19/06/2026
สิ่งที่ทีมตั้งใจผลักดันในโครงการนี้ ไม่ใช่แค่การดูแลสัตว์ในวันนี้ แต่คือการสร้าง “ระบบ” ที่ช่วยให้การดูแลเกิดขึ้นได้อย่างต่อเนื่อง 🐾
การฝังไมโครชิพเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่ช่วยระบุตัวตนสัตว์ เชื่อมโยงข้อมูลการดูแล และทำให้การจัดการด้านสุขภาพ การทำหมัน และการดูแลในพื้นที่เป็นระบบมากขึ้น
เมื่อข้อมูลชัดเจนและการดูแลต่อเนื่องมากขึ้น ก็จะช่วยสนับสนุนการจัดการประชากรสัตว์ในพื้นที่สาธารณะอย่างเหมาะสม ลดความซ้ำซ้อนในการดูแล และส่งเสริมการอยู่ร่วมกันระหว่างคนและสัตว์ในเมืองได้อย่างสมดุลมากขึ้น
#หมาคูเมือง
หมาวัดเจดีย์หลวงติดไมโครชิพแล้ว! เดินหน้าดูแลสุนัขชุมชน สร้างสมดุลคน-สัตว์ในเมืองเชียงใหม่
“สีสันของวัดบางทีก็ต้องมีหมา มีแมว บ้าง” คำพูดสั้น ๆ ของ พระครูอ๊อด พระครูสังฆรักษ์วีรวัฒน์ วีรวฑฺฒโน วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ สะท้อนภาพความผูกพันระหว่างผู้คนกับสัตว์ที่อาศัยอยู่ภายในวัดได้เป็นอย่างดี
ล่าสุด เมื่อวันที่ 18 มิ.ย. 2569 ผศ.ดร.สพ.ญ.วรางคณา ไชยซาววงษ์ รองคณบดีคณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในฐานะหัวหน้าโครงการ “หมา | คู | เมือง : Ma | Cool | Muang” พร้อมคณะทำงาน ลงพื้นที่วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร เพื่อสำรวจและจัดทำฐานข้อมูลสุนัขในพื้นที่ พร้อมดำเนินการดูแลสุขภาพสัตว์อย่างครบวงจร
การลงพื้นที่ครั้งนี้มีการขึ้นทะเบียนสัตว์ ฝังไมโครชิพ ให้ยาถ่ายพยาธิ และสวมปลอกคอประจำตัว เพื่อเชื่อมโยงข้อมูลเข้าสู่ระบบการติดตามดูแลอย่างต่อเนื่อง ช่วยให้สามารถตรวจสอบข้อมูลสุขภาพ ประวัติการรักษา และการดูแลสวัสดิภาพสัตว์ได้อย่างเป็นระบบมากขึ้น
ทีมงานเปิดเผยว่า โครงการดังกล่าวมุ่งส่งเสริมการจัดการสุนัขชุมชนในพื้นที่ท่องเที่ยวเขตคูเมืองเชียงใหม่ ผ่านความร่วมมือของวัด ชุมชน ผู้ดูแลสัตว์ หน่วยงานภาครัฐ และสถาบันการศึกษา เพื่อสร้างรูปแบบการอยู่ร่วมกันอย่างสมดุลระหว่างคนและสัตว์
ภายในวัดเจดีย์หลวง สุนัขและแมวหลายตัวกลายเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศและวิถีชีวิตของผู้คน บางตัวคอยต้อนรับนักท่องเที่ยว บางตัวนอนเฝ้าตามจุดต่าง ๆ ของวัด สร้างความคุ้นเคยและรอยยิ้มให้กับผู้มาเยือน
เบื้องหลังภาพเหล่านั้น ยังมีเครือข่ายผู้ดูแลและอาสาสมัครที่ช่วยดูแลเรื่องอาหาร สุขภาพ และความเป็นอยู่ของสัตว์อย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ทุกชีวิตสามารถใช้พื้นที่ร่วมกันได้อย่างปลอดภัย
โครงการ “หมา | คู | เมือง” ถือเป็นอีกหนึ่งก้าวสำคัญของเชียงใหม่ในการพัฒนาระบบดูแลสัตว์ชุมชนอย่างยั่งยืน เพราะเมืองที่น่าอยู่ อาจไม่ใช่เมืองที่ไม่มีสัตว์จรจัดเลย แต่เป็นเมืองที่ทุกชีวิตได้รับการดูแลและมีพื้นที่ของตัวเองอย่างเหมาะสม