27/05/2026
De hemel is alweer een Hondersteboven-hondje rijker… 😞 Maar dit heengaan raakt me zelf ook heel diep… Dit is een ode aan Noa.
Lieve Noa,
Waar te beginnen…? Het zou een easy antwoord moeten zijn, want jij was zelf het begin van zoveel moois. 13 jaar geleden mocht ik voor het eerst kennis maken met jouw toekomstige mama’s. Ze waren in blijde verwachting van jou en wilden graag wat extra hulp bij jouw opvoeding. Ik wist onmiddellijk: dit pupje komt ik een ongelooflijk warm nest… Ook op persoonlijk vlak heeft deze eerste ontmoeting mijn leven helemaal veranderd (those who know, know 😉).
De lessen vorderden en ik vond het altijd fijn om jullie les te mogen geven. Voor Nancy was het belangrijk dat je los kon lopen. Dus gingen we samen op pad. Eerst onder het mom ‘dit is een les’. Maar al gauw bleek dat we ons zo hard amuseerden samen, dat we eens ‘buiten’ de lesuren afspraken, samen met Paulinetje. Ze nam je mee op sleeptouw, leerde je de kneepjes van het vak om jouw neus te gebruiken en zo op zoek te gaan naar… konijntjes! Je weet wat ze zeggen over de leerling en de leermeester… Dat is niet gelogen, want op een dag had je zomaar vanuit het niets ineens een konijntje gevangen! Nancy en ik stonden aan de grond genageld en wisten niet wat te doen 😂 De rest van wandeling liep je zo fier als een gieter rond 🥰
De wandelingen op zaterdag zijn intussen uitgegroeid tot een ritueel waarbij het elke keer uitkijken is om elkaar te mogen zien 🥰 De laatste jaren ging je niet meer altijd mee. Je was soms te moe, of je pootjes deden lastig… Ik steek het niet weg: ik voelde telkens wat ontgoocheling als je er niet bij was. Maar ik begreep het helemaal hè. Voor mij was en ben je de eeuwige link met Paulinetje… Als je er wel bij was, namen we steevast een minimomentje met ons 2 om elkaar te begroeten, een lekje voor mij en een koekje voor jou…
Je was één van de allereerste hondjes die ik mocht verwelkomen op de workshop ‘positieve jachttraining’ met Helen. Daar is toen een za**je gepland dat een heel bos is geworden 🥰 Want niet lang nadien trokken met met ons 4-en naar Engeland. Jij, Paulinetje, Nancy en ikzelf. Een droom die uit kwam… Hoeveel zalige momenten hebben we daar niet beleefd. Ik zie nog voor mij hoe Nancy jouw ‘werk’ doet en Helen roept: ‘Nancy, that Noa’s job!’ Hilarisch… Nancy kon wel trouwens vaker clumsy stoten uithalen waar je bij was 😂 De visput in Oostakker is een Gopro rijker bijvoorbeeld. En het had niet veel gescheeld of op de bodem van het meer in Heusden lag een gsm ipv een stok 😂😂
Ik zal nooit jouw ondeugende blik vergeten toen we achterom keken omdat je wat achter bleef. Een blik die zei: ‘Loop ik verder mee of keer ik toch nog eens terug naar dat lekkere hoopje met afval waar ik vanalles kan smullen…’ Onze reacties waren ALTIJD te laat 😂 En Nancy dan maar achter jou lopen in de hoop dat je van idee zou veranderen. Nope!! Gelijk had je ❤️
Op al die momenten en wandelingen was er 1 constante: niemand moest het zich wagen een vinger naar jou uit te steken. Want Nancy en Nathalie veranderden plotsklaps in 2 leeuwinnen die hun dierbaarste goed tegen alles en iedereen beschermden… En gelijk hadden ze natuurlijk 😉 Maar oh boy, heeft dat ook een aantal spannende momenten opgeleverd 😂
Je was een echte lekkebek, maar met al jouw charmes ben je er zelfs in geslaagd het hart van Eva zo te veroveren (die intussen echt wel helemaal into hondjes is he 😉). Dankjewel daarvoor liefste Noa ❤️
Ik zal je oprecht nooit vergeten knollie…
Bedankt voor jouw liefde, oneindige enthousiasme, lekjes, geduld… Bedankt dat we dankzij jou choosen family hebben…
Allemaal dankzij jou ❤️
Love you… ❤️❤️❤️
PS: Geef je Paulinetje daar een knuffel van mij? ❤️
