De Puppycoach

11/02/2026

Nieuwsblad.be deelde een "grappig" filmpje. Wanneer media dit soort beelden verspreidt als entertainment versterken ze de normalisering van onwetendheid rond hond en gedrag, hond en lichaamstaal. Ik ga het filmpje zelf niet opnieuw delen, om deze reden.

Wat ik zie in dit “hilarische" moment

Een gezin besluit bij wijze van grap “terug te doen” wat de hond tijdens hun maaltijden doet. (hen aankijken - voedsel bedelen?)

Ze gaan met z’n allen rond de hond zitten tijdens diens eetmoment en staren hem intens aan terwijl hij eet.

Wat ik zie:

– een hond die verstijft
– verhoogde alertheid
– minder vloeiend eten
– spanning in het lichaam
– subtiele vermijdingssignalen
– een lage, korte kwispel
- een lage houding
– tongelen (lip licking)
– walvisoog / side eye (het zichtbaar worden van het oogwit)

Een lage kwispel betekent niet automatisch blijdschap.
Kwispelen is opwinding. De hoogte, snelheid en context bepalen wat het betekent.
In combinatie met verstijven en verhoogde alertheid wijst dit vaak op spanning.

Tongelen is een kalmeringssignaal.
Honden gebruiken het wanneer ze zich ongemakkelijk voelen of spanning proberen te verminderen.

Walvisoog — het zichtbaar worden van het oogwit terwijl het hoofd vaak licht afgewend blijft — is eveneens een duidelijk teken van ongemak of conflictgevoel.

Wat ik níét zie, is ontspanning.

Eten is voor honden een kwetsbaar moment.
Voedsel is biologisch waardevol.
Tijdens het eten onder sociale druk staan kan spanning opbouwen.

Wanneer meerdere mensen tegelijk fixerend oogcontact maken tijdens dat moment, wordt dat door veel honden niet als spel ervaren, maar als druk.

Spanning rond voedsel is een van de meest voorkomende triggers voor conflicten bij honden.
Wat vandaag als “onschuldig” wordt gedeeld, kan morgen bijdragen aan voernijd of defensief gedrag.

Dat eigenaars dit als grappig ervaren, toont hoe weinig kennis er vaak is over hondentaal.
Dat het internet massaal mee lacht, toont hoe normaal dat gebrek aan kennis geworden is.

En wanneer media dit verspreiden als entertainment, versterken ze die normalisering.
Media hebben bereik. En bereik brengt verantwoordelijkheid met zich mee.

Dit is geen overdreven analyse.
Dit is gedragsobservatie.

Wie leert kijken, ziet het verschil.

07/02/2026

"Een geval van illegale broodfokkerij". Ah ja natuurlijk, want in ons land is er ook nog ruimte voor legale broodfokkerij.... Frustratie.

01/02/2026

Om betere bescherming voor Spaanse jachthonden af te dwingen, vinden op Wereld Galgo Dag (1 februari) in meer dan 70 Europese steden protestmarsen plaats. Jaarlijks worden in Spanje zeker 50.000 g…

01/02/2026

💔 The Shadow Over the Spanish Galgo
​Today, February 1st, marks World Galgo Day (Día del Galgo). But for thousands of these elegant, soulful "long dogs," this isn’t a day of celebration—it is the start of a fight for survival.
​In Spain, the end of the hunting season on February 1st traditionally marks the moment when Galgos are deemed "useless" by hunters. What follows is a tragedy that many choose to look away from:
​Mass Abandonment: Thousands of dogs are discarded, left to fend for themselves in the wilderness or on busy motorways.
​Systemic Cruelty: Many face brutal ends, like the "piano dance" depicted in the haunting silhouette of this tree—a grim tradition that has no place in a modern world.
​Legal Loopholes: Despite new animal welfare laws, hunting dogs are often excluded from the same protections as domestic pets.
​🕊️ How You Can Help
​We cannot change the past, but we can change the future for the ones still waiting in the dark.
​Spread Awareness: Share this post to let the world know the truth behind the hashtag.
​Support Rescues: Follow and donate to organizations like Galgos del Sol who work tirelessly on the front lines.
​Adopt/Foster: Galgos make incredible, "45mph couch potato" companions. Give a rescued hound the sofa they deserve.
​Today, we raise our voices for those who cannot speak. Let’s bring them out of the shadows.

05/01/2026

https://www.demorgen.be/cs-bf60b722/

Een huisdier hoort een vriend voor het leven te zijn, maar sommige baasjes gooien vroeger de handdoek in de ring. Van een puppyblues die maar niet overwaait tot een kat die de kinderen aanvalt: wanneer is het geoorloofd om een nieuwe thuis voor je dier te zoeken?

31/12/2025

Stopzetting van mijn zelfstandig bijberoep.

Na jaren professioneel bezig te zijn geweest met hondenbegeleiding, heb ik beslist om op 1 januari mijn zelfstandig bijberoep stop te zetten.

Mijn werk was altijd gebaseerd op wetenschappelijk onderbouwde inzichten, met een duidelijke focus op dierenwelzijn en het correct interpreteren van gedrag. In die periode heb ik veel honden begeleid én veel van hen geleerd. Honden reageren eerlijk, consequent en zonder vooroordelen — en juist daardoor bieden ze inzichten die je als begeleider nergens anders krijgt.

Ik wil iedereen bedanken die een beroep op mij deed.
En ik wil in het bijzonder de honden bedanken: zij stonden altijd open voor samenwerking en waren de meest betrouwbare leermeesters.
Mijn liefde en wetenschappelijke fascinatie voor honden én (huis)dieren in het algemeen zal altijd blijven.

Als je op zoek gaat naar begeleiding, controleer dan altijd de achtergrond, opleiding en methode van eender welke hondentrainer, hondenprofessional, coach of begeleider.
Kennis, wetenschappelijke onderbouwing en respect voor dierenwelzijn zijn essentieel om honden correct en eerlijk te begeleiden.

Ik blijf waar mogelijk, en via de kanalen binnen mijn bereik, informatie verspreiden die dierenwelzijn ten goede komt.

Met vriendelijke groet,
Katrien

18/12/2025

Toffee 💫

De realiteit van de commerciële fokindustrie…

We zijn woedend.
We zijn kapot.
En we zijn zo ongelooflijk verdrietig dat we nauwelijks woorden hebben.

Dit is onze grootste nachtmerrie.
Dat een hondje eindelijk vrijkomt uit de commerciële fokindustrie… en dat het te laat is.

Zaterdag kwamen drie poedelmama’s vrij. Seniordametjes.
Jarenlang gebruikt. Uitgebuit. Afgedankt.
Bange ogen. Angst die in hun lijf zit gebrand. Uitgemergelde lichaampjes.

Dit is wat mensen fok noemen.

Ze waren eindelijk vrij.
Na jaren opgesloten te zijn in een hel die voor hen “normaal” werd, omdat ze niets anders kenden.

Zoals altijd zijn ze eerst door de dierenarts gezien. Geen uitgebreide check, daar zijn ze veel te gespannen voor. Hun lijf staat nog vol adrenaline. Overleven. Dat is alles wat ze kennen.

Maar diezelfde avond zagen we het al.
Toffee had ondraaglijke pijn. Ze kon nauwelijks staan.

Er zijn röntgenfoto’s gemaakt.
Wat daarop te zien was, was misselijkmakend.

Oud trauma. Zwaar geweld.
Heupen verwoest. Knieën kapot. Kruisbanden door.
Dit is geen “slijtage”. Dit is mishandeling.

Dit trauma heeft er vermoedelijk al langer gezeten.
En toch moest ze puppy’s blijven krijgen en verzorgen.
Met een lichaam dat al niet meer functioneerde.
Totdat haar pups verkocht werden aan mensen die deze gruwel in stand houden.

We hebben alles overwogen.
Amputatie. Operaties. Wonderen.

Maar de waarheid was keihard:
beide achterpoten waren volledig verwoest.
Haar leven bestond uit pijn. Alleen maar pijn.

Dus moesten wij het besluit nemen dat niemand ooit wil nemen.
We hebben Toffee niet meer wakker laten worden uit de narcose. Ze is in alle rust en met liefde vertrokken.
Vrij van pijn. Vrij van alles wat haar is aangedaan.

Na acht jaar misbruik.
Na acht jaar lijden.

Ze heeft drie dagen vrijheid gehad.
Drie dagen.
En zelfs die waren gevuld met ondraaglijke pijn.

En tóch…
Ze was zo ontzettend lief en vol vertrouwen en hoop.

Dat is misschien wel het meest afschuwelijke van alles: dat ze nog zo lief was.

Dit is wat commerciële fok doet.
Dit is de prijs die honden betalen.

We zijn woedend.
Op de vermeerderaars die zichzelf fokkers noemen.
Op de mensen die dit blijven kopen.
Op een systeem dat dit mogelijk maakt.
Op het feit dat dit mag. Dat dit gebeurt. Elke dag opnieuw.

Dit is waarom wij schreeuwen.
Dit is waarom we niet meer “lief” willen uitleggen wat er mis is.

Zolang mensen puppy’s blijven kopen,
zolang vermeerderaars ermee wegkomen,
zolang deze industrie mag bestaan,
zullen honden zoals Toffee blijven sterven.

Dit is geen “zielig verhaal”.
Dit is het directe gevolg van keuzes die mensen maken. En durf dan nog eens te zeggen dat het vast zo erg niet is…

Iedereen die een puppy koopt via een handelaar die zichzelf fokker durft te noemen of een zogenaamd “net adres”,
draagt bij aan dit lijden.

Iedereen die zegt:
“Maar ik heb het hondje gered door het te kopen”,
liegt tegen zichzelf.

Je redt geen hond door geld te geven aan de industrie die haar moeder kapotmaakt.

Toffee is niet gestorven aan pech.
Niet aan ouderdom.
Niet aan een ongeluk.

Toffee is gestorven aan vraag.
Aan geld.
Aan wegkijken.

Zolang mensen blijven kopen,
blijven moeders als Toffee lijden, baren en sterven,
onzichtbaar, naamloos, gebroken.

Dit is geen mening.
Dit is de realiteit.

Stop met kopen.
Stop met goedpraten.
Stop met wegkijken.

Voor Toffee kwam hulp te laat.

17/12/2025

Deze tekst schreef ik niet zo lang geleden in een online community van een populair Belgisch magazine.
De reacties bij mijn tekst waren uitgeschakeld, om polarisatie te vermijden.
Desalniettemin werd de post verwijderd, met daarbij de oproep om 'geen zaken te posten die hevige discussie kunnen uitlokken.'

Open brief – Over pups, impulsaankopen en onze gezamenlijke verantwoordelijkheid.

Ik schrijf dit als professioneel puppycoach, en als iemand die al jaren ziet hoe vaak hetzelfde patroon zich herhaalt.
De voorbije weken zag ik opnieuw hoe een pup na zeer korte tijd werd afgestaan aan een asiel.
Ik weet dat hij daar goed terecht zal komen — ik ken de uitbaatster persoonlijk en heb alle vertrouwen in haar werk.
Maar dat neemt één fundamenteel gegeven niet weg:
zo’n start kan een blijvende impact hebben op een hond.
Wat ik hier schrijf is geen mening of buikgevoel.
Dit is wetenschappelijk onderbouwde kennis. Uit gedragswetenschappelijk onderzoek weten we dat pups die in hun vroege levensfase herhaald verlies, instabiliteit of herplaatsing meemaken, een verhoogd risico lopen op gedragsproblemen later in hun leven. Niet elke hond ontwikkelt problemen — maar het risico neemt aantoonbaar toe.
Wat mij raakt — en verdrietig en boos maakt — is dat dit scenario voorspelbaar was.
Dat er vooraf informatie werd gedeeld.
Dat er gewaarschuwd werd voor impulsaankopen en voor pups uit winkels en broodfok.
En dat die kennis genegeerd werd.
Maar dit probleem gaat breder dan één beslissing.
Het feit dat mensen vandaag zo gemakkelijk aan een pup kunnen geraken, is op zich een probleem. Wanneer levende dieren zonder drempels, zonder wachttijd en zonder degelijke screening beschikbaar zijn, nodigt dat uit tot impulsaankopen — met alle gevolgen van dien.
Opmerkelijk is ook dat er in dit traject onjuiste informatie werd gegeven over de herkomst van de pup — informatie die later niet bleek te kloppen.
Dat ondermijnt vertrouwen, maar toont vooral hoe ver mensen soms bereid zijn te gaan om een beslissing achteraf te rechtvaardigen.
Daarna volgt vaak hetzelfde (online) verloop:
problemen → advies vragen → overbelasting → afstand doen → empathie voor de topicstarter.
Ook buiten online communities zien we dit patroon.
En opnieuw betaalt het dier de prijs.
Laat dit duidelijk zijn:
dit gaat niet over schuld, en niet over één persoon.
Dit gaat over verantwoordelijkheid vóór aankoop van een pup — én over een systeem dat die verantwoordelijkheid te weinig onderstreept en ondersteunt.
Wat ik ook wil benoemen, is de rol van online communities zelf.
Empathie tonen is menselijk.
Maar wanneer empathie uitsluitend naar de mens gaat, zonder het benoemen van verantwoordelijkheid, ontstaat een gevaarlijk neveneffect: het normaliseert dit soort trajecten.
Wie meeleest, leert onbewust:
“Het is erg, maar het komt wel goed. En als het niet lukt, is er altijd een asiel.”
En precies dat vergroot de kans dat er volgende week, volgende maand opnieuw een pup wordt gekocht — misschien impulsief, misschien zelfs als kerstcadeau.
Pups zijn geen project, geen experiment en geen “we zien wel”.
Hun brein, stresssysteem, hechtingssysteem en gevoel van veiligheid zijn volop in ontwikkeling.
Wat zij meemaken in die eerste periode, nemen ze mee — soms een leven lang.
Een huisdier is een levenslange toewijding.
Daarom blijf ik dit zeggen, ook als het weerstand oproept:
kennis verspreiden en oproepen tot bewustzijn is geen “opstand”.
Het is dierenwelzijn.
Als ik met spreken, schrijven en informeren ook maar één impulsaankoop kan voorkomen, dan blijf ik dat doen.
Dit is mijn stem voor de pups.
En ook voor alle hondenprofessionals die hier al jaren tegen boksen.

Empathie zonder verantwoordelijkheid normaliseert dierenleed.

16/11/2025

Zei iemand schattig? Ernest.

15/11/2025

Zaterdag = coachen! Serieus, mijn klantjes zijn toch ZO mooi?!!!

09/11/2025

Ik gaf zo net aan de eigenaars van Marley het advies om even niet meer met hem te gaan wandelen. Wandelen kan je maar doen vanuit een veilige basis, en voor Marley, die nog maar net in België is, is enkel de woning en de eigenaar veilig. (Wat al een knappe prestatie is!) De tuin is al een uitdaging, dus het werk zal daar beginnen.

08/11/2025

Fido helemaal klaar voor wandeltraining.