01/07/2026
Mooie tekst uit de krant:
Aan al die kinderen die anders zijn: de vakantie begint. Laat maar los. Adem. Speel. En wees je schitterende zelf”
Te moeilijk. Te makkelijk. Groter, kleiner, breder, smaller. Die niet het gemiddelde, niet volgens verwachting, niet leuk of leuk genoeg. Die beter buiten dan binnen de lijnen, met hun kopje in de wolken, tegen de lamp of in het zand. Die aarzelen. Strompelen. Wrikken en wroeten. Die proberen te leren, maar alweer zweten en vergeten. Die roepen, schoppen, vechten en slaan. Die nooit voor en altijd tegen. Een stempel. Een label.
Aan al die kinderen met een valse start. Die vliegen en dan vallen, nooit eerst maar altijd laatst. Die knikken maar niet begrijpen. Die lachen maar eigenlijk huilen. Die sterven in de klas. Bang zijn op de speelplaats. Bibberen aan de rand van het zwembad. Die kinderen die liever weglopen dan blijven. Die liever eten dan gegeten worden. De aanval als beste verdediging. Aan al die kinderen in groep maar altijd alleen. Alleen en nooit in groep. Aan al die kinderen die het niet kunnen en wel willen. Die nooit genoeg. Onvoldoende. Gebuisd. Te slim. Te dom. Al die kinderen die blijven zitten. In de schaduw, de woestijn of regelrecht in de hel.
Aan alle kinderen die zwijgen. Met hun hoofdje vol woordenbrij, lettersoep en zinnenpuree. Die kinderen, die horen. Elke dag horen. Dat een stoel vier poten heeft, geen drie. Dat ze moeten blijven, bij de les of na de les. Dat ze naar het bord en niet door het raam naar buiten, daar waar die mooie vogel vliegt. Dat ze altijd slecht doen en nooit goed. In de hoek, op de gang of bij de directeur. Al die kinderen. Wit blad. Rode wang, blauwe plek.
Aan al die kinderen die anders zijn. Zo mooi anders. De vakantie begint. Eindelijk. Laat maar los. Adem. Speel. En wees je schitterende zelf.
Lotte Debrouwere
