24/02/2026
Het is hier al een hele tijd stil geweest.
Ik weet dat ik mezelf niet hoef te verantwoorden, maar het was gewoon een zwaar jaar. En soms mag dat ook gewoon gezegd worden: kiezen voor jezelf en voor je droom is prachtig… maar ook bikkelhard.
De periode rond kerst en nieuwjaar vind ik altijd wat moeilijker. Overal die perfecte jaaroverzichten. Het lijkt alsof iedereen vooruitgaat: concurrenten die groeien, leeftijdsgenoten die trouwen, een huis kopen, kindjes krijgen. En hoewel ik oprecht blij ben voor al die mensen, raakt het me dit jaar meer dan anders.
Ik heb niets van dat alles.
En dat doet pijn.
Ik heb gekozen voor Viervoeters — en daar ben ik zó dankbaar voor. Ik doe mijn job ontzettend graag. Maar eerlijk? Het was financieel een moeilijk jaar. Ik heb mezelf misschien vijf keer een loon kunnen uitbetalen. Soms voelt het zoals in het liedje van Shaboozey: “Why the hell do I work so hard?”
En ik werk dan nog niet eens in een nine-to-five, maar gewoon élke dag.
Het doet me ook denken aan de documentaire van Laura Tesoro, waarin ze zegt dat er iets moet veranderen… Dat gevoel herken ik. Er moet iets bewegen. Maar hoe of wat precies? Dat weet ik nog niet.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben nog elke dag dankbaar dat ik dit mag doen. Ik zou oprecht niet weten welke andere job bij mij past. Maar de prijzen verhogen was geen makkelijke beslissing. Daar heb ik maanden over getwijfeld, van wakker gelegen zelfs. Er zijn paniekmomenten geweest. Huilbuien. Gedachten als: wat als het toch niet lukt?
Daarbovenop blijft Milo zijn verlatingsangst zwaar wegen. Het gaat op en af. Thuis kan hij nog steeds niet alleen blijven. Zelfs bij mijn ouders waren er periodes van urenlang huilen — gelukkig gaat dat nu weer wat beter. Maar het vraagt veel energie. Soms voelt het alsof ik met een huilbaby leef: even naar het toilet gaan en het huilen begint alweer.
Ik heb lang getwijfeld om dit te delen. Echt.
Niet voor medelijden — absoluut niet. Zo zit ik niet in elkaar. Ik ben eerder iemand die alles inslikt dan uitspreekt.
Maar zelfstandige zijn is hard. Veel harder dan het er soms uitziet. En die verplichte, dure facturen die regelmatig binnenvallen helpen daar ook niet bij 🙃
Wees mild voor elkaar. Je weet nooit wat er achter de schermen speelt. Een beetje zachtheid kan zoveel betekenen — ook voor jezelf 🤍
De voorbije tijd heb ik wat meer afstand genomen. En eerlijk? Die offline tijd heeft me goed gedaan. Minder vergelijken. Meer ademruimte. Meer tijd voor wat me écht gelukkig maakt: wandelen met Milo of Ian 🤍
Wat ik hier deel, zijn gewoon wat offline kliekjes van de afgelopen maanden.
Ik weet nog niet wat de oplossing is. Maar ik blijf zoeken. Blijf proberen. Blijf geloven dat het anders kan.
Duimen jullie mee dat er wat duidelijkheid, rust en richting komt? 🤍
Heel veel liefs,
Hannefrone ✨🧡
Voor alle foto’s ga zeker een kijkje op
Instagram nemen.
