04/02/2020
Enkele dagen geleden kregen we een heel mooi bericht.
Dank je wel Jef!
😍🤩🥰🤝👍👌💙
Dag Peter en dag Els,
Als je honden kweekt, en dat met hart en ziel doet, dan neem ik aan dat je af en toe wel eens wat wil horen over de honden die je aan een baasje hebt geholpen. Negen jaar geleden kocht ik Kas bij jullie. Hoe stelt hij het vandaag?
Van de zeven honden die ik in mijn leven heb gehad is Kas de zevende en ook de vrolijkste. Hij zal mijn laatste hond zijn. Hij is nu bijna negen jaar oud, ik bijna negenenzeventig. Híj is nog krachtig en levendig, ík heb last van mijn rug, mijn heupen en mijn knieën en daardoor gaan we al een zestal maanden niet meer wandelen. Je kan het Kas aanzien, hij is wat verdikt. Ik ook.
Onze wandelingen leidden ons vooral langs onverharde veldwegen met af en toe stukken stille, verharde baantjes. Het grootste deel van de tijd kon ik Kas daar loslaten. De hond weet dat hij korte tijd aangelijnd wordt als er een tractor of soms een auto aankomt, of wandelaars of fietsers die we niet kennen. Op één van onze laatste wandelingen kijk ik om en zie Kas die zo een tweehonderd meter achter mij loopt te snuffelen en een fietser op driehonderd meter. Ik fluit, Kas kijkt op, ziet de fietser en komt in volle vaart naar mij toegestormd. Hij steekt zijn kop door de lus van de leiband en tegen dat de fietser op mijn hoogte is staat de hond mooi aangelijnd naast fiere mij. “Dank u”, zegt de fietser. Ik zie dat hij “chapeau” denkt, “wat een goed afgerichte hond”.
En dat is het nu juist…we hébben Kas niet afgericht. Hij bakte er niks van in de hondenschool. Opgewonden als een wekker was hij met al die andere honden in zijn buurt! We zijn er na een tweetal maanden maar mee opgehouden. Hij is dus eigenlijk autodidact. Heeft alles geleerd uit zijn ervaringen. Wat ik hierboven beschreven heb is één van de enkele nummertjes die hij soms tot in de perfectie opvoert. En soms ook niet. Een terriër is een eigenzinnige hond en dus allesbehalve saai.
Ons huis is een paar jaar geleden omgebouwd tot kangoeroewoning. Mijn vrouw en ik en Kas wonen in het zorggedeelte, een appartementje van zo een 40 m², mijn “caravan”. Kas is dus een appartementshond geworden. De deur van ons optrekje geeft wel uit op de grote tuin en daar heeft Kas de hele dag toegang toe. Nu we niet meer gaan wandelen moet Kas zich tevredenstellen met een meer beperkt uitgaansleven. Nu en dan daagt er wel een vrijwilliger op om met hem een korte of langere wandeling te maken, aangelijnd, maar dat is niet te vergelijken met zijn dagelijkse wandelingen van vroeger. De tuin is wel tof, vindt Kas, maar als hij daar alleen is verveelt hij zich gauw. Hij loopt dus veel in en uit… maar alleen als het niet regent. Als het regent, ja zot, dan blijft hij wel binnen. Een Ierse terriër in de regen?!… Ja, goed zot, gij! Maar moet je die hond zien feesten als ik iets aantrek om naar buiten te gaan en zeg: “Zullen we eens gaan kijken of de krant er al is?” (Ik zeg dat natuurlijk zo niet, ik zeg: “Gomme ne ki zeen ofte gazet er al es?) of: “Gaan we de kippen voeren?” (Ik zeg dat natuurlijk zo niet, ik zeg: “Kom joeng, gomme de kekes eite geive?”) Dan doet hij even uitgelaten als voor een lange wandeling en ochottekes… 40 meter. En 40 meter terug! En hij blijft dit doen, blij met een dooie mus… met stip mijn vrolijkste hond.
Bedankt voor Kas.
Jef
