06/12/2025
Lieve klanten,
Door het onverwachte overlijden van m'n allerbijzonderste snoezepoes Jackson, kwam ik er niet toe om eerder iets te posten. Mijn hart was te gebroken. Maar met enige vertraging hierbij een update.
Eerst en vooral wil ik jullie bedanken voor jullie blijvende steun. Het waren zware maanden binnen mijn revalidatietraject. Jullie hoop dat ik terug zou kunnen opstarten was een groot doel om te blijven vechten.
Helaas is ook dit traject het niet geworden. Integendeel, ik ben momenteel aan het herstellen van een blessure.
Halfweg dit traject werd duidelijk dat dit niet het juiste traject was voor mijn lichaam. Dankzij dit inzicht van een schat van een therapeut in het ziekenhuis, alsook mijn allerbeste huisarts, werd ik aangemeld in het UZ Leuven voor verdere onderzoeken op de dienst wijdverspreide chronische pijn.
Ik vind dit alles enorm frustrerend. Aan de andere kant weet ik ergens ook wel dat het niet slecht is om tot op het bot te gaan. Ik leef reeds 11 jaar met die pijnlijke beperking. Maar ik kon het niet aanvaarden en dus ben ik beginnen terugvechten, me gaan herscholen, mijn zaak opgericht... Om dan te doen alsof er niets aan de hand is. Maar dat was niet mijn realiteit en daardoor op termijn niet houdbaar. Alleen kon ik dat nog niet onder ogen zien. De laatste 2 jaar dat ik werkte bestonden uit werken en recupereren om er dan weer te kunnen staan. Die kracht heb ik gehad omdat mijn job mijn passie is. Dat innerlijke vuur zorgde voor de nodige brandstof om door te blijven gaan. Maar uiteindelijk ben ik ook maar een mens en is mijn tank met brandstof toch leeg gelopen.
Nu we dus eindelijk realistisch kunnen kijken naar de situatie besef ik ook dat ik onmogelijk kan heropenen, niet wetende of mijn lichaam het wel aankan. Op advies van mijn dokter wacht ik best de onderzoeken in Leuven af. Jammer genoeg is het overal wachten en weet ik niet wanneer ik er terecht kan. Door die grote onzekerheid doe ik liever geen beloftes meer. Het is ook voor mezelf steeds een te grote teleurstelling. Ik kijk steeds uit naar de vooropgestelde datum om dan keer op keer te moeten voelen 'nee, het gaat toch nog niet'.
Wat ik wel al weet en kan zeggen is dat het niet meer zal worden zoals voorheen. De dokters kunnen de beperking en de pijn niet wegnemen. Het doel is om het draaglijk te maken en me weer functioneel te krijgen. Als ik terug kan opstarten, zal dit op een heel laag pitje zijn. En misschien kan ik het langzaam weer wat opbouwen. Maar het zal niet meer kunnen op het niveau dat ik bezig was. Dat moet ik aanvaarden en respecteren. Het afgelopen jaar was niet alleen fysiek herstel, maar ook mentaal. Soms wist ik eerlijk gezegd niet meer wat nu zwaarder was, het fysieke of het mentale proces.
Aanvaarding heeft tijd nodig. De eerste maanden was ik nog in vechtmodus. Maar dan komt er een moment waarop je echt beseft dat het zo eigenlijk toch niet verder kon. Ik besef het en ik aanvaard het.
Dus lieve mensen, met pijn in mijn hart, maar met respect naar mezelf toe zal ik nog een tijd gesloten zijn. Ik noem geen datum meer, laat het even voor onbepaalde tijd zijn.
Ik wens iedereen een fijne eindejaarsperiode. 💝
Zorg goed voor jullie zelf en voor elkaar.💜
Heel veel liefs, Miranda
