11/04/2026
10/04/2026 Een bevalling die de geschiedenis in gaat als 1 van de vreemdste bevallingen ooit. Het zou ons Wiezeke niet zijn als dit niet bij haar voorviel. Het is haar eerste nestje en vaak moeten we dan wat bijsturen om de mama gerust te stellen. Uitgerekende datum was rond 12/04. Aangezien er geen progesteron genomen was, houden we rekening met een bevalling tussen 10 en 14 april.
In normale scenario’s slaapt het teefje in de dagen voor de bevalling wat vaker en bereid ze zich stilaan voor op haar nestje. Meestal gaat dit gepaard met krabben in de werpkist , rond draaien en dekens herorganiseren. Ons Wiezeke sliep - iets wat we van haar niet echt gewend zijn - uren en dagen lang. We monitoren op de camera dagelijks minstens een keer of 10 en bij de eerste signalen zijn we er dan ook direct bij. Wiezeke dacht er anders over. Laatste check-up rond 8h , een slapende Wies .. iets voor 10 nog even checken - - - 😦 ligt daar nu een pup? Rush naar huis en jawel , nr 2 lag er inmiddels bij en nr 3 kondigde zich al aan. Vlotjes dacht ik, Wiezeke deed alles zelf al een professional , toch de eerste 5 minuten na mijn komst. Je zag haar letterlijk denken, AH daar is de wissel van de shift, doe jij het maar vanaf hier…
En toen stopte ze .. ze wilde graag naar buiten en leek te vergeten dat ze net moeder was geworden. Nu moet je weten in 11 jaar fokken dat de meeste teefjes de werpkist niet verlaten tijdens de bevalling en bij hun pups blijven tot de laatste is geboren, dan vaak 10 seconden naar buiten rennen voor een blitzplasje en terug bij hun pups vliegen. Nee , niet Wies… die dacht ‘ik ben klaar hoor’.. de flinke buik en nog de voelbare beweging in die buik vertelden mij een ander verhaal. Het werd 11h20 geen weeën, 11h40 niks .. de regel is dat een pauze perfect normaal is tussen 2 pups , zolang er geen persweeën zijn op zich niks op zorgen te maken. Rond 12h15 werd mijn geduld toch wel erg op de proef gesteld, 3 pups in minder dan een half uurtje en dan ruim 1,5 h niks, toch maar eventjes voelen en ja aan mijn vingertoppen voelde ik 2 kleine pootjes. Nr 4 kwam er toch aan.. maar nee , niks hoor .. 5 minuten, 10 minuten. Toch maar even een telefoontje naar de dierenarts, gerustgesteld maar toch op de hoede blijven, bij aanhoudende persweeën zonder pup, uitblijven van weeën etc toch terugbellen en hem op de hoogte houden.. een kwartiertje later had Wies toch weer zin om te persen. Weet dat ze in tussentijd een keer of 5 aan de deur ging staan met een vragende blik om er misschien toch een wandelingetje tussen te gooien 🤫… nee Wies! Je bent nu mama…
Kort voor 13h kwam de pup er dan toch eindelijk aan. De kleinste reu van het nestje. En Wies dacht terug, ok klaar dan?
Zo ging het eigenlijk de hele namiddag, lange tussenpozen waarin ze dacht dat moeder zijn beperkt was tot af en toe een pupje eruit duwen 😂🫣 ondertussen begonnen de pupjes toch wat luidruchtiger te worden omdat Wies nooit lang stil genoeg lag om deftig te kunnen drinken. Met de nodige knuffels vond ze dan toch een positie met haar hoofd op mijn schoot waarin ze stil bleef liggen en de pups de kans gaf wat te drinken.
Na pupje nummer 6 herhaalde het scenario van de middag zich opnieuw. Een lange rustpauze.. zou er nog een nummer 7 op weg zijn? Aan Wies kon je dat niet merken, die dacht na 3 al dat het gedaan was.
Zo heb ik de hele avond in spanning gezeten maar de uiteindelijke teller bleef op 6 mooie pupjes staan. 4 reutjes en 2 teefjes ♥️
Moeder en pups doen het vooralsnog goed , de melkbar is geopend 🥰 Wies heeft er zich helemaal in gevonden dat ze gewoon stil mag liggen en dat de pups de melkbar wel vinden zonder hulp.. en vanaf nu kunnen we hopelijk alleen maar genieten van deze 6 wondertjes!
