14/09/2023
Vannacht, na de proclamatie van onze studenten, was het feestgevoel ineens snel weg. Aan de ingang van de badkamer zat Alexa met 'iets' voor haar. Dat is al straf, want een 13 jarige Brit zonder klauwen (zo geadopteerd!) en al wat tanden minder: een toproofdier is dat nu niet bepaald...
Nadere inspectie leerde dat het om een baby spitsmuis ging. Welke soort juist weet ik niet, maar spitsmuizen zijn erg nuttige insecten-, slakken- en wormeneters. Bij sommige soorten brengen beide ouders de jongen groot, en als die wat mobieler zijn, dan gaan de ouders op stap met de jongen als een treintje achter hen aan. Mijn eerste gedacht was dus: "Ach, wat jammer"! En toen zag ik dat het kleine ding nog ademde.
Meteen geïnspecteerd en geen verwondingen aangetroffen. Voelde wel koud aan, dus in mijn handen wat proberen opwarmen. Toen kwam er wat leven in. Dan maar snel warmtepads opgewarmd en buiten een constructie gemaakt om het muisje warm te houden en de ouders de kans te geven het te komen ophalen. Een warmtepad op de grond, koepel van een voerpuzzel erop zodat het muisje er niet af kon sukkelen maar de ouders er wel toegang toe hadden en daarop weer een warmtepad voor stralingswarmte van bovenaf. Op hoop van zegen, de kans was klein en zo'n muisje heeft héél geregeld voeding nodig...
Maar hallelujah, vanmorgen was het kleine prutske weg!!! 🤩🤩🤩 Ik kies ervoor te geloven dat de ouders het zijn komen halen, en geen rat of ander roofdier. Een mens heeft soms een hartverwarmende happy ending nodig, nietwaar? 😉
