17/12/2025
Deze tekst schreef ik niet zo lang geleden in een online community van een populair Belgisch magazine.
De reacties bij mijn tekst waren uitgeschakeld, om polarisatie te vermijden.
Desalniettemin werd de post verwijderd, met daarbij de oproep om 'geen zaken te posten die hevige discussie kunnen uitlokken.'
Open brief – Over pups, impulsaankopen en onze gezamenlijke verantwoordelijkheid.
Ik schrijf dit als professioneel puppycoach, en als iemand die al jaren ziet hoe vaak hetzelfde patroon zich herhaalt.
De voorbije weken zag ik opnieuw hoe een pup na zeer korte tijd werd afgestaan aan een asiel.
Ik weet dat hij daar goed terecht zal komen — ik ken de uitbaatster persoonlijk en heb alle vertrouwen in haar werk.
Maar dat neemt één fundamenteel gegeven niet weg:
zo’n start kan een blijvende impact hebben op een hond.
Wat ik hier schrijf is geen mening of buikgevoel.
Dit is wetenschappelijk onderbouwde kennis. Uit gedragswetenschappelijk onderzoek weten we dat pups die in hun vroege levensfase herhaald verlies, instabiliteit of herplaatsing meemaken, een verhoogd risico lopen op gedragsproblemen later in hun leven. Niet elke hond ontwikkelt problemen — maar het risico neemt aantoonbaar toe.
Wat mij raakt — en verdrietig en boos maakt — is dat dit scenario voorspelbaar was.
Dat er vooraf informatie werd gedeeld.
Dat er gewaarschuwd werd voor impulsaankopen en voor pups uit winkels en broodfok.
En dat die kennis genegeerd werd.
Maar dit probleem gaat breder dan één beslissing.
Het feit dat mensen vandaag zo gemakkelijk aan een pup kunnen geraken, is op zich een probleem. Wanneer levende dieren zonder drempels, zonder wachttijd en zonder degelijke screening beschikbaar zijn, nodigt dat uit tot impulsaankopen — met alle gevolgen van dien.
Opmerkelijk is ook dat er in dit traject onjuiste informatie werd gegeven over de herkomst van de pup — informatie die later niet bleek te kloppen.
Dat ondermijnt vertrouwen, maar toont vooral hoe ver mensen soms bereid zijn te gaan om een beslissing achteraf te rechtvaardigen.
Daarna volgt vaak hetzelfde (online) verloop:
problemen → advies vragen → overbelasting → afstand doen → empathie voor de topicstarter.
Ook buiten online communities zien we dit patroon.
En opnieuw betaalt het dier de prijs.
Laat dit duidelijk zijn:
dit gaat niet over schuld, en niet over één persoon.
Dit gaat over verantwoordelijkheid vóór aankoop van een pup — én over een systeem dat die verantwoordelijkheid te weinig onderstreept en ondersteunt.
Wat ik ook wil benoemen, is de rol van online communities zelf.
Empathie tonen is menselijk.
Maar wanneer empathie uitsluitend naar de mens gaat, zonder het benoemen van verantwoordelijkheid, ontstaat een gevaarlijk neveneffect: het normaliseert dit soort trajecten.
Wie meeleest, leert onbewust:
“Het is erg, maar het komt wel goed. En als het niet lukt, is er altijd een asiel.”
En precies dat vergroot de kans dat er volgende week, volgende maand opnieuw een pup wordt gekocht — misschien impulsief, misschien zelfs als kerstcadeau.
Pups zijn geen project, geen experiment en geen “we zien wel”.
Hun brein, stresssysteem, hechtingssysteem en gevoel van veiligheid zijn volop in ontwikkeling.
Wat zij meemaken in die eerste periode, nemen ze mee — soms een leven lang.
Een huisdier is een levenslange toewijding.
Daarom blijf ik dit zeggen, ook als het weerstand oproept:
kennis verspreiden en oproepen tot bewustzijn is geen “opstand”.
Het is dierenwelzijn.
Als ik met spreken, schrijven en informeren ook maar één impulsaankoop kan voorkomen, dan blijf ik dat doen.
Dit is mijn stem voor de pups.
En ook voor alle hondenprofessionals die hier al jaren tegen boksen.
Empathie zonder verantwoordelijkheid normaliseert dierenleed.
