19/12/2025
Van een collega , die het mooi verwoord … enkel , bij mij word er nog geen voorschot gevraagd bij een boeking 😥. Dus geen inkomsten dan … en ook de tijd niet meer om iemand op te bellen die dringend wil komen ….
Het was kerstperiode.
De drukste weken van het jaar.
Weken waarin elke afspraak telt, elke tafel bezet is, elke minuut waardevol is.
De agenda stond strak.
De trimtafel was klaargezet.
De schaar lag klaar.
De verwarming draaide.
De lichten brandden.
De medewerkers waren aanwezig, op tijd betaald, met hun lunch gekocht onderweg.
De kilometers waren gereden.
Alles stond in functie van één hond. Eén afspraak.
Maar die hond kwam niet.
Geen bericht.
Geen telefoontje.
Geen afmelding.
De telefoon ging… en bleef onbeantwoord.
Er was nochtans alles aan gedaan.
Herinneringsmails via dure software.
Een duidelijk voorschot van €30… niet uit hebzucht, maar uit noodzaak.
Om zeker te zijn dat het werk dat ingepland wordt, ook gedragen wordt.
Om lonen te kunnen betalen.
Om de zaak draaiende te houden.
En toch: niets. Enkel een lege tafel.
Twee uur lang bleef de tafel leeg.
Twee uur waarin evengoed een andere hond geholpen had kunnen worden.
Twee uur waarin niemand kwaad werd, maar wel stil.
Want dat is wat een no show doet.
Het maakt niet boos… het maakt machteloos.
Er zijn klanten die last minute afzeggen.
En weet je? Daar zijn we begripvol voor.
Omdat ze bellen.
Omdat ze laten weten dat het niet lukt.
Omdat ze tonen dat ze begrijpen dat aan de andere kant ook mensen staan.
Maar dit…
Dit voelt anders.
Dit voelt alsof het werk vanzelfsprekend is.
Alsof de tijd van een zelfstandige geen waarde heeft.
Alsof een trimsalon zomaar even “wacht”.
En ondertussen worden wij op de vingers getikt.
“Waarom een voorschot?”
“Waarom zo streng?”
“Waarom niet gewoon flexibel blijven?”
Omdat flexibiliteit grenzen nodig heeft.
Omdat bescherming geen luxe is.
Omdat respect geen extra dienst is, maar de basis.
Dus wat dan?
Facturen sturen?
Alles vooraf laten betalen?
Nog harder worden?
Of mogen we eindelijk hardop zeggen:
dat ook zelfstandigen bescherming verdienen.
Dat leegte ook kost.
Dat begrip geen eenrichtingsverkeer is.
Maar… dan komt die andere angst.
De angst die elke zelfstandige vandaag kent:
dat iemand die zelf niet is komen opdagen,
van achter zijn scherm een 1-ster achterlaat
voor een dienst die wij klaar stonden te geven
maar die hij of zij zelf heeft laten vallen.
Want achter die lege trimtafel
staat geen machine.
Daar staat een mens.
Met verantwoordelijkheid.
Met medewerkers.
Met kosten.
Met passie.
En die verdient minstens één ding:
dat wie niet komt, dat ook op zijn minst laat weten...
