Thuisdierendokter

18/05/2026

Omringd door liefde, gedragen door de zon

Vanmorgen mocht ik bij een bijzonder warm gezin langskomen; twee ouders en hun drie volwassen kinderen, allemaal aanwezig om afscheid te nemen van hun geliefde hond Spencer.

Sommige honden zijn zoveel meer dan een huisdier. Ze groeien met een gezin mee, zijn erbij tijdens de grote en kleine momenten van het leven en laten een pootafdruk achter die voor altijd zichtbaar blijft.

Spencer was zo’n hond.

Sinds hij als pup in het gezin kwam, hoorde hij er onvoorwaardelijk bij. Hij ging mee op uitjes, genoot van het leven en werd door iedereen die hem ontmoette in het hart gesloten. Zijn familie zorgde altijd met ongelooflijk veel liefde voor hem. Toen duidelijk werd dat zijn tijd beperkt was, besloten ze om hem nog een paar dagen lang heerlijk te verwennen met alles wat hij lekker vond.

Een week eerder hadden zij namelijk een afspraak gemaakt voor euthanasie aan huis. Spencer had al enige tijd last van bloedneuzen en andere klachten aan zijn hoofd. Na verder onderzoek door middel van een rhinoscopie (neusonderzoek met een kleine camera) bleek er sprake van een kwaadaardige massa in zijn neus, slecht nieuws dus. Ze hoopten nog een aantal maanden met elkaar te hebben, maar in de dagen daarna groeide de massa snel, waardoor er steeds meer druk ontstond op zijn oog en omliggende structuren. Hoewel Spencer met ontstekingsremmers nog best wat momenten van vrolijkheid kende, liet hij vooral in de avonden merken dat hij zich steeds minder comfortabel voelde. Zijn baasjes wilden niet dat hij verder achteruit zou gaan, maar dat hij waardig van deze wereld afscheid mocht nemen. Iets waar ik volledig achter sta als dierenarts.

Bij binnenkomst werd ik hartelijk begroet door zowel Spencer als zijn familie. Meteen was voelbaar hoeveel hij voor hen betekende. De liefde voor hem was zichtbaar in elke blik, elke aanraking en elk stil moment. Hoe zwaar het afscheid ook was, iedereen was het erover eens dat dit het juiste moment was om hem lijden te besparen.

Op verzoek van de familie gingen we eerst samen buiten zitten op het terras aan het water, voor het gesprek dat ik altijd vooraf voer. We bespraken rustig wat hen te wachten stond, zodat er ruimte was voor vragen en voor het delen van herinneringen. Spencer kwam ondertussen ontspannen bij ons liggen, met de warme zon op zijn rug. Het voelde alsof de zon speciaal voor hem even extra ging schijnen nadat de ochtend erg somber en bewolkt gestart was.

Met behulp van een smakelijke snack kon ik hem eerst een rustig makend prikje geven in zijn bil, iets wat hij nauwelijks opmerkte. Omringd door de vertrouwde stemmen van zijn gezin, in zijn veilige omgeving met de zon die hem omhelsde, gleed Spencer rustig weg in een diepe, vredige slaap.

Daarna namen we met elkaar alle tijd om afscheid te nemen. Op zijn favoriete plekje op het terras, uitkijkend over het water, mocht Spencer in alle rust en liefde losgelaten worden.

Ik ben iedere keer opnieuw dankbaar voor het vertrouwen dat mensen mij geven op zo’n intiem en kwetsbaar moment. Dat ik mag helpen om een afscheid zacht, waardig en liefdevol te laten verlopen, blijft heel bijzonder. Het afscheid van Spencer en zijn familie zal mij nog lang bijblijven.

Nogmaals bedankt voor het vertrouwen en heel veel sterkte toegewenst.

Lieve groetjes, Caroline

Vanmorgen mocht ik bij een bijzonder warm gezin langskomen; twee ouders en hun drie volwassen kinderen, allemaal aanwezig om afscheid te nemen van hun geliefde hond Spencer.

14/05/2026

Een kleine engel op Hemelvaartsdag

Op Hemelvaartsdag begon mijn telefoon al vroeg te rinkelen. Een dag waarop veel dierenklinieken gesloten zijn en ik van tevoren wist dat er waarschijnlijk extra veel hulpvragen zouden komen. Juist op zulke dagen probeer ik zoveel mogelijk gezinnen te helpen, omdat afscheid nemen van een geliefd dier niet kan wachten.

Die ochtend werd ik ook gebeld door een lief gezin uit Zoetermeer. Hun hond Hannah was ernstig ziek. Na vijf maanden van behandelingen tegen huidkanker was het duidelijk geworden dat haar lichaam op was. Ze wilden haar een verdere lijdensweg besparen.

Hannah was niet zomaar een hond. Ze was een trouwe vriendin, een vaste steun en toeverlaat, en op haar eigen manier ook een hulphond voor hun dochter. Juist daardoor voelde dit afscheid nog intenser.

Toen ik bij hen thuis kwam, lag Hannah ontspannen in haar vertrouwde omgeving, omringd door de mensen die het meest van haar hielden. Het was duidelijk dat ze zich niet meer goed voelde. We gingen met elkaar bij haar zitten en ik praatte rustig over wat ze konden gaan verwachten en of ik nog rekening moest houden met vervelende ervaringen in het verleden.

Met een klein, vrijwel onopgemerkt prikje in haar bil terwijl ze voorzichtig nog wat snoepjes aannam, begon ze rustig te ontspannen. Haar ademhaling werd dieper, haar lijfje kwam tot rust, en even later sliep ze vredig snurkend verder. Terwijl haar familie haar aaide, tegen haar sprak en haar vertelde hoeveel ze voor hen betekende, stopte haar hartje heel zachtjes. Zonder angst. Zonder stress. Alleen maar liefde.

Na afloop praatten we nog over Hannah. Over haar karakter, haar bijzondere rol binnen het gezin en de honden die haar waren voorgegaan. Het waren warme herinneringen, vol dankbaarheid. Toen ik mijn spullen bijeenpakte om te vertrekken, zag ik iets op mijn tas liggen. Verbaasd keek ik op naar mevrouw.

Er lag een prachtige kleine engel, met de hand gemaakt van bijenwas. Mevrouw vertelde dat zij deze zelf maakt en dat haar man imker is. Het was een gebaar dat mij diep raakte. Op Hemelvaartsdag kreeg ik een engel mee, nadat ik hun eigen engel vrij had gelaten.

Ik heb de engel meegenomen naar huis en zal haar blijven koesteren. Als herinnering aan Hannah. Aan haar bijzondere gezin. En aan de reden waarom ik dit werk doe. Om er te zijn op de momenten die ertoe doen. Om dieren in alle rust en waardigheid te laten gaan. En om families te ondersteunen wanneer liefde betekent dat ze moeten loslaten.

Op Hemelvaartsdag begon mijn telefoon al vroeg te rinkelen. Een dag waarop veel dierenklinieken gesloten zijn en ik van tevoren wist dat er waarschijnlijk extra veel hulpvragen zouden komen. Juist op zulke dagen probeer ...

12/05/2026

Een belangrijke aanpassing in mijn zorg aan huis

De afgelopen periode is de vraag naar mijn huisbezoeken sterk gegroeid, en daar ben ik oprecht dankbaar voor. Het bevestigt hoeveel behoefte er is aan rustige, stressarme zorg voor dieren in hun eigen vertrouwde omgeving.

Tegelijkertijd merk ik dat mijn beschikbare tijd, slechts twee ochtenden per week, volledig gevuld raakt. Omdat mijn agenda soms maanden vooruit al volledig gevuld is, moet ik zorgvuldig kiezen hoe ik mijn beschikbare tijd inzet.

Daarom wil ik u laten weten dat ik vanaf nu geen losse afspraken meer kan inplannen voor alleen nagels knippen of het legen van anaalklieren aan huis.

Hoewel deze handelingen klein lijken, vragen reistijd en planning in de praktijk meer ruimte dan het lijkt. Daardoor gaat het ten koste van dieren die medische zorg, pijnverlichting of uitgebreidere begeleiding nodig hebben. En dat voelt voor mij niet goed.

Ik wil mijn tijd blijven besteden waar zorg aan huis écht het verschil maakt: bij dieren die niet naar de praktijk kunnen, angstige of kwetsbare patiënten, en situaties waarin rust en persoonlijke aandacht essentieel zijn.

Wanneer ik toch al bij u aan huis ben voor een consult, kunnen deze handelingen uiteraard wel nog steeds worden uitgevoerd.

Ik vind het oprecht jammer om deze keuze te moeten maken, maar het is nodig om de kwaliteit en beschikbaarheid van zorg voor al mijn patiënten te blijven waarborgen.

Dank voor uw begrip en vertrouwen.

Hartelijke groet,

Thuisdierendokter

De afgelopen periode is de vraag naar mijn huisbezoeken sterk gegroeid, en daar ben ik oprecht dankbaar voor. Het bevestigt hoeveel behoefte er is aan rustige, stressarme zorg voor dieren in hun eigen vertrouwde omgeving...

17/04/2026

Verantwoordelijkheid stopt niet bij een telefoontje

Mijn telefoon gaat. Iemand heeft snel hulp nodig met een dier. Dat snap ik, echt. Als er iets aan de hand is, wil je dat er snel iemand komt. En vaak probeer ik ook te helpen waar ik kan.

Maar soms kan ik niet.

En wat me blijft opvallen, is wat er vaak daarna gebeurt.
“Dan krijgt mijn dier dus geen zorg omdat jij niet kan.”
“Ik kan mijn huis niet uit, dus dan houdt het maar op als jij niet wilt komen.”

Dat soort uitspraken schuiven de verantwoordelijkheid ongemerkt door. Alsof het probleem ineens bij degene ligt die op dat moment niet kan komen. Alsof één “nee” betekent dat er geen andere opties meer zijn.

Maar zo werkt het niet.

Zorg voor een dier is in de eerste plaats de (wettelijke) verantwoordelijkheid van de eigenaar. En bij verantwoordelijkheid hoort ook: vooruitdenken. Nadenken over wat je doet als er een keer iets misgaat, als je dier ineens ernstig ziek wordt en snel gezien moet worden door een dierenarts. Wie je kunt bellen. Welke stappen je kunt nemen als je zelf beperkt bent.

Want er zijn opties, ook als het lastig is, en zelfs midden in de nacht.

- De dierenambulance kan bijna altijd ingeschakeld worden, vaak 24/7.
- Er zijn spoedklinieken die ’s avonds, ’s nachts en in het weekend bereikbaar zijn.
- Veel regio’s werken met een dienstdoende dierenarts buiten openingstijden.
- Buren, familie of kennissen kunnen soms helpen met vervoer of even meekijken.
- Taxi’s of speciale dierentaxi’s kunnen in noodgevallen een oplossing zijn.

Het helpt om dit soort mogelijkheden vooraf op te zoeken en bij de hand te hebben. Sla belangrijke nummers op in je telefoon, of hang ze ergens zichtbaar in huis. Zeker als je weet dat je zelf moeilijk weg kunt, maakt dat een groot verschil op het moment dat er echt iets speelt.

Het probleem ontstaat wanneer die alternatieven niet worden overwogen, en de druk bij één ander wordt neergelegd. Dat helpt niemand en het zorgt er uiteindelijk niet voor dat een dier sneller zorg krijgt.

Wat wél helpt, is eigenaarschap nemen over de situatie. Vooral als het een lastige situatie is, want dan kan je echt een verschil maken voor je eigen huisdier.

Mijn telefoon gaat. Iemand heeft snel hulp nodig met een dier. Dat snap ik, echt. Als er iets aan de hand is, wil je dat er snel iemand komt. En vaak probeer ik ook te helpen waar ik kan.

07/04/2026

Is diergeneeskundige zorg aan huis voor ieder dier geschikt?

Als Thuisdierendokter kom ik met veel liefde bij mensen thuis. Voor veel dieren en hun baasjes is dat een enorme uitkomst. Geen stressvolle autorit, geen wachtruimte met onbekende geuren en geluiden, maar zorg in de veiligheid van hun eigen omgeving. Vaak zie ik hoe dieren daardoor ontspannen blijven en hoe onderzoeken en behandelingen soepeler verlopen.

Maar eerlijk is eerlijk, zorg aan huis is niet voor iedereen de juiste keuze.

Vanmorgen ontmoette ik Fien, een kat die nog maar net bij haar nieuwe eigenaar woont. We hadden afgesproken voor een gezondheidscontrole. Fien was vanaf het begin heel duidelijk in haar communicatie en dat waardeer ik enorm. Ze liet goed zien wat ze wel en niet prettig vond.

Met rust, afleiding en zachte hand kon ik een deel van mijn onderzoek doen. Tegelijkertijd gaf Fien grenzen aan. Een tikje met ingetrokken nagels hier, wat meer weerstand daar. Toen ik haar nagels wilde knippen, werd duidelijk: dit ging haar echt te ver. Fien is een dame die weet wat zij wil en dit keurig kan aangeven, en eerlijk, ik heb daar enkel respect voor.

En dat is precies het moment waarop mijn werk niet alleen draait om wat er medisch mogelijk is, maar vooral om wat voor het dier verantwoord en prettig is.

Gelukkig stonden haar eigenaar en ik daarin op één lijn. We kozen er samen voor om niet door te zetten ten koste van haar stress.

De grens van wat kan
Zorg aan huis werkt het beste wanneer een dier zich voldoende op zijn gemak voelt en wanneer we samen veilig kunnen werken. Dat betekent onder andere:

Dat een dier zich laat benaderen en hanteren zonder extreme stress;
Dat er iemand aanwezig is die het dier (indien nodig) rustig kan vasthouden;
Dat de situatie veilig blijft voor zowel dier, eigenaar als mijzelf.

Ik werk bewust zonder dwangmiddelen zoals leren handschoenen om dieren “in bedwang” te houden. Zodra een dier zich zo onveilig voelt dat zulke maatregelen nodig zouden zijn, is dat voor mij een duidelijk signaal: dit is niet de juiste setting.

Thuis is niet altijd stressvrij
We denken vaak dat thuis automatisch minder stress betekent en dat dieren zich hoe dan ook beter laten behandelen. En in veel gevallen klopt dat ook. Sommige dieren die op de kliniek gespannen of zelfs angstig zijn, laten thuis een totaal andere kant zien. Katten die soms 3 assistentes op de kliniek nodig hebben om ze in bedwang te houden, kan ik zonder enige dwang nakijken.

Maar het omgekeerde komt ook voor.

Sommige dieren bewaken hun territorium, voelen zich juist thuis sneller verantwoordelijk om te reageren, of vinden hantering simpelweg overal spannend. In zulke gevallen kan een bezoek aan huis zelfs méér spanning geven dan een gecontroleerde kliniekomgeving. En die spanning kan soms te lang blijven hangen, waardoor hun huis niet meer hun veilige plek is.

Wat is dan wél de juiste keuze?
Mijn doel is altijd hetzelfde: zorg bieden die past bij het dier. Soms betekent dat dat ik met alle liefde aan huis kom. En soms betekent het dat ik vooraf of ter plekke eerlijk adviseer om (een deel van) de zorg toch in een kliniek te laten plaatsvinden.

Dat betekent niet dat het niet lukt, maar dat we kiezen voor wat het beste is voor het dier.

Samen kijken naar wat past
Elke situatie is anders. Daarom kijk ik altijd samen met de eigenaar naar wat haalbaar en verantwoord is. Zoals bij Fien: ik heb de belangrijkste dingen kunnen nakijken, we hebben waardevolle informatie verzameld, adviezen besproken en tegelijkertijd haar grenzen gerespecteerd.

En dat is misschien wel het belangrijkste wat ik wil meegeven:

Goede diergeneeskunde draait niet alleen om behandelen, maar ook om luisteren. Luisteren naar het dier, en naar wat het nodig heeft.

Twijfel je of zorg aan huis passend is voor jouw dier? Neem gerust contact op om samen te overleggen, ik denk graag met je mee.

Thuisdierendokter

https://thuisdierendokter.com/blog-thuisdierendokter/f/is-diergeneeskundige-zorg-aan-huis-geschikt-voor-ieder-dier

26/03/2026

Nierfalen bij de kat: behandelen of loslaten?

Chronisch nierfalen is één van de meest voorkomende aandoeningen bij oudere katten. Het ontstaat vaak geleidelijk, waardoor klachten in het begin subtiel zijn en makkelijk gemist worden.

Veelvoorkomende signalen zijn:

meer drinken en plassen;
verminderde eetlust;
gewichtsverlies;
een slechtere vacht;
sloomheid of misselijkheid.

Juist omdat het proces langzaam verloopt, is het belangrijk om bij twijfel tijdig onderzoek te doen. Vroege diagnose geeft meer mogelijkheden om het ziekteproces te remmen en de kwaliteit van leven zo goed mogelijk te houden.

1. Stadia van nierfalen

De ernst van nierfalen wordt ingedeeld volgens de internationale IRIS-richtlijnen. Deze indeling is voornamelijk gebaseerd op creatinine in het bloed, aangevuld met onder andere eiwitverlies in de urine.

Stadium 1:
In dit vroege stadium zien we vaak nog geen duidelijke klachten. Katten gedragen zich ogenschijnlijk normaal.
In het bloed zijn creatinine en ureum meestal nog binnen de referentiewaarden, maar er kunnen al subtiele veranderingen zijn (bijvoorbeeld een stijgende trend of SDMA, als dat gemeten wordt).
In de urine kan het soortelijk gewicht al wat lager zijn (minder goed concentreren), en soms zien we een begin van lichte eiwituitscheiding.

Stadium 2:
Hier worden de eerste signalen zichtbaar: meer drinken en plassen, soms wat gewichtsverlies.
Creatinine is licht verhoogd (ongeveer 140–250 µmol/L), en vaak zien we ook een stijging van ureum.
De urine is meestal minder geconcentreerd, en eiwit in de urine (proteïnurie) kan duidelijker aanwezig zijn. Dit is een belangrijke factor, omdat eiwitverlies via de urine de nieren verder kan beschadigen.

Stadium 3:
In dit stadium heeft nierfalen echt impact op het dagelijks leven. Katten eten slechter, vallen af en kunnen misselijk zijn.
Creatinine ligt duidelijk hoger (ongeveer 250–440 µmol/L), en ureum is vaak fors verhoogd, wat bijdraagt aan het ziek voelen (uremische klachten).
In de urine zien we vaak een lage concentratie (isosthenurie) en regelmatig duidelijke proteïnurie. Ook kunnen andere verstoringen optreden, zoals een verhoogd fosfaat.

Stadium 4:
Dit is het eindstadium van nierfalen. Katten voelen zich vaak echt heel ziek: ze eten niet meer, braken, zijn sloom en trekken zich terug.
Creatinine is ernstig verhoogd (>440 µmol/L), en ook ureum is sterk verhoogd.
De afvalstoffen stapelen zich op in het lichaam, wat leidt tot duidelijke uremische symptomen.
De urine is meestal zeer slecht geconcentreerd, en eiwitverlies kan aanwezig blijven of toenemen.

N.B. Ureum speelt een rol bij het ziek voelen van de kat, maar wordt niet gebruikt voor de indeling van bovengenoemde stadia.

2. Behandeling en grenzen

Er zijn verschillende mogelijkheden om nierfalen te behandelen of te ondersteunen, zoals nierdieetvoeding, medicatie (fosfaatbinders, bloeddrukverlagers, eiwitverliesremmers, anti-misselijkheid en eetlustopwekkers) en vochttherapie. Hiermee kunnen we het ziekteproces vaak vertragen en klachten verminderen.

Tegelijkertijd is het belangrijk om kritisch te blijven kijken naar het effect van behandeling. Niet elke kat heeft baat bij intensieve therapie, en niet elke verlenging van het leven betekent ook behoud van kwaliteit.

3. Kwaliteit van leven

Bij de beoordeling van een kat met nierfalen zijn niet alleen de bloedwaarden belangrijk, maar vooral hoe de kat zich voelt.

Let daarbij op:

eetlust;
activiteit en gedrag;
contact zoeken;
aanwezigheid van misselijkheid of ongemak.

Kwaliteit van leven en bloedwaarden lopen niet altijd gelijk. Een kat met relatief milde afwijkingen kan zich enorm slecht voelen, terwijl een andere kat met hogere waarden nog een redelijke kwaliteit van leven heeft. Het is daarom belangrijk om naar het gehele plaatje te kijken, niet enkel naar de urine-, en bloedwaardes.

4. Wanneer nadenken over afscheid

Er komt vaak een moment waarop de behandeling onvoldoende effect heeft of te belastend wordt. Signalen die daarbij kunnen helpen zijn:

aanhoudend slecht eten;
terugtrekken of minder contact;
weinig tot geen goede momenten op een dag;
duidelijke tekenen van misselijkheid of ongemak;
veel stress ervaren van de bezoeken aan de dierenkliniek.

Het bepalen van het juiste moment blijft moeilijk en is altijd maatwerk.

Afscheid nemen is geen falen, maar een onderdeel van goede zorg. Het doel is om onnodig lijden te voorkomen en het welzijn van de kat voorop te stellen. U kent uiteindelijk uw kat het beste en kunt waarschijnlijk het beste inschatten of het medisch traject niet te zwaar valt en kwaliteit van leven hoog genoeg blijft.

Tot slot

Nierfalen is een chronische aandoening waarbij begeleiding, regelmatige controle en goede afstemming tussen dierenarts en baasje essentieel zijn.

Twijfel je over de gezondheid of kwaliteit van leven van je kat, neem dan tijdig contact op met je dierenarts. Samen kun je beoordelen wat in die fase het beste is voor jouw dier. Denkt u dat uw dier mogelijk tegen zijn laatste levenseinde loopt, dan kunt u ook altijd vrijblijvend contact opnemen om bijvoorbeeld het behandeltraject alsook mogelijkheden van een afscheid aan huis door te spreken.

Chronisch nierfalen is één van de meest voorkomende aandoeningen bij oudere katten. Het ontstaat vaak geleidelijk, waardoor klachten in het begin subtiel zijn en makkelijk gemist worden.

17/03/2026

Vlooien, teken en wormen: houd je dier gezond in het voorjaar!

Met de eerste zonnestralen van het jaar worden niet alleen wij actiever, maar ook vlooien en teken. En hoewel ze klein zijn, kunnen ze flink wat impact hebben op de gezondheid van je hond of kat.

1. Vlooien: vaak groter probleem dan je denkt

Vlooien zijn het hele jaar actief, vooral binnenshuis.
Slechts een klein deel leeft op je dier; de rest zit in de omgeving.
Eén vlo betekent vaak een beginnende besmetting.

Niet elk dier laat klachten zien. Sommige honden of katten hebben vlooien zonder jeuk, terwijl anderen al bij één beet flink reageren. Daarom is op tijd ingrijpen belangrijker dan afwachten.

Belangrijk om te weten:
Heeft je dier eerder vlooien gehad? Dan is de kans groter dat er nog eitjes of po**en in de omgeving aanwezig zijn. Deze kunnen weken tot maanden later alsnog uitkomen. In die situaties is het vaak verstandiger om preventief tijdelijk te behandelen, in plaats van te wachten tot je weer vlooien ziet. Als je pas ingrijpt wanneer je ze met de vlooienkam vindt, ben je vaak al te laat en wordt het lastiger om de cyclus te doorbreken. Ook hebben dieren die al eerder een besmetting gehad hebben, in hun latere leven meer kans op nieuwe besmettingen.

Praktische tip: de vlooienkam

Kam bij staartbasis, oksels en liezen.
Gebruik een wit papiertje om de restjes te zien.
Zwart “zand” dat rood kleurt = vlooienpoep.

Gebruik de vlooienkam vooral als controle-instrument, niet als hoofdbehandeling.

2. Teken: klein, maar serieus

Teken worden actief zodra het warmer wordt (vaak al rond de 7 graden). Ze kunnen ziektes overbrengen zoals de ziekte van Lyme en andere infecties bij honden. Hoe sneller je een teek verwijdert, hoe kleiner het risico.

Wat kun je doen?

Controleer je dier na buiten zijn, vooral bij de kop, oren en oksels.
Verwijder teken met een tekentang of -haak zo snel mogelijk wanneer deze gevonden worden.
Overweeg preventie bij verhoogd risico.

3. Wormen: onzichtbaar, maar wel relevant

Wormen zie je meestal niet zomaar in de ontlasting of bij de a**s en geven bij milde infecties in eerste instantie weinig klachten, maar ze kunnen er wel degelijk zijn. Veelvoorkomende wormen bij honden en katten zijn spoelwormen, lintwormen (vaak via vlooien!) en haakwormen.

Goed om te weten:
Vlooien kunnen lintwormen overdragen. Wanneer een hond of kat een vlo oplikken tijdens het wassen, kan deze besmet raken met een lintworm. Zie je vlooien of heb je ze recent gehad? Dan is het verstandig om ook aan ontwormen te denken. Let goed op met het geven van ontwormingsmiddelen dat niet elk middel alle verschillende soorten wormen doodt, vraag hier eventueel advies voor bij uw dierenarts. Middelen met praziquantel en milbemycine hebben de voorkeur bij de Thuisdierendokter omdat deze meestal weinig bijwerkingen geven en doodt de meest voorkomende wormen bij honden en katten, zoals spoelwormen, haakwormen en lintwormen.

Risico voor mens en dier:
Sommige wormen, zoals spoelwormen (Toxocaris Canis en Toxocara Cati), kunnen ook mensen besmetten, vooral kinderen. Daarnaast kunnen wormen bij je dier zorgen voor darmproblemen (zoals diarree en obstructie), verminderde conditie of groeiproblemen bij jonge dieren. Een goede ontworming beschermt dus zowel je huisdier als je gezin en omgeving.

Wat kun je doen?

Laat regelmatig ontlastingsonderzoek doen, of ontworm op basis van risico, ingeschat door uw dierenarts.
Ontlastingsonderzoek kan helpen om gerichter te behandelen en overbehandeling te voorkomen, daarom heeft dit vaak de voorkeur boven blind ontwormen.
Denk aan vaker aan ontlastingsonderzoek of ontwormen bij dieren die veel buiten komen, rauw vlees eten of eerder wormen hebben gehad. Zij lopen een hoger risico op besmetting.
Kwetsbare dieren zoals jonge, verzwakte of oudere huisdieren, en mensen met een lagere weerstand, zoals kinderen, zieke mensen of ouderen, lopen meer risico op besmetting en verdienen daarom extra aandacht bij ontwormen en hygiëne.

4. Niet elk dier heeft hetzelfde nodig

Het ene dier krijgt snel vlooien, wormen en teken, het andere nauwelijks.
Sommige dieren reageren heftig, andere bijna niet.
De omgeving speelt een enorme rol.

Er is geen standaard schema dat voor elk dier perfect is, maar je kunt wel duidelijke risicogroepen onderscheiden. Vraag uw dierenarts om een advies op maat voor de beste zorg voor uw huisdier.

5. Eerlijk advies

Gebruik een vlooienkam om regelmatig te controleren op vlooien en laat met regelmaat ontlastingsonderzoek doen. Controleer honden na elke wandeling even op teken, vooral als ze in hoog gras of de bosjes gespeeld hebben.
Heeft je dier eerder vlooien, teken of wormen gehad? Liever preventief behandelen dan afwachten.
Wees extra alert bij meerdere dieren in huis, wanneer het dier veel buiten is of snel jeukklachten heeft.

6. Tot slot

De lente is er om van te genieten, ook voor je dier. Met tijdig ingrijpen voorkom je dat een klein probleem uitgroeit tot een hardnekkige besmetting en kan er met een gerust hart genoten worden van het zonnetje.

Een heerlijk voorjaar gewenst, met frisse lucht, lange wandelingen en zonnestralen, voor jou én je huisdier.

Lieve groet,

Thuisdierendokter

Met de eerste zonnestralen van het jaar worden niet alleen wij actiever, maar ook vlooien en teken. En hoewel ze klein zijn, kunnen ze flink wat impact hebben op de gezondheid van je hond of kat.

10/02/2026

Hoe bereid je je kat of hond voor op het inslapen?

Het moment waarop je afscheid moet nemen van je geliefde dier is één van de moeilijkste keuzes die je als eigenaar kunt maken. Het is een beslissing die je neemt uit liefde, omdat je je maatje verder lijden wilt besparen. Bij Thuisdierendokter vinden we het belangrijk dat dit afscheid zo rustig, warm en waardig mogelijk verloopt, voor jou én voor je dier.

In deze blog lees je hoe je je hond of kat kunt voorbereiden op het inslapen, zodat jullie laatste momenten samen in alle rust kunnen plaatsvinden.

1. Maak de dag zo fijn en vertrouwd mogelijk

Dieren voelen haarfijn aan hoe hun mensen zich voelen. Probeer daarom de dag rustig te houden.

- Geef extra knuffels als je dier dat fijn vindt.
- Laat je hond nog even genieten van zijn favoriete plekje buiten.
- Laat je kat lekker liggen waar hij zich het veiligst voelt.

Het gaat er niet om dat je nog “van alles moet doen”, maar dat je dier zich geborgen voelt.

2. Je dier mag gewoon eten en drinken

Sommige mensen denken dat hun dier nuchter moet zijn, maar dat is niet nodig. Sterker nog: het mag juist nog lekker eten. Een favoriet snackje of een zachte maaltijd kan helpen om de dag zo prettig mogelijk te maken.

Bij Thuisdierendokter gebruiken we geen middelen die misselijkheid of braken veroorzaken. Je hoeft dus niet bang te zijn dat eten problemen geeft. Het welzijn van je dier staat altijd voorop.

3. Medicatie mag gewoon gegeven worden

Als je dier dagelijks medicatie gebruikt, mag dat op de dag van het inslapen gewoon worden voortgezet. Het is belangrijk dat je dier zich zo comfortabel mogelijk voelt, en vertrouwde medicatie kan daarbij helpen.

4. Kies een plek waar jullie je goed voelen

Het mooie van inslapen aan huis is dat je zelf kunt bepalen waar het gebeurt. Denk aan:

- het favoriete mandje
- de bank waar jullie altijd samen liggen
- de tuin, als het weer en je dier dat toelaten

Een vertrouwde omgeving geeft rust, voor jouw dier én voor jezelf.

5. Zorg dat iedereen die erbij wil zijn, aanwezig is

Sommige mensen willen graag met het hele gezin afscheid nemen, anderen kiezen voor een intiem moment met z’n tweeën. Alles is goed. Het belangrijkste is dat jij je gesteund voelt en dat je dier omringd is door liefde.

6. Wees lief voor jezelf

Afscheid nemen doet pijn. Het is normaal om verdrietig, onzeker of gespannen te zijn. Je hoeft niets te verbergen voor je dier; emoties horen bij liefde. Gun jezelf de ruimte om te voelen wat je voelt.

7. Vertrouw op een rustige, respectvolle begeleiding

Tijdens het inslapen begeleidt de Thuisdierendokter jullie stap voor stap, waarbij wij eerst rustig kennismaken. Het dier krijgt eerst een zo voorzichtig mogelijk gegeven, rustgevende injectie waardoor het ontspannen en slaperig wordt. Pas wanneer je dier volledig in diepe rust is, volgt het laatste deel van het proces. Alles gebeurt in alle kalmte, zonder stress en zonder pijn. Wij volgen samen het ritme van jouw dier en er is gewoon ruimte om bepaalde wensen aan te geven.

Omdat we geen middelen gebruiken die braken of spasmen veroorzaken, blijft het afscheid waardig en comfortabel.

8. Denk alvast na over wat je na het afscheid wilt doen

Het kan helpen om vooraf te bedenken wat je fijn vindt na het inslapen. Sommige mensen willen hun dier nog even thuis bij zich houden om in alle rust afscheid te nemen. Anderen kiezen ervoor om hun dier zelf naar het crematorium te brengen, of het door de Thuisdierendokter te laten brengen, of het te laten ophalen. Alles is goed, het gaat erom wat voor jou het meest liefdevol voelt.

Tot slot

Het inslapen van je hond of kat is een van de meest liefdevolle daden die je kunt doen wanneer het leven te zwaar wordt. Door je dier een rustige, vertrouwde laatste dag te geven, geef je het een afscheid dat past bij de band die jullie samen hebben opgebouwd.

Mocht je vragen hebben of behoefte aan extra uitleg, dan staan we altijd klaar om je te helpen. Je hoeft dit niet alleen te doen.

Het moment waarop je afscheid moet nemen van je geliefde dier is één van de moeilijkste keuzes die je als eigenaar kunt maken. Het is een beslissing die je neemt uit liefde, omdat je je maatje verder lijden wilt besparen...

22/01/2026

"Mijn kat is oud, dus hij ziet er wat minder goed uit"

Waarom ouderdom niet automatisch achteruitgang betekent
Bij veel huisbezoeken hoor ik de bovenste zin. Eigenaren willen het beste voor hun kat en denken dat ouder worden automatisch betekent dat het lichaam langzaam achteruitgaat. Maar katten maskeren ziekte en ongemak op een manier, die veel eigenaren niet herkennen. Helaas wordt “ouder worden” vaak gebruikt als reden voor signalen die wél serieus genomen moeten worden. Een gezonde oudere kat hoort nog gewoon te kunnen spelen, de trap op te rennen en een goed verzorgde vacht te hebben. Is dat niet (meer) het geval, dan is er meestal iets aan de hand.

Wat ik zie bij oudere katten thuis
Als ik bij oudere katten aan huis kom, zie ik vaak kleine, subtiele veranderingen die eigenaren niet opvallen of toeschrijven aan leeftijd. De vacht is minder glanzend of netjes soms met klitvorming op plekken waar de kat normaal zelf goed bij kan, of ze vermageren geleidelijk. Katten die vroeger hoge sprongen maakten of op meubels klommen, blijven soms alleen nog laag bij de grond. Ze spelen of jagen minder op speelgoed, etensbakjes gaan minder snel of juist veel sneller leeg en ze trekken zich soms terug op plaatsen waar ze zich veiliger voelen. Op het eerste gezicht lijkt dit “normaal oud gedrag”, maar in werkelijkheid geeft het vaak aan dat er iets aan de hand is: artrose, pijn, chronische nierziekte, schildklierproblemen of andere ouderdomsziekten.

Waarom katten ziekte maskeren
Onderzoek laat zien dat katten ziekte en pijn extreem goed maskeren. Ze blijven eten, bewegen en spelen zo veel mogelijk, vaak totdat hun reserves bijna op zijn. Dat betekent dat een kat die er “slechter uitziet” of minder actief wordt, niet gewoon ouder is, maar waarschijnlijk al een tijdje gezondheidsproblemen compenseert. Pijn bij katten wordt vaak niet herkend omdat ze stil blijven liggen, hun routines aanpassen of zichzelf gaan verbergen. Zelfs de kleinste veranderingen in vacht, gedrag of houding kunnen belangrijke signalen zijn dat het lichaam van je kat moeite heeft.

Het gevaar van “het is gewoon oud”
Het idee dat achteruitgang een onvermijdelijk gevolg van ouder worden is, kan leiden tot het te laat signaleren van ziekte, verlies van comfort of kwaliteit van leven en betekent soms een gemiste kans op behandeling of pijnbestrijding. Bij huisbezoeken zie ik vaak dat eigenaren het gedrag van hun kat accepteren als “oud worden”, terwijl kleine interventies al veel verschil hadden kunnen maken. Bijvoorbeeld artrose behandelen met pijnmedicatie of gewrichtsondersteuning, vroege diagnose van nier- of schildklierproblemen, of kleine aanpassingen in de omgeving om springen te vergemakkelijken.

Tips voor eigenaren
Observeer kleine veranderingen, zoals minder zelfverzorging, minder interesse in spelen, terugtrekken, andere slaapplekken en veranderingen in eet- of drinkgedrag. Documenteer wat je ziet en wanneer mogelijk; foto’s of korte video’s kunnen enorm helpen als wij als dierenarts moeten gaan kijken wat er precies speelt. Wees alert op subtiele signalen: katten laten pijn zelden direct zien. Veranderingen in vacht, beweging of interactie zijn vaak de eerste aanwijzingen. En plan bij twijfel een huisbezoek of controleafspraak: thuis zie ik katten vaak zoals ze écht zijn, waardoor vroege interventie makkelijker en veiliger wordt.

Conclusie
Ouder worden betekent dus niet automatisch achteruitgang of dat een kat er slordiger uit gaat zien. Vaak is dit een signaal dat er iets speelt dat aandacht nodig heeft. Als dierenarts aan huis kan ik de subtiele signalen van je kat opmerken en helpen beoordelen wat normaal ouderdomsgedrag is en wat een waarschuwing kan zijn. Laat je kat dus niet gewoon “ouder worden” als excuus voor ongemak. Observeer, documenteer en vraag hulp als iets verandert. De kwaliteit van leven van je kat kan vaak aanzienlijk verbeteren, zelfs op hoge leeftijd.

Waarom ouderdom niet automatisch achteruitgang betekent Bij veel huisbezoeken hoor ik deze zin. Eigenaren willen het beste voor hun kat en denken dat ouder worden automatisch betekent dat het lichaam langzaam achteruitga...