07/08/2026
💔 หรือมันกำลังจะถึง “อวสานของการหาบ้านให้หมาไทย” สำหรับเจินแล้วจริง ๆ
15 ปี...
ตั้งแต่วันที่เจินเริ่มเข้ามาช่วยหมาอย่างเต็มตัว ตั้งแต่รับเคส พาไปรักษา ฟื้นฟูร่างกาย ทำหมัน ทำวัคซีน ระดมทุนค่ารักษา ไปจนถึงการหาครอบครัวที่เหมาะสมให้กับน้อง ๆ
ตลอด 15 ปีที่ผ่านมา เจินช่วยส่งน้องหมาไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับครอบครัวมากกว่า 500+ ชีวิต ทั้งในประเทศไทย อเมริกา แคนาดา อังกฤษ และอีกหลายประเทศในยุโรป 🌎🐶
สิ่งที่เจินได้รับกลับมา ไม่ได้มีเพียงความสุขที่เห็นหมาได้บ้าน
แต่คือมิตรภาพจากผู้คนทั่วโลก
หลายครอบครัวที่รับน้องจากเจินไป วันนี้กลายเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้องกันไปแล้ว
เราติดต่อกัน อัปเดตชีวิตของน้อง ๆ ให้กันดู ตั้งแต่วันแรกที่รับไป จนกระทั่งหลายชีวิตแก่ชราและจากโลกนี้ไปตามกาลเวลา
บางคนช่วยแชร์โพสต์หาบ้าน
บางคนช่วยค่ารักษา
บางคนช่วยหาครอบครัวในต่างประเทศ
บางคนช่วยเป็น Flight Volunteer
บางคนช่วยให้คำแนะนำเรื่องการเดินทางและเอกสารต่าง ๆ
มันเคยเป็นเครือข่ายของคนที่ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันมาก่อน แต่มีจุดหมายเดียวกันคือ
“ทำอย่างไรก็ได้ ให้น้องหมาตัวนี้มีชีวิตที่ดีขึ้น”
และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เจินทำสิ่งนี้มาได้นานถึง 15 ปี
เพราะเจินรักหมาจริง ๆ
ทั้งรัก ทั้งสงสาร และอยากเห็นหมาทุกตัวที่เจินรับผิดชอบ ได้มีครอบครัวที่รักเขาเหมือนสมาชิกคนหนึ่งของบ้าน
แต่โลกหลัง COVID เปลี่ยนทุกอย่างไปมากจริง ๆ
กฎการนำสุนัขเข้าประเทศต่าง ๆ โดยเฉพาะอเมริกาและแคนาดาเข้มงวดและซับซ้อนขึ้น ค่าใช้จ่ายในการเดินทางสูงขึ้นมาก รวมถึงขั้นตอนและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ เมื่อเดินทางไปถึงปลายทาง
เมื่อก่อนเจินสามารถส่งหมาไปมีบ้านที่อเมริกาได้หลายตัวต่อปี
แต่วันนี้ โอกาสเหล่านั้นเหลือน้อยลงมาก
ครอบครัวในต่างประเทศที่เคยเปิดรับหมาจากประเทศไทย ก็มีเหตุผลมากขึ้นที่จะรับสุนัขที่อยู่ในประเทศของตัวเอง เพราะง่ายกว่าและมีค่าใช้จ่ายน้อยกว่ามาก
เมื่อประตูต่างประเทศค่อย ๆ ปิดลง...
เจินจึงต้องหันกลับมาพยายามหาบ้านในประเทศไทยมากขึ้น
และนี่คือสิ่งที่ทำให้เจินรู้สึกว่า...
การหาบ้านให้ “หมาไทย” ยากเหลือเกิน
ไม่ใช่ว่าประเทศไทยไม่มีคนรักหมานะคะ มีคนรักหมาดี ๆ เยอะมาก และเจินก็ได้พบครอบครัวที่ดีมากมาย
แต่รูปแบบการเลี้ยงสุนัขของหลายบ้านยังแตกต่างจากมาตรฐานที่เจินใช้ในการคัดบ้าน
เจินต้องการบ้านที่น้องได้ อยู่ในบ้าน นอนในบ้าน และเป็นสมาชิกของครอบครัว
ไม่ใช่รับไปเพื่อเฝ้าบ้าน
ไม่ใช่ผูกไว้หน้าบ้าน
ไม่ใช่ปล่อยให้อยู่ข้างนอกตลอดชีวิต
เพราะเจินกังวลทั้งเรื่องยุง เห็บหมัด สัตว์มีพิษ สัตว์เลื้อยคลาน การหลุดออกจากบ้าน อุบัติเหตุบนถนน รวมถึงอันตรายจากคนและสัตว์อื่น
โดยเฉพาะบ้านที่ไม่มีรั้วหรือพื้นที่ไม่ปิดมิดชิด
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีคนบอกเจินหลายครั้งว่า
“ถ้าลดมาตรฐานลงหน่อย หมาก็คงได้บ้านง่ายขึ้น”
เจินเข้าใจค่ะ...
แต่เจินทำไม่ได้จริง ๆ
เพราะถ้าการได้ “บ้าน” หมายความว่าน้องต้องไปอยู่ในสภาพที่เจินเองยังรู้สึกไม่ปลอดภัย แล้วเจินจะเรียกสิ่งนั้นว่า “ได้บ้านที่ดี” ได้อย่างไร
เจินไม่ได้ต้องการเพียงให้หมาออกจากความรับผิดชอบของเจินไปสักที
เจินต้องการส่งเขาไปมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม
นั่นคือเหตุผลที่เจินขอดูบ้าน
ขอสัมภาษณ์
ขอ Home Check
ขอเลือกครอบครัว
และสุดท้าย เจินยังขับรถพาน้องไปส่งถึงบ้านด้วยตัวเอง
ไม่ว่าจะไกลแค่ไหน
เพราะแม้แต่ต่างประเทศ เจินยังเคยเดินทางไปส่งหมาด้วยตัวเองมาแล้ว
แล้วในประเทศไทย ทำไมเจินจะไม่ไปส่งเขาให้เห็นกับตาว่า
“นี่คือบ้านที่เขาจะต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อจากนี้จริง ๆ”
แต่วันนี้ เจินยอมรับว่าเหนื่อยมากค่ะ
ไม่ใช่เหนื่อยเพราะหมา
เจินไม่เคยโทษหมาสักตัวที่เข้ามาในชีวิต
แต่เหนื่อยกับความจริงที่ว่า จำนวนหมาที่ถูกทอดทิ้งกลับเพิ่มขึ้น ในขณะที่บ้านดี ๆ ที่พร้อมรับเขากลับหาได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ
ทุกวันนี้แม้แต่หมาพันธุ์ก็ยังถูกทิ้งกันมากมาย
แล้วหมาไทยธรรมดา ๆ จะเหลือโอกาสสักเท่าไหร่...
สิ่งที่เจ็บที่สุดคือ การโพสต์หาบ้านให้หมาไทยครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วแทบไม่มีใครหยุดมอง
ทั้งที่เด็กเหล่านี้ไม่ได้มีความรักน้อยกว่าหมาพันธุ์เลย
เขารักเป็น
กลัวเป็น
เสียใจเป็น
คิดถึงคนเป็น
และต้องการครอบครัวไม่ต่างจากหมาตัวไหนบนโลก
สิ่งหนึ่งที่เจินได้เรียนรู้จากครอบครัวต่างชาติที่เคยรับน้องจากเจินไป คือ หลายคนไม่เคยถามด้วยซ้ำว่า
“นี่คือหมาไทยหรือหมาพันธุ์อะไร?”
สำหรับเขา...
มันคือสุนัขหนึ่งชีวิตที่กำลังต้องการครอบครัว
และเมื่อรับไปแล้ว เขาคือลูก
คือสมาชิกในบ้าน
นอนในบ้าน
เดินทางไปด้วยกัน
แก่ไปด้วยกัน
และอยู่ด้วยกันจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต
เจินคิดถึงช่วงเวลาแบบนั้นมากจริง ๆ
แต่วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
และเจินเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
15 ปีของการช่วยหมา ใช้ทั้งแรงกาย แรงใจ เวลา และเงินส่วนตัวไปมากจนวันนี้เจินแทบไม่เหลือกำลังที่จะเดินต่อเหมือนเดิมแล้ว
เจินทำตรงนี้ด้วยหัวใจ ด้วยความรัก และด้วยความซื่อสัตย์มาตลอด
แต่ระหว่างทาง เจินก็ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของวงการช่วยเหลือสัตว์ที่ทำให้เสียใจ
จากวันที่เคยเห็นหลายคน หลายกลุ่ม หลายเพจ ช่วยกันแชร์เคสโดยไม่ได้สนใจว่า “หมาตัวนี้เป็นของใคร”
เพราะสิ่งสำคัญที่สุดคือ ช่วยให้หมาได้บ้าน
วันนี้หลายอย่างกลับเปลี่ยนไป
มีทั้งการแบ่งกลุ่ม ความขัดแย้ง อคติ การไม่ชอบกันเป็นการส่วนตัว การกล่าวถึงคนอื่นทั้งที่อาจไม่เคยรู้จักหรือร่วมงานกันจริง ๆ และบางครั้งผลประโยชน์หรือความสัมพันธ์ระหว่างคน กลับถูกวางไว้เหนือชีวิตของสัตว์ที่กำลังรอความช่วยเหลือ
เจินไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งเหล่านั้นเลย
เพราะตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ เหตุผลเดียวที่เจินเข้ามาอยู่ตรงนี้คือ
“หมา”
ไม่ใช่ชื่อเสียง
ไม่ใช่การแข่งขัน
ไม่ใช่ว่าใครดังกว่าใคร
ไม่ใช่ว่าเคสนี้เป็นหมาของเพจไหน
หมาไม่รู้เรื่องเหล่านั้นเลยค่ะ
เขารู้เพียงว่า...
วันนี้เขายังไม่มีบ้าน
และกำลังรอใครสักคนมารักเขาเท่านั้นเอง
วันนี้เจินจึงเริ่มถามตัวเองอย่างจริงจังว่า
หรือ 15 ปีที่ผ่านมา มันเพียงพอแล้วสำหรับเจิน
บางที... เจินอาจเดินมาถึงปลายทางของการรับเคสและหาบ้านให้น้องหมาแล้วจริง ๆ
ไม่ใช่เพราะหมดรักหมา
ตรงกันข้ามเลย
เจินยังรักและสงสารพวกเขาเหมือนวันแรกที่เริ่มช่วย
แต่เพราะวันนี้เจินทั้งหมดแรง หมดกำลัง และแทบหมดทรัพยากรที่จะช่วยต่อไปแล้ว
และที่สำคัญที่สุด...
เจินเริ่มหมดหวังกับการหาบ้านให้หมาไทยจริง ๆ
เจินไม่รู้ว่าโพสต์นี้จะเปลี่ยนอะไรได้หรือเปล่า
แต่อย่างน้อย ก่อนที่เจินจะวางมือจากสิ่งที่ทำมาตลอด 15 ปี เจินอยากฝากอะไรบางอย่างไว้
🙏 ถ้าคุณกำลังคิดจะมีสุนัขสักตัว ลองเปิดใจให้หมาไทยดูสักครั้งนะคะ
อย่ามองว่าเขาไม่มีสายพันธุ์
อย่ามองว่าเขาไม่สวยพอ
อย่ารับเขาไปเพียงเพื่อเฝ้าบ้าน
ลองรับเขาเข้าไปเป็น “คนในครอบครัว” ของคุณจริง ๆ
เพราะสำหรับหมาหนึ่งตัว...
เขาอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตคุณ
แต่สำหรับเขา คุณคือทั้งชีวิตที่เขามี
และถ้าวันหนึ่งเจินต้องหยุดทำตรงนี้จริง ๆ
อย่างน้อยเจินก็ยังภูมิใจว่า...
ตลอด 15 ปีที่ผ่านมา
มีมากกว่า 500 ชีวิต ที่ครั้งหนึ่งเคยไม่มีใครต้องการ
แต่สุดท้ายได้รู้จักคำว่า “บ้าน”
ได้มีครอบครัว
ได้มีคนรัก
และหลายชีวิตได้จากโลกนี้ไปในอ้อมกอดของคนที่เรียกเขาว่า “ลูก”
แค่นั้น...
ก็คงเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดจาก 15 ปีของเจินแล้วค่ะ ❤️🐶
แต่สำหรับวันนี้ เจินยอมรับจากหัวใจว่า...
เจินเหนื่อย และเจินสิ้นหวังกับการหาบ้านให้หมาไทยจริง ๆ
หรือว่านี่กำลังจะเป็นอวสานของการหาบ้านให้น้องหมาไทย...สำหรับเจินแล้วจริง ๆ 💔
“ครั้งหนึ่ง... เจินเคยพาหมาไทยข้ามน้ำข้ามทะเลไปหาคำว่า ‘บ้าน’ แต่วันนี้ แค่หาบ้านดี ๆ ให้พวกเขาสักหลัง กลับกลายเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน”
--------------
💔 HAS IT REALLY COME TO THE END OF MY JOURNEY FINDING HOMES FOR THAI DOGS?
For the past 15 years, rescuing dogs has been a huge part of my life.
I have taken dogs off the streets and out of difficult situations, brought them in for medical treatment, helped them recover, vaccinated and sterilized them, raised funds for their medical care, and most importantly, tried to find each of them the loving family they deserved.
Over those 15 years, I have helped more than 500 dogs find their forever homes — not only in Thailand, but across the world, including the United States, Canada, the United Kingdom and many countries in Europe. 🌎🐶❤️
And along the way, something beautiful happened.
The people who adopted my dogs didn't simply become "adopters."
Many became my friends, my extended family, and people I have stayed connected with for years.
They continued sending me photos and updates from the day their dogs arrived home, through all the years that followed.
And now, after 15 years, some of those dogs have grown old and passed away from age or illness.
I watched their entire lives unfold from thousands of miles away.
I watched dogs who once had nothing become someone's beloved child.
And I knew that everything I had gone through to save them had been worth it.
There were also so many wonderful people around the world who helped along the way — sharing adoption posts, donating toward medical expenses, helping with overseas adoptions, volunteering as flight companions, and giving advice to people travelling internationally with rescued dogs.
At that time, it truly felt like a worldwide community with one common goal:
To give a dog a second chance at life.
---
✈️ The photos I am sharing with this post are part of that chapter of my life.
There were times when I didn't fly with just one rescued dog.
I travelled with several dogs at once.
Crate after crate.
Documents, health certificates, travel arrangements, airport procedures, expenses — everything had to be carefully prepared so that every dog could reach their new family safely.
To someone else, these photographs may simply look like dogs sitting in travel crates at an airport.
But when I look at them...
Every crate represents one life that was about to have a HOME.
Some of those dogs had once lived on the streets.
Some had been abandoned.
Some had been sick or injured.
Some had once been dogs that nobody wanted.
And then one day...
They had travel documents.
They had a flight.
And somewhere on the other side of the world, a family was waiting for them.
Those were some of the happiest and most meaningful moments of my rescue journey.
---
But after COVID, everything changed.
Rules and regulations for bringing dogs into countries such as the United States and Canada became increasingly complicated.
International transportation became far more expensive.
There were more requirements, more paperwork, more restrictions and more expenses after arrival.
Years ago, I could send several Thai rescue dogs to families in America every year.
Today, those opportunities have become extremely limited.
And understandably, many families overseas now choose to adopt dogs already available in their own countries rather than going through the complicated and expensive process of bringing a rescue dog from Thailand.
So as the international door slowly became smaller...
I turned my focus toward finding homes in Thailand.
And that is when I began facing another painful reality.
Finding the right home for a Thai mixed-breed dog in Thailand can be incredibly difficult.
There are absolutely wonderful dog-loving families in Thailand, and I have been fortunate to meet many of them.
But culturally, there are still many homes where dogs are primarily kept outside or expected to guard the property.
That is very different from the type of home I have always looked for.
My adoption standards have always been strict.
I want my dogs to live inside the home, sleep inside the home and truly become members of the family.
Not tied outside.
Not living permanently in the yard.
Not adopted simply to guard a house.
I worry about mosquitoes, ticks and fleas, snakes and other animals, unsecured properties, dogs escaping, road accidents, abuse and countless other dangers.
Especially in areas where homes do not have secure fencing.
People have told me many times:
"If you lowered your standards, your dogs would find homes much faster."
I know.
But I simply cannot do that.
Because my goal has never been to get a dog out of my responsibility as quickly as possible.
My goal is to make sure that when a dog leaves me...
his or her life becomes BETTER.
That is why I ask for photos of the home.
That is why I interview potential adopters.
That is why I conduct home checks.
That is why I carefully choose the family.
And that is why, whenever possible, I personally take the dog to the new home myself.
No matter how far I have to drive.
I have travelled internationally to make sure rescued dogs reached their families safely.
So driving across Thailand to see where one of my dogs will spend the rest of his or her life has never been too much for me.
Because I need to see with my own eyes:
"This is your home now. You are safe here."
---
But today...
I have to admit that I am tired.
Not tired of the dogs.
Never the dogs.
They are the reason I kept doing this for 15 years.
What breaks my heart is seeing the number of abandoned dogs continue to grow while suitable homes become harder and harder to find.
Today, even purebred dogs are being abandoned everywhere.
So what chance does an ordinary Thai mixed-breed dog have?
That question breaks my heart.
I can post their stories again and again.
I can take beautiful photos.
I can tell people how sweet they are.
I can explain that they are vaccinated, sterilized, healthy and ready for a family.
And still...
People scroll past them.
Not because these dogs have less love to give.
They don't.
They love.
They feel fear.
They feel loneliness.
They become attached.
They miss people.
They want affection.
And they need a family just as much as any purebred dog does.
One of the most beautiful things I learned from many international adopters over the years was that they didn't care whether a dog was a "Thai dog" or what breed it was.
They saw a life.
A dog who needed a family.
And once that dog entered their home, he or she became their child.
They lived inside.
They slept inside.
They travelled with their families.
They grew old together.
And when the final day eventually came, they left this world surrounded by the people who had loved them for years.
That is what I have always wanted for every dog I rescue.
---
There is another reason why I have become increasingly exhausted.
The animal rescue community itself has changed.
When I first started rescuing dogs, I remember seeing people, rescuers and pages helping one another share cases because the most important thing was simply:
"This dog needs help."
It didn't matter whose rescue case it was.
It didn't matter which page posted it.
It didn't matter who received the credit.
The dog came first.
But over the years, I have also seen another side of the rescue world — divisions, personal conflicts, prejudice, people judging or speaking badly about others they may not even truly know, and sometimes personal interests or relationships becoming more important than the animal that actually needs help.
I don't want to be part of those conflicts.
I never came into rescue for recognition.
I never came into it to compete with anyone.
I came here for one reason:
THE DOGS.
Dogs don't understand politics between people.
They don't understand popularity.
They don't know which rescue page is bigger.
They don't care who gets the credit.
They only know that tonight...
they still don't have a home.
---
And now, after 15 years, I find myself asking a question I never thought I would ask:
Maybe I have reached the end of my rescue journey.
Not because I love dogs any less.
Actually, that is what makes this decision so painful.
I still love them.
I still feel heartbroken every time I see one suffering.
But after 15 years of giving my time, my energy, my heart and so much of my own money...
I simply don't know how much more I have left to give.
I have reached a point where continuing to rescue dogs has affected my life financially and emotionally more than I ever imagined.
And perhaps the hardest thing to admit is this:
I am beginning to lose hope in finding good homes for Thai dogs.
---
So before I eventually step away from something that has been such a huge part of my life for 15 years, I want to leave one message:
🙏 If you are thinking about bringing a dog into your family, please consider opening your heart to a Thai rescue dog.
Please don't judge them because they don't have a pedigree.
Please don't assume they are less beautiful or less special because they are mixed breed.
And please don't adopt them simply to guard your house.
Bring them INTO your home.
Let them sleep safely inside.
Let them become part of your family.
Take them on adventures.
Celebrate their birthdays.
Take care of them when they become sick.
Hold them when they become old.
And stay beside them until their very last day.
Because to you, a dog may be one part of your life.
But to your dog, you are their entire world.
---
And if this really is approaching the end of my rescue journey...
I will still look back with pride.
Because during these 15 years, more than 500 dogs who once had uncertain futures eventually learned what the word HOME meant.
They became someone's baby.
Someone waited for them at an airport.
Someone welcomed them through the front door.
Someone gave them a bed.
Someone called them family.
And many of them eventually left this world years later, old and deeply loved, in the arms of the families who once chose to give a Thai rescue dog a chance.
Perhaps that will always be the most precious thing these 15 years have given me. ❤️
Once upon a time, I was able to take Thai rescue dogs across oceans to find their forever homes.
Today, finding even one truly safe and loving home for a Thai dog feels harder than ever.
And for the first time in 15 years...
I am wondering whether it is finally time for me to let go. 💔🐶
— Pat (Zhen)
Pat The Dogs – ITDR
