26/04/2026
ฉันรักพิทบูล
โดย บิ๊กหมาน
หมาไหนก็แพ้พิทบูล… อันนี้ไม่ได้พูดเอาหล่อ แต่พูดจากของจริงในสนามจริง
สมัยก่อนพวกเด็กๆ ชอบตั้งคำถามในหนังสือ“สวนจตุจักร” เป็นคำถามบ้าบอ คอแตก..!!
“หมาพันธุ์นี้กัดกับพันธุ์นั้น ใครชนะ?”
แล้วไอ้คนตอบก็นั่งกระดกเหล้า ตาเยิ้ม ควันบุหรี่คลุ้ง
พอแอลกอฮอล์ขึ้นหัว… จินตนาการก็ลงสนามแทนความจริง
ตอบไปเรื่อย…
พันธุ์นี้อกใหญ่จะชนะ
พันธุ์นั้นหัวโตกว่าจะชนะ
อีกพันธุ์ปากบึ้ม กรามเบิ้มจะกัดหนัก..
โธ่เอ๊ย… หมาไม่ได้ชนะกันที่ทรง
ไม่ได้ชนะกันที่แก้มย้อย
ไม่ได้ชนะกันที่หัวเหมือนหม้อข้าว
จะเก่งหรือกาก มันวัดกันที่ใจ วัดกันที่เกมจริง
ถ้าหมาพันธุ์ไหนมันเหนือจริง
ยุทธจักรด็อกแมนเขาเอาไปเล่นนานแล้ว
แต่สุดท้ายชื่อที่ยังยืนอยู่… คือพิทบูล
เพราะพิทมันไม่ได้สู้เพราะโมโห
มันไม่ได้สู้เพราะหวงถิ่น
มันสู้เพราะ “การสู้” คือสิ่งที่อยู่ในหัวมัน
ชนิดที่ว่า เอาชามข้าวมากองตรงหน้า มันไม่สนเท่าฟัดกะหมาไอ้ตัวอยู่ตรงหน้า..
ข้าวไว้ทีหลัง… ขอฟัดก่อน!
นี่แหละพิทของจริง
พิทนักสู้ระดับตำนาน พอมันแก่ตัวลงล่วงเลยวัยทอง เจ้าของอยากให้มันพักผ่อน อยากให้มันใช้ชีวิตเหมือนหมาธรรมดาบ้าง
พอปลดโซ่ออกจากคอ
รู้ไหมมันทำอะไร?
แทนที่จะวิ่งเล่นกลางสนาม
แทนที่จะไปดมลม ชมหญ้า
มันพุ่งไปฟัด “รูปปั้นหมา” ที่มุมห้องทันที
นี่แหละนักสู้
สู้จนลมหายใจสุดท้าย
สู้จนโลกเงียบ
สู้แม้คู่ต่อสู้เป็นปูนปั้น.....
คืนนี้ง่วงมากมาย พรุ่งนี้มาเมาท์ต่อ
