PØØT

04/09/2026

BANANEN IN DE OREN. 🍌

Meet Lily. ❤️

Volop puber.
Of zoals ik het noem: de drakenfase. 😈

Gisteren luisterde ze nog.
Vandaag lijkt haar naam plots optioneel. 😅

De wereld is véél interessanter dan jij.
Emoties gaan al eens van 0 naar 100.
Grenzen worden afgetast.

En die bananen in haar oren?
Die horen er blijkbaar gewoon bij. 😉

Maar onder al die puberkuren zit nog altijd dezelfde hond.

Eentje die niet plots meer discipline nodig heeft.

Wel iemand die blijft kijken.
Die rust brengt wanneer het hoofd vol zit.
Die grenzen geeft zonder strijd.
En die probeert te begrijpen wat er achter het gedrag zit.

Want ook puberen is soms best lastig.

Voor de hond.
Én voor zijn mens. 😉

En misschien helpt het om daar af en toe gewoon eens om te lachen.

Want die kleine draak?
Die is vooral volop bezig met groot worden. ❤️

Herkenbaar?

Zitten de bananen bij jouw hond soms ook in de oren? 🍌

🐾

02/09/2026

Een puppy heeft niet méér nodig.
Maar minder.

Minder prikkels.
Minder verwachtingen.
Minder ‘moeten’.

En vooral… meer rust.🪿

Want stel je maar even voor.

Weg van mama.
Weg van je broertjes en zusjes.
Weg van alles wat tot dan toe vertrouwd was.

En plots is alles nieuw.

Nieuwe mensen.
Nieuwe geuren.
Nieuwe geluiden.

Dat kleine hoofdje heeft heel wat te verwerken.

Ook bij puppy Billie kijken we daarom niet alleen naar wat ze allemaal moet leren.

Maar vooral naar wat ze nodig heeft.

Rust. Veiligheid. Vertrouwen.🪿

Soms is ze dapper.
Soms voorzichtig.
En soms zit haar hoofdje gewoon even vol.

Dan hoeft er niet nóg iets bij.

Dan mogen wij gewoon wat vertragen en haar de tijd geven. 🪿❤️

Want een puppy hoeft niet zo snel mogelijk een ‘goede hond’ te worden.
Hij mag eerst gewoon puppy zijn. 🐾

31/08/2026

JE HOND HOEFT NIET ANDERS TE WORDEN.

Maar misschien wil jij hem wel beter leren begrijpen.

Waarom doet hij wat hij doet?

Wat probeert hij je te vertellen?

Wanneer wordt het hem te veel?

En wat heeft hij dan van jou nodig?

Want gedrag is niet zomaar iets dat weg moet.

Gedrag vertelt ons iets.

Daarom werken we bij PØØT niet met snelle trucjes.

We leren kijken.

Naar je hond.
Naar zijn lichaamstaal.
Naar wat hij aankan en nodig heeft.

Maar ook naar jezelf.

Zodat je minder twijfelt.
Meer begrijpt.
En steeds meer kunt vertrouwen op elkaar.
En zelfs van elkaar kunt leren.

Dat is voor mij de essentie van PØØT.

Warm. Rustig. Duidelijk. 🐾

29/08/2026

MOOIE MORGEN 🤍

Rustig wakker worden.
De stilte in huis.

De woefs bij mij.
Een boek.
En mijn schuimend‘melkske’.

Al 15 jaar lang hetzelfde ochtendritueel.
En echt… ik geniet nog altijd van dat eerste lepeltje. 😊

Ik hou daarvan.
Van die kleine, vertrouwde dingen.
Van even niets moeten.
Gewoon zijn.

En tegelijk kan ik er enorm van genieten om af en toe mijn rugzak te pakken en te verdwijnen naar een plek die ik nog niet ken.

Nieuwe dingen zien, horen, ruiken, proeven.
Op avontuur.
Even helemaal weg.

Best wel een tegenstelling eigenlijk. 😊

Maar misschien heb ik net die twee nodig.

Het vertrouwde om tot rust te komen.
En het onbekende om te blijven ontdekken.

En eigenlijk is dat met onze honden niet zo anders.

Een veilige plek waar alles vertrouwd voelt.
En van daaruit samen de wereld een beetje ontdekken. 🐾

En dan weer thuis komen.

Bij de woefs.
Mijn prachtige gezin🤍
En mijn melkske. 🤍

28/08/2026

DOE IK HET WEL GOED?

Meet Max. ❤️

Max is de max.

Zijn mensen hebben al jaren honden en zijn eigenlijk heel goed bezig.

En toch is die twijfel er soms.

Doe ik het wel goed?

Want net als je het écht goed wil doen, wil je geen fouten maken.

Soms heb je dan geen nood aan nóg meer advies.

Wel aan iemand die even meekijkt.

We gaan samen wandelen.

Max mag snuffelen.
Kijken.
Stilstaan.
Informatie verzamelen.

We kijken naar wat Max vertelt.
Naar wat hij nodig heeft.
Naar rust.
En naar hoe je proactief kunt handelen vóór iets moeilijk wordt.

Maar ook naar jezelf.

Want na een eerdere moeilijke ervaring kan er angst blijven hangen.

En ook die wandelt mee.

Je eigen spanning herkennen.
Rust vinden.
Opnieuw durven vertrouwen.

Je hoeft het niet perfect te doen.

Max is de max ❤️

En zijn mensen?

Die zijn al heel goed bezig😉

27/08/2026

ONWEZENLIJK.

Ik kijk naar de foto’s van mijn trekking door de Langtangvallei in Nepal en besef dat zoveel van wat ik daar fotografeerde, er gewoon niet meer is.

Weggeveegd door een verschrikkelijke flash flood.

De mensen die zo warm voor ons zorgden.
De theehuizen waarin we sliepen.
De dorpen.
De winkels.
Volwassenen & kinderen.

De honden.
De muilezeltjes.
De aapjes.

Kortom, de hele samenleving…

En reizigers zoals wij, die daar hun droom aan het beleven waren.

Misschien komt het zo hard binnen omdat ik er nog maar pas was.

Ik wandelde daar.
Sliep daar.
At daar.
En mocht ervaren hoe prachtig het leven in die vallei was.
( Ja, dit is ook Lien van PØØT…)
En nu is zoveel voorgoed veranderd.

Onwezenlijk. En vooral ontzettend triest.

Mijn gedachten zijn bij Nepal en bij iedereen die hierdoor getroffen is. 🇳🇵❤️

Veel sterkte 😢

25/08/2026

Doen wat je écht graag doet. ❤️

Hoe ouder ik word, hoe belangrijker ik dat vind.

Niet blijven doorgaan omdat je ooit voor iets gekozen hebt.
Maar af en toe eens stilstaan en jezelf afvragen:

Doe ik dit eigenlijk nog graag?

Bij PØØT voel ik heel sterk dat het antwoord ja is.

Mensen anders leren kijken naar hun hond.
Niet alleen naar wat hij doet, maar vooral naar wat hij probeert te vertellen.

En soms leren onze honden ons onderweg ook iets over onszelf.

“Lord, let me be the person my dog thinks I am.”

Ik vind dat zo’n mooie gedachte.

Omdat ze voor mij niet alleen over honden gaat.

Maar ook over blijven groeien.
Over keuzes durven maken.
Over zoveel mogelijk doen waar je blij van wordt.

Voor mij is dat arbeidsvreugde.

Graag doen wat je doet.
Voelen dat het zin heeft.
En weten: dit past bij mij.

Meer hoeft dat soms niet te zijn. ❤️

24/08/2026

🙏❤️

22/08/2026

🙏🍀🥰

Wie kan Senna de rust bieden die ze zo hard nodig heeft ? Delen is lief...

18/08/2026

STOUT.

Je gromt.
Je laat je tanden zien.
Misschien hap je zelfs.

En al snel ben je een ‘stoute hond’.

Maar wat als je eigenlijk gewoon wil zeggen:

“Stop 🆘. Dit is te moeilijk voor mij.”

Je mensen willen het goed doen.
Ze willen dat het snel beter gaat.

Maar jij hebt geen knopje dat we zomaar kunnen omdraaien.

Je hebt nood aan rust.
Aan veiligheid.
Aan duidelijkheid.

Aan mensen die jouw lichaamssignalen herkennen.
Die begrijpen wat je probeert te vertellen.
En weten wat jij écht nodig hebt.

En vooral aan afstand en tijd.

Tijd om vertrouwen te krijgen.
Tijd om te voelen dat je veilig bent.

Want achter dat stoere, kleine lijfje
zit een bang en broos hartje.

En klein zijn betekent niet
dat je angst kleiner is.

Je bent geen stoute hond.
Echt niet. ❤️