29/05/2026
Met immens veel verdriet namen wij dinsdag afscheid van onze Alvin.
Onze mascotte. Onze clown. Onze grote, vriendelijke reus.
Zes jaar lang leefde deze prachtige Anatolische herder in ons asiel. En in die zes jaar wist hij zich diep in ontzettend veel harten te nestelen. Onze Alvin was gewoonโฆ onze Alvin. Een begrip op zichzelf. Intelligent, grappig, gigantisch eigenwijs, maar vooral zo ongelooflijk geliefd.
Wilde hij buiten blijven? Dan bleef hij buiten.
Wilde hij liever binnen liggen aan de chauffage op zijn matras? Dan bleef hij lekker binnen.
Zijn eten? Dat werd steevast als een waar ontbijt-op-bed geserveerd, exact daar waar meneer zich op dat moment het liefst bevond. Uiteraard met natvoer eronder gemengd, zoals hij het graag had.
En wandelen? Alvin koos graag zelf de route. Dat Huub in Alvin zijn jongere jaren nog geen nieuwe schouder nodig heeft gehad, blijft eigenlijk een klein mirakel.
Wie Alvin kende, kende ook zijn karakter. Hij had zijn eigen willetje, zijn eigen regels en vooral zijn eigen tempo. Maar net dat maakte hem zo bijzonder. Je kon niet anders dan van hem houden.
De laatste tijd liet zijn lichaam ons stilaan weten dat het genoeg geweest was. Alvin had een traaggroeiende tumor op zijn hoofd, die steeds meer gevolgen begon te geven. Toen zondag duidelijk werd dat hij pijn had en collega Eline aan de alarmbel trok, namen we samen de moeilijke beslissing om hem nog enkele mooie dagen te geven. Dagen vol knuffels, wandelingen, verhoogde pijnmedicatie, favoriete snacks en afscheid van de mensen die hem het liefste zagen.
Dinsdag is Alvin rustig ingeslapen, omringd door zijn favoriete mensen en zijn lievelingssnoepjes.
Nog onlangs namen collegaโs Lien en Axelle hem mee naar een afgehuurde losloopweide. Daar zagen we hem opnieuw genieten: traag, wat ouder geworden, maar nog altijd met die typische ondeugende blik in zijn ogen. Dat beeld nemen we voor altijd mee. Zo willen wij onze Alvin herinneren.
Een oprechte dankjewel aan zijn vaste wandelaars Huub, Jef, Marjoleine en Luk, die Alvin jarenlang wandelingen, uitstappen, vrijheid en avontuur gaven buiten de asielmuren, in weer en wind. Dankzij jullie mocht hij jarenlang zoveel meer zijn dan โeen asielhondโ.
Ook een bijzondere dankjewel aan zijn meter en peter, die hem al die jaren met zoveel liefde sponsorden, mee voor hem zorgden en zijn individuele crematie betaalden. Het zal ongetwijfeld vreemd aanvoelen wanneer er binnenkort updates komen van een andere bewoner in zijn hok. Want over Alvin zijn avonturen konden we blijven schrijven.
Zijn assen worden verdeeld onder enkele van zijn favoriete mensen, terwijl een deel een warm plekje krijgt in de tuin van zijn meter en peter. Daarnaast werden plukjes haar bijgehouden en pootafdrukjes gemaakt, zodat de mensen die hem liefhadden altijd nog een klein stukje Alvin dichtbij kunnen houden.
En misschien zegt dat uiteindelijk alles. Over hoeveel hij gezien werd. Hoeveel hij betekende. En hoeveel liefde รฉรฉn grote, koppige kangal kan achterlaten.
Dankjewel ook aan iedereen die Alvin graag heeft gezien. Aan iedereen die hem snoepjes en knuffels gaf, met hem lachte, hem online deelde, hem in de kijker zette of hoopte op die ene warme thuis voor hem.
Waarom Alvin nooit een echte thuis vond? Het blijft iets wat pijn doet. Doorheen de jaren kwamen er wel aanvragen, maar nooit de juiste match. รรฉn keer kreeg hij zelfs een kans, maar door problemen rond voeding en het samenleven met een andere hond moest hij helaas terugkeren naar het asiel.
Alvin was namelijk niet zomaar een hond. Hij was een echte kangal in hart en nieren: zelfstandig, koppig, enorm intelligent en met een gebruiksaanwijzing waarvoor je vooral veel geduld, respect en humor nodig had. Hij hield van vrijheid, van buiten zijn en van zijn eigen keuzes makenโฆ maar tegelijk wilde hij ook gewoon gezellig binnen liggen, dicht bij de warmte en dicht bij zijn mensen.
Die combinatie bleek bijna onmogelijk te vinden.
Maar ongeliefd? Dat is hij, sinds hij zijn intrek in het asiel nam, nooit geweest. Geen enkele dag.
Onze ster.
Onze grote kapoen.
Onze Alvin.
Ga daarboven maar eindeloos tunnels graven en iedereen koppig commanderen.
Als we binnenkort voorbij jouw kennel of buitenren wandelen, zullen we ergens automatisch toch nog even jouw blik zoeken.
Rust zacht, grote jongen. ๐ค
