09/05/2025
Omdat het bij Paard en Zijn niet om presteren gaat, maar om voelen”
Een bijzonder verhaal van Linde (14 jaar), die al een tijdje bij Paard en Zijn komt. Ze deelt openhartig over haar reis – met vallen, opstaan en weer op het zadel klimmen.
“Mijn verhaal begint in de zomer van 2022. Ik reed al zeven jaar op een manege, toen ik tijdens een bosrit op een jonge, onstuimige pony werd gezet. Het ging veel te hard en ik was doodsbang. De week erna tijdens springles zat ik weer op dezelfde pony. De spanning in mij bouwde zich op – en dat voelde het paard. Het ging mis. Ik werd bijna uit de bak gegooid. Daarna werd ik gepest. Ik voelde me onzeker en verdrietig.
We zijn toen op zoek gegaan naar een verzorgpony buiten de manege. Zo kwam ik terecht bij Paard en Zijn, waar ik Cajenn mocht verzorgen. Dat voelde meteen al veel fijner. In oktober ontmoette ik Happy. Darla hielp me bij het proefrijden en ik voelde me zó veilig op hem. Het klikte meteen. Samen met Darla en Annette leerde ik hem beter kennen.
Maar toen ik mijn eigen paard vol trots aan mijn vriendinnen op de manege liet zien, zeiden ze: ‘Hij lijkt op jou. Net zo lelijk en dik.’ Die woorden deden veel pijn. Ze zeiden ook dat ik niet kon rijden. En diep vanbinnen voelde ik dat ik een spanningsprobleem had, al wilde ik dat toen nog niet toegeven.
Na een paar vervelende ervaringen en een val buiten, durfde ik niet meer op Happy te rijden. Eigenlijk durfde ik helemaal niet meer te rijden. Maar bij Paard en Zijn was er geen druk, alleen geduld en vertrouwen. Darla en Annette hielpen me stapje voor stapje om dat vertrouwen terug te vinden – in het paard én in mezelf.
Ik heb in die tijd ook veel steun gehad aan Kyra, met wie ik echt kon lachen en genieten van de paarden. Zij was degene die me uiteindelijk overhaalde om te stoppen op de manege. Wat een opluchting! Daarna begon ik weer plezier te krijgen in het rijden. En toen ik gisteren tegen Kyra zei dat ik al zo lang niet meer op Happy had gezeten, zei ze: ‘Je kunt er ook nú op!’ Met een beetje aanmoediging ben ik na bijna anderhalf jaar weer op mijn lieve paard gestapt.
Dankzij Paard en Zijn heb ik niet alleen het plezier in paardrijden teruggevonden, maar ook vertrouwen in mezelf. En daar ben ik zó dankbaar voor.”