Little Lantern Stories

  • Home
  • Little Lantern Stories

Little Lantern Stories Little Lantern Stories ✨ A cozy corner of mixed tales for children, where every story shines with imagination and ends with a meaningful lesson. 🌙📖

🌤️ Ang Araw na Natutunan Kong Magsipag Mag-aralHello ulit! Ako si Lia. Dati, akala ko ang pag-aaral ay basta makapasok l...
03/11/2025

🌤️ Ang Araw na Natutunan Kong Magsipag Mag-aral

Hello ulit! Ako si Lia. Dati, akala ko ang pag-aaral ay basta makapasok lang sa school, magsulat ng konti, tapos laro na agad. Pero isang araw, nagbago ang pananaw ko.

Noong pasukan, excited akong pumasok. May bago akong lapis, bag, at water bottle. Pero pagdating ng mga unang linggo…
“Haaay, ang daming assignment!” reklamo ko kay Mama habang nakahiga sa sofa.
“Anak, ganyan talaga. Hindi lahat ng bagay madali. Kapag gusto mong matuto, dapat may tiyaga,” sabi ni Mama habang nagluluto.

Pero hindi ko pa rin sineryoso.
Madalas kong ipagpabukas ang assignments. Minsan, kumukopya pa ako kay Mila.
Hanggang dumating ang araw ng exam.

“Madali lang ‘to,” sabi ko sa sarili ko. Pero pagharap ko sa test paper.
“Hala… parang hindi ko naman ‘to nakita sa notes!”

Kinabukasan, lumabas ang resulta.
Mababa ang score ko.
Nakayuko ako habang binibigay ng teacher namin ang papel.
“Lia, kaya mo ‘yan. Pero kailangan mong pagtuunan ng pansin ang pag-aaral mo,” mahinahon niyang sabi.

Pag-uwi ko, tahimik lang ako sa hapag-kainan.
Napansin ni Mama.
“Bakit, anak?”
“Bagsak po ako sa exam…” sagot ko habang nangingilid ang luha.
“Hindi pa huli ang lahat,” sabi ni Papa. “Ang mahalaga, natututo ka. Simula bukas, mag-aaral tayo nang sabay.”

Kinabukasan, sinimulan ko na ang pagbabago.
Tuwing uuwi ako galing school, hindi muna ako naglalaro.
Uupo ako sa mesa, bubuksan ang libro, at isa-isang binabasa ang mga lessons.
Si Mama naman, nagtuturo sa akin ng tamang spelling, habang si Papa tinuturuan akong magbasa ng English stories.

Minsan napapagod ako.
“Ang hirap, Ma…” reklamo ko.
“Walang madaling bagay, anak,” sagot ni Mama. “Pero tandaan mo, ang sipag at tiyaga, magdadala sa’yo sa tagumpay.”

Dahan-dahan, napansin kong nagbago ako.
Mas naiintindihan ko na ang mga leksyon.
Mas nagiging masigla ako sa klase.
At tuwing may quiz, sinisiguro kong pinaghandaan ko.

Dumating muli ang exam week.
Kinabahan pa rin ako, pero may tiwala na ako sa sarili.
Pagkatapos ng ilang araw, lumabas na ang resulta.
“Congratulations, Lia! Ikaw ang may pinakamataas na score sa klase!” sabi ng teacher ko.

Halos mapatalon ako sa tuwa!
Pag-uwi ko, sabik kong ipinakita kina Mama at Papa ang papel.
“Wow! Ang galing naman ng anak namin!” sabi ni Papa habang niyayakap ako.

Ngumiti si Mama. “’Di ba sabi ko sa’yo, kapag nagsikap ka, may magandang bunga?”

Ngayon, tuwing nakikita ko ang test paper kong may malaking A+, naiisip ko:
Hindi pala ako mahina. Kailangan ko lang magsikap, magtiwala, at huwag sumuko.

🌟 Aral ng Kuwento:
Ang pag-aaral ay hindi lang tungkol sa matataas na grado.
Ito ay tungkol sa pagsisikap, disiplina, at pagpapahalaga sa oportunidad na matuto.
Kapag may tiyaga at determinasyon, kahit sino ay pwedeng magtagumpay. 🎓💖

Ang Araw na Natutunan Kong Magtipid at Mag-ingat sa Gamit (Part 2)Pagkatapos kong maibalik ang nawawala kong water bottl...
01/11/2025

Ang Araw na Natutunan Kong Magtipid at Mag-ingat sa Gamit (Part 2)

Pagkatapos kong maibalik ang nawawala kong water bottle, araw-araw ko na itong dala. Parang kasama ko na siyang kaibigan.

Pero isang araw, habang nasa canteen kami, nakita kong may kaklase akong si Tomi na walang baon. Uhaw na uhaw siya pero wala siyang bote.

Sabi ko, “Gusto mo uminom muna dito? May tubig pa ako.”
Ngumiti si Tomi, “Talaga? Salamat, Lia!”

Habang umiinom siya, napansin kong sira-sira na ang dala niyang bag, at punit na ang zipper. Naawa ako. Naalala ko tuloy ang mga sinasabi ni Mama:

“Anak, matutong magtipid at magbahagi. Kung anong mayroon ka, alagaan mo, at kung kaya mong tumulong, tumulong ka.”

Pag-uwi ko, naisip kong mag-ipon. Hindi muna ako bumili ng bagong sticker o keychain para sa bag ko kahit gusto ko sana. Imbes, inilagay ko ang mga naipon kong barya sa isang maliit na garapon na tinawag kong “Tulong Jar.”

Lumipas ang ilang linggo, nakapag-ipon ako ng sapat para makabili ng bagong bote para kay Tomi. Nang ibinigay ko iyon sa kanya, halos maluha siya sa tuwa.
“Salamat, Lia! Ang ganda nito! May unicorn din!”

Ngumiti ako at sabi ko, “Basta ingatan mo ha. Gamit ‘yan, pero may kwento at pagmamahal din.”

Simula noon, mas naging masipag ako sa pag-aalaga ng gamit ko. Nililinis ko ang bote tuwing gabi, tinatabi nang maayos ang bag, at tinutulungan ko rin ang mga kaklase kong makahanap ng mga naiwang gamit sa Lost & Found.

Minsan, sabi ng teacher namin:

“Si Lia ay isang magandang halimbawa ng batang marunong magtipid, mag-ingat, at magbahagi.”

Napangiti ako. Sa loob-loob ko, alam kong hindi lang ako natuto sa isang bote , natuto akong pahalagahan ang bawat bagay at tao sa paligid ko. 💖

Bagong Aral ng Kuwento:
Ang pag-iingat at pagtitipid ay hindi lang para sa sarili.
Kapag marunong tayong magpahalaga, natututo rin tayong magbahagi at maging mabuting halimbawa sa iba. 🌟

Ang Araw na Natutunan Kong Magtipid at Mag-ingat sa Gamit”Hello! Ako ulit si Lia. Gusto ko namang ikwento ang isang araw...
30/10/2025

Ang Araw na Natutunan Kong Magtipid at Mag-ingat sa Gamit”

Hello! Ako ulit si Lia. Gusto ko namang ikwento ang isang araw na muntik ko nang mawalan ng paborito kong gamit dahil sa kakulitan at pagiging pabaya ko.

Noong isang linggo, binigyan ako ni Papa ng bagong water bottle. Ang cute, may mga unicorn pa! Sobrang tuwa ko na kahit saan ako tumatakbo, dala-dala ko ito.

Pero habang naglalaro kami ni Mila ng habulan sa playground…

Pak!
Nahulog ang bote ko.
Napansin kong may gasgas na.
“Hay naku, wala ‘yan,” sabi ko. “Bibili naman ulit si Papa kung masira.”

Kinabukasan, naiwan ko ito sa school dahil nagmamadali akong lumabas.
Pagbalik ko kinabukasan…

Wala na ang water bottle.

Nalungkot ako at umiyak.
Sabi ni Mama, mahigpit pero malumanay ang boses niya:

“Lia, anak… ang mga gamit ay pinaghihirapan. Kapag hindi tayo marunong mag-ingat, mawawala ang mga ito.”

Naisip ko ang pagod ni Papa sa trabaho para ibili ako ng bote.
Nakonsensya ako.

Kaya ginawan ko ng sign ang aking mga gamit: pangalan ko, section, at maliit na unicorn sticker.
Simula noon, lagi ko na silang sinusuri bago umuwi.

Pagkaraan ng ilang araw, nakita ang bottle ko sa Lost & Found!
Ang saya ko!🥹
Yakap ko agad si Mama.

“Pangako po, iingatan ko na sila.”

Aral ng Kuwento:
Kapag marunong tayong mag-ingat at magtipid, mas napapahalagahan natin ang mga bagay na meron tayo.
Ang gamit ay regalo, huwag itong sayangin. ✨

“Ang Araw na Natutunan Kong Magpasalamat"Kamusta ulit! Ako si Lia. May gusto akong ikwento tungkol sa isang simpleng sal...
29/10/2025

“Ang Araw na Natutunan Kong Magpasalamat"

Kamusta ulit! Ako si Lia. May gusto akong ikwento tungkol sa isang simpleng salita na minsan nakakalimutan natin , “salamat.”

Isang umaga, nagmadali ako papuntang school. Pagdating ko, nakaayos na ang baon ko sa mesa: sandwich, prutas, at juice.
Hindi ko na napansin si Mama, umalis na lang ako agad.

Sa school, si Mila naman ang nag-share sa akin ng sticker dahil wala akong dala. Tinanggap ko lang at naglaro kami.
Uwi ko naman, sinalubong ako ni Papa at tinulungan niyang bitbitin ang bag ko kahit pagod siya galing trabaho.

Kinagabihan, habang kumakain kami, napansin ko si Mama na halos nakayuko sa pagod.
Napa-isip ako bigla: Lagi pala silang may ginagawa para sa akin… pero hindi ko man lang sinasabing salamat.

Tumayo ako at niyakap si Mama.

“Mama… salamat sa baon ko po kanina. Ang sarap.”

Nagulat siya, pero ngumiti.
Lumapit ako kay Papa:

“Papa, salamat po sa pagbitbit ng bag ko. Ang bait n’yo po.”

Napangiti si Papa at hinaplos ang ulo ko.

“Aba, ang sweet naman ng anak namin.”

Doon ko nakita , sa isang maliit na salamat, ang pamilya ko ay naging mas masaya.
At simula noon, sinisikap kong magpasalamat sa kahit maliit na kabutihan.

Aral ng Kuwento:
Ang pasasalamat ay nagbibigay saya sa iba at nagpapalakas ng pagmamahalan sa pamilya at kaibigan.

Ang maliit na “salamat” ay may malaking epekto. 💛

Ang Araw na Natutunan Kong Magsabi ng Totoo”Ako ulit ito, si Lia! Iba naman ang natutunan ko ngayon , tungkol sa pagsasa...
26/10/2025

Ang Araw na Natutunan Kong Magsabi ng Totoo”

Ako ulit ito, si Lia! Iba naman ang natutunan ko ngayon , tungkol sa pagsasabi ng totoo, kahit nakakahiya o nakakatakot minsan.

Isang araw sa klase, nagdala si Teacher Ana ng isang malaking kahon ng bagong crayons.

“Para ito sa lahat. Alagaan natin ha?” sabi niya.

Habang nagpapahinga ang lahat, nakita ko ang pinakamakinang na kulay pink. Paborito ko iyon! Kinuha ko ito at inilagay sa bulsa ko, iniisip na hindi niya iyon mapapansin.

Pero pagkabalik ng teacher…

“May nawawala pong isang crayon. Sino ang nakakita?”

Tumigil ang puso ko sa kaba. Nilingon ko ang mga kaklase , naguguluhan sila. Tiningnan ako ni Mila nang nakangiti lang, hindi alam ang ginawa ko.

Ang bigat sa dibdib ko. Para bang may bato dun sa loob.
Hanggang sa dahan-dahan kong tinaas ang kamay ko.

“Teacher… ako po ang kumuha. Pasensya na po. Gusto ko kasi ng pink.”

Nagulat si Teacher, pero hindi siya sumigaw. Ngumiti siya at sabi,

“Salamat, Lia. Ang tapang mong umamin. Ibalik natin, ha? Mas masarap magkulay kapag masaya ang puso.”

Bumuti agad ang pakiramdam ko. Wala nang mabigat sa dibdib ko. At mas lalo akong naging masaya makihati sa crayons kasama ang iba.

Aral ng Kuwento:

Laging mas mabuti ang magsabi ng totoo.

Ang katapangan ay hindi lang pakikipaglaban , kundi pagtanggap sa pagkakamali at pag-amin dito.

Ako ulit ‘to, si Lia. Ngayon, ikukuwento ko sa inyo ang araw na natutunan kong maging matulungin , kahit sa mga simpleng...
26/10/2025

Ako ulit ‘to, si Lia. Ngayon, ikukuwento ko sa inyo ang araw na natutunan kong maging matulungin , kahit sa mga simpleng bagay lang.

Isang Sabado ng umaga, abala si Mama sa paglalaba. Ako naman ay nanonood ng cartoons habang kumakain ng biskwit. Biglang sinabi ni Mama:

“Lia, pakitulungan si Mama, ha? Ang dami ko pang gagawin.”

Ngunit sabi ko,

“Mamaya na po, Mama. Taposin ko lang ‘tong palabas.”

Habang tumatagal, napansin kong pagod na pagod si Mama, pawis na pawis at halos hindi pa kumakain. Medyo nahiya ako.
Naisip ko: Si Mama lagi akong tinutulungan, bakit ako hindi makakatulong kahit konti lang?

Tumayo ako at kinuha ang walis. Nilinis ko ang sala at inayos ang mga laruan ko. Pagkatapos, dinalhan ko si Mama ng malamig na tubig.
Nagulat siya.

“Wow, salamat anak! Ang sipag mo naman ngayon.”

Ngumiti ako at sabi ko,

“Gusto ko rin pong tumulong kasi lagi n’yo po akong tinutulungan.”

Niyakap ako ni Mama nang mahigpit. Ang sarap sa pakiramdam! Doon ko naintindihan na ang pagtulong ay hindi kailangang utusan, ginagawa ito ng bukal sa puso.

Aral ng Kuwento:
Ang pagiging matulungin ay isang paraan ng pagpapakita ng pagmamahal.
Kahit maliit na tulong, kapag galing sa puso, malaki ang nagiging epekto.

Ako ulit ‘to, si Lia. Naalala n’yo pa ako?Ngayon, gusto kong ikwento ‘yung araw na nagawa kong magkamali.Isang hapon, na...
24/10/2025

Ako ulit ‘to, si Lia. Naalala n’yo pa ako?

Ngayon, gusto kong ikwento ‘yung araw na nagawa kong magkamali.

Isang hapon, naglaro kami ni Mila sa labas. Naisip kong gumawa kami ng “baking-bakingan” gamit ang buhangin. Pero habang naglalagay ako ng tubig sa timba, nadulas ako at natapon ang tubig sa drawing ni Mila sa lapag!

Nagalit siya.

“Lia! Sinira mo ‘yung drawing ko!”

Napahiya ako at sabay sabi,

“Hindi ko sinasadya!”
Pero umalis siya nang hindi ako pinansin.

Pag-uwi ko, parang ang bigat sa dibdib ko. Hindi ako mapakali. Sabi ni Mama,

“Anak, kapag may nasaktan ka, even kung hindi mo sinasadya, mas mabuting humingi ka ng tawad.”

Kinabukasan, dinalhan ko si Mila ng bagong papel at crayons.

“Mila, sorry talaga sa drawing mo kahapon. Hindi ko sinasadya. Pwede ko bang tulungan kang gumuhit ulit?”

Ngumiti siya.

“Sige, pero this time, drawing tayo ng dalawa.”

At doon ko naramdaman, ang gaan pala ng pakiramdam kapag marunong kang humingi ng tawad.

Aral ng Kuwento:

Ang tunay na kaibigan ay marunong umamin sa pagkakamali at humingi ng tawad.
Ang paghingi ng sorry ay hindi nagpapababa ng dangal, nagpapakita ito ng kabutihan ng puso.



Ako si Lia, pitong taong gulang. Mahilig akong maglaro ng mga laruan ko, lalo na ‘yung bago kong manika na binigay ni Ma...
24/10/2025

Ako si Lia, pitong taong gulang. Mahilig akong maglaro ng mga laruan ko, lalo na ‘yung bago kong manika na binigay ni Mama noong birthday ko.

Isang araw, pumunta si Mila, ang kapitbahay naming kaedad ko. Nakita niya ang manika ko at sabi niya,

“Ang ganda naman niyan, Lia! Pahiram naman kahit sandali.”

Pero agad akong umiling.

“Hindi puwede. Baka madumihan mo.”

Nalungkot si Mila at umuwi nang tahimik. Naramdaman ko na parang may kumurot sa puso ko, pero binalewala ko lang.

Kinabukasan, habang naglalaro ako, naputol ang kamay ng manika ko. Umiiyak ako nang dumating si Mila, dala ang maliit niyang laruan.

“Huwag kang umiyak, Lia,” sabi niya. “Pwede nating idikit gamit ‘tong glue na dala ni Papa.”

Tinulungan niya akong ayusin ang manika ko. Napangiti ako.

“Salamat, Mila. Gusto mo bang maglaro tayo pareho?”
“Oo!” sabi niya, sabay tawa.

Simula noon, palagi na kaming naglalaro at nagtutulungan. Natutunan kong mas masaya pala kapag marunong kang magbahagi.

Ang natunatunan ko sa nangyari ay ang pagbabahagi ay hindi nagpapabawas ng saya,mas lalo pa nitong pinaparami.



Address

Housing Cogon

6010

Opening Hours

Monday 09:00 - 17:00
Tuesday 09:00 - 17:00
Wednesday 09:00 - 17:00
Thursday 09:00 - 17:00
Friday 09:00 - 17:00
Saturday 09:00 - 17:00

Telephone

+639501007654

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Little Lantern Stories posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

  • Want your business to be the top-listed Pet Store/pet Service?

Share