01/09/2026
Gisteren was je er nog. Gewoon Miep 🤍. Dat kleine meisje dat, zelfs op een dag waarop alles eigenlijk niet goed voelde, nog steeds precies wist wat ze wilde. Lekker warm neergelegd worden? Nee hoor. Je sprong op, hing aan de deur en liet heel duidelijk weten dat je daar niet van gediend was. Laat me eruit.
En dus deden we dat. Later kwam je nog naar me toe gelopen. Zo gewoon. Zo vertrouwd. Je wist niet dat ik ondertussen naar je keek met dat gevoel in mijn buik. Dat stille gevoel dat zegt dat er iets niet klopt, terwijl je zo ontzettend graag wilt geloven dat het morgen weer beter gaat.
Ik denk dat dát het moeilijkste is aan afscheid nemen. Dat er geen duidelijk moment is waarop je weet: dit is de laatste keer. De laatste keer dat je naar me toe loopt. De laatste keer dat ik je oppak. De laatste keer dat ik naar je kijk en denk: kom op, meisje. Je weet niet dat je afscheid aan het nemen bent. En misschien is dat maar goed ook.
Vannacht lag je tegen me aan. En terwijl ik je vasthield, werd het stil. Heel stil. Je hoefde niets meer. Je hoefde nergens meer naartoe. Je hoefde niet meer sterk te zijn. Je hoefde alleen maar te rusten.
En daar ging je. Zachtjes. Alsof je eindelijk mocht loslaten.
Miep, wat hadden we jou graag een ander einde gegeven. We hadden je zo graag zien veranderen van dat kleine kwetsbare meisje in een ondeugende, eigenwijze kat die later terug zou kijken op deze moeilijke start alsof het allemaal een ver verleden was. We hadden willen meemaken wie jij zou worden. Waar je op de bank zou gaan liggen, welke streken je zou uithalen, of je net zo eigenwijs zou blijven. We hadden je toekomst willen leren kennen.
Maar we hebben alleen gisteren. En alle dagen daarvoor. En die moeten we nu koesteren.
Juul blijft achter. En dat doet misschien nog wel extra pijn. Twee zusjes die samen begonnen en samen zo hard probeerden om hier te blijven. Nu moet Juul zonder jou verder.
Lieve Miep, je was maar heel even bij ons. Maar je was er. Echt. En daarom doet het zo'n pijn dat je er nu niet meer bent.
Ik hoop dat je ergens terecht bent gekomen waar niets meer hoeft. Waar je weer kunt springen en rondlopen zonder dat iemand zich zorgen maakt. Waar Mees en Gijs zijn. Misschien wacht je daar al op hen.
En misschien zou je, als je ons nog één keer kon laten weten hoe het met je gaat, alleen maar weer diezelfde blik hebben. Die blik die zegt: Ik bepaal het zelf wel.
Dat was jij.
Miep. Ons kleine eigenwijze meisje.
We hadden je zo graag gehouden. 🤍🐾
