25/08/2024
En dan nu iets waar ik het de voorbije periode net iets lastiger mee heb gehad…
Vele lieve klantjes die reeds goede vrienden en kennissen zijn geworden, die me altijd onvoorwaardelijk veel vertrouwen & steun en bevestiging gegeven hebben.
Jullie weten ondertussen al dat ik met Journey of Awareness een ander hoofdstuk ben beginnen schrijven in mijn leven.
Ik heb enorm veel innerlijke werk gedaan tijdens mijn eigen groeiproces vooral sinds de geboorte van Cilou. Dat zette me aan het ‘denken’. Ik voelde vooral in het begin heeeel weinig ruimte om de verantwoordelijkheid als zelfstandige mama de juiste keuzes te maken.
En toen maakte ik vaak de keuze die voor mij heel tegenstrijdig aanvoelde.
De voorbije 13 jaar kwam mijn zaak op nr. 1.
Alle tijd en energie stak ik erin om te willen bouwen aan een mooie toekomst. Zodat we later op pensioen-leeftijd de mogelijkheid zouden hebben om van het leven te ‘genieten’.
Plots was de tijd en ruimte die ik toen ter beschikking had helemaal verdwenen. En had ik daar ook nooit zo bij stil gestaan dat mama worden zo’n impact op m’n leven zou hebben.
Vragen zoals: “Is dit het nu voor de komende 30 jaar” , “Wie ben ik nog als individu”, “waarom heb ik alles om gelukkig te zijn maar voel ik het niet?”, “…”
Ik kan nog een eindje doorschrijven maar om een lang verhaal kort te maken heb ik knopen doorgehakt.
Ik ben terug op zoek gegaan naar wie ík ben, en wie ik wil zijn voor mijn gezin. Welke waarden en normen voor mij belangrijk zijn en hoezeer ik mezelf heel vaak heb laten ‘misleiden’ door alle druk die ons mooie Belgische systeem & de maatschappij van ons verwacht.
Enfin, ik koos altijd al voor financiële zekerheid, voor dat veilige coconnetje , voor dat ideaalbeeld waar ik naar wou streven dat je dan iets ‘bereikt’ hebt in je leven.
Maar dit is niet wie ik diep vanbinnen ben; dit is wie ik geworden ben doorheen de jaren waarin tal van externe factoren mij geconditioneerd hebben om zo te worden.
En dan voel je aan alles in je lijf ( fysieke klachten die leken op een auto immuun ziekte zoals lupus )
dat dit niet meer kloppend is voor de persoon die ik geworden ben.
Met ups en downs ben ik me een weg proberen te banen om toch maar de gulden middenweg te blijven bewandelen maar ik ben op het punt gekomen dat die weg niet meer bestaat.
Wel dat ik mijn weg mag gaan bewandelen die aansluit bij mijn meest authentieke zelf.
Dus de grootste knoop die ik doorhak is datgene die ik de voorbije 13 jaar heb opgebouwd nu vol dankbaarheid en met immens veel liefde ( nog steeds ook voor de honden en al mijn lieve hondenbaasjes ) mag los laten.
Gewoon omdat het mijn eigen hartje niet meer vervuld . Omdat ik mijn eigen behoeftes ben gaan ervaren en niet meer kies om iets te doen waar iemand anders gelukkig van wordt.
Life is too short to waste.
Maar !
Deze post is nu al heel lang 😜 dus ik maak er nog eentje met wat meer praktische informatie…
Vele tranen hebben over mijn wangen gerold maar dit voelt als de juiste beslissing.
Vanaf eind volgend schooljaar ( 25 juni 2025 ) zal ikzelf niet meer in staan voor de verzorging van jullie hondjes . 🥹🤍
Tot dan nog steeds meer dan welkom met evenveel liefde !
Straight from the heart ♥️
