Thuisdierendokter

15/06/2026

🐾 SAMEN STERK VOOR DE ZWERFKATTEN! 🐾

Wat een hartverwarmende ochtend! Vanochtend ben ik namens Thuisdierendokter op pad geweest voor een heel speciale missie naar de toppers van Stichting Zwerfkatten. 🐱✨

Dit deed ik gelukkig niet alleen. Mede dankzij de fantastische en gulle buren uit de wijk lag de auto vól met heerlijk eten, medicatie, uitdagende speeltjes en een mooie krabpaal. Wat een geweldige buurtkracht!

Als Thuisdierendokter zie ik dagelijks hoe belangrijk een veilige en gezonde omgeving is voor een kat. Stichting Zwerfkatten doet onmisbaar werk om deze kwetsbare dieren de zorg en liefde te geven die ze verdienen.

Zij kunnen áltijd hulp gebruiken! Wil jij ook een steentje bijdragen? Dat kan heel makkelijk:

Spullen doneren: Voer, medicatie en speeltjes zijn extra hard nodig met het kittenseizoen.
Tijd doneren: Meld je aan als vrijwilliger.
Geld doneren: Voor noodzakelijke medische zorg.

Samen met de buurt maken we het verschil voor deze harige vriendjes. Neem snel een kijkje op hun pagina en steun hun fantastische werk! ❤️👇

Stichting Zwerfkatten Rijnmond

18/05/2026

Omringd door liefde, gedragen door de zon

Vanmorgen mocht ik bij een bijzonder warm gezin langskomen; twee ouders en hun drie volwassen kinderen, allemaal aanwezig om afscheid te nemen van hun geliefde hond Spencer.

Sommige honden zijn zoveel meer dan een huisdier. Ze groeien met een gezin mee, zijn erbij tijdens de grote en kleine momenten van het leven en laten een pootafdruk achter die voor altijd zichtbaar blijft.

Spencer was zo’n hond.

Sinds hij als pup in het gezin kwam, hoorde hij er onvoorwaardelijk bij. Hij ging mee op uitjes, genoot van het leven en werd door iedereen die hem ontmoette in het hart gesloten. Zijn familie zorgde altijd met ongelooflijk veel liefde voor hem. Toen duidelijk werd dat zijn tijd beperkt was, besloten ze om hem nog een paar dagen lang heerlijk te verwennen met alles wat hij lekker vond.

Een week eerder hadden zij namelijk een afspraak gemaakt voor euthanasie aan huis. Spencer had al enige tijd last van bloedneuzen en andere klachten aan zijn hoofd. Na verder onderzoek door middel van een rhinoscopie (neusonderzoek met een kleine camera) bleek er sprake van een kwaadaardige massa in zijn neus, slecht nieuws dus. Ze hoopten nog een aantal maanden met elkaar te hebben, maar in de dagen daarna groeide de massa snel, waardoor er steeds meer druk ontstond op zijn oog en omliggende structuren. Hoewel Spencer met ontstekingsremmers nog best wat momenten van vrolijkheid kende, liet hij vooral in de avonden merken dat hij zich steeds minder comfortabel voelde. Zijn baasjes wilden niet dat hij verder achteruit zou gaan, maar dat hij waardig van deze wereld afscheid mocht nemen. Iets waar ik volledig achter sta als dierenarts.

Bij binnenkomst werd ik hartelijk begroet door zowel Spencer als zijn familie. Meteen was voelbaar hoeveel hij voor hen betekende. De liefde voor hem was zichtbaar in elke blik, elke aanraking en elk stil moment. Hoe zwaar het afscheid ook was, iedereen was het erover eens dat dit het juiste moment was om hem lijden te besparen.

Op verzoek van de familie gingen we eerst samen buiten zitten op het terras aan het water, voor het gesprek dat ik altijd vooraf voer. We bespraken rustig wat hen te wachten stond, zodat er ruimte was voor vragen en voor het delen van herinneringen. Spencer kwam ondertussen ontspannen bij ons liggen, met de warme zon op zijn rug. Het voelde alsof de zon speciaal voor hem even extra ging schijnen nadat de ochtend erg somber en bewolkt gestart was.

Met behulp van een smakelijke snack kon ik hem eerst een rustig makend prikje geven in zijn bil, iets wat hij nauwelijks opmerkte. Omringd door de vertrouwde stemmen van zijn gezin, in zijn veilige omgeving met de zon die hem omhelsde, gleed Spencer rustig weg in een diepe, vredige slaap.

Daarna namen we met elkaar alle tijd om afscheid te nemen. Op zijn favoriete plekje op het terras, uitkijkend over het water, mocht Spencer in alle rust en liefde losgelaten worden.

Ik ben iedere keer opnieuw dankbaar voor het vertrouwen dat mensen mij geven op zo’n intiem en kwetsbaar moment. Dat ik mag helpen om een afscheid zacht, waardig en liefdevol te laten verlopen, blijft heel bijzonder. Het afscheid van Spencer en zijn familie zal mij nog lang bijblijven.

Nogmaals bedankt voor het vertrouwen en heel veel sterkte toegewenst.

Lieve groetjes, Caroline

Vanmorgen mocht ik bij een bijzonder warm gezin langskomen; twee ouders en hun drie volwassen kinderen, allemaal aanwezig om afscheid te nemen van hun geliefde hond Spencer.

14/05/2026

Een kleine engel op Hemelvaartsdag

Op Hemelvaartsdag begon mijn telefoon al vroeg te rinkelen. Een dag waarop veel dierenklinieken gesloten zijn en ik van tevoren wist dat er waarschijnlijk extra veel hulpvragen zouden komen. Juist op zulke dagen probeer ik zoveel mogelijk gezinnen te helpen, omdat afscheid nemen van een geliefd dier niet kan wachten.

Die ochtend werd ik ook gebeld door een lief gezin uit Zoetermeer. Hun hond Hannah was ernstig ziek. Na vijf maanden van behandelingen tegen huidkanker was het duidelijk geworden dat haar lichaam op was. Ze wilden haar een verdere lijdensweg besparen.

Hannah was niet zomaar een hond. Ze was een trouwe vriendin, een vaste steun en toeverlaat, en op haar eigen manier ook een hulphond voor hun dochter. Juist daardoor voelde dit afscheid nog intenser.

Toen ik bij hen thuis kwam, lag Hannah ontspannen in haar vertrouwde omgeving, omringd door de mensen die het meest van haar hielden. Het was duidelijk dat ze zich niet meer goed voelde. We gingen met elkaar bij haar zitten en ik praatte rustig over wat ze konden gaan verwachten en of ik nog rekening moest houden met vervelende ervaringen in het verleden.

Met een klein, vrijwel onopgemerkt prikje in haar bil terwijl ze voorzichtig nog wat snoepjes aannam, begon ze rustig te ontspannen. Haar ademhaling werd dieper, haar lijfje kwam tot rust, en even later sliep ze vredig snurkend verder. Terwijl haar familie haar aaide, tegen haar sprak en haar vertelde hoeveel ze voor hen betekende, stopte haar hartje heel zachtjes. Zonder angst. Zonder stress. Alleen maar liefde.

Na afloop praatten we nog over Hannah. Over haar karakter, haar bijzondere rol binnen het gezin en de honden die haar waren voorgegaan. Het waren warme herinneringen, vol dankbaarheid. Toen ik mijn spullen bijeenpakte om te vertrekken, zag ik iets op mijn tas liggen. Verbaasd keek ik op naar mevrouw.

Er lag een prachtige kleine engel, met de hand gemaakt van bijenwas. Mevrouw vertelde dat zij deze zelf maakt en dat haar man imker is. Het was een gebaar dat mij diep raakte. Op Hemelvaartsdag kreeg ik een engel mee, nadat ik hun eigen engel vrij had gelaten.

Ik heb de engel meegenomen naar huis en zal haar blijven koesteren. Als herinnering aan Hannah. Aan haar bijzondere gezin. En aan de reden waarom ik dit werk doe. Om er te zijn op de momenten die ertoe doen. Om dieren in alle rust en waardigheid te laten gaan. En om families te ondersteunen wanneer liefde betekent dat ze moeten loslaten.

Op Hemelvaartsdag begon mijn telefoon al vroeg te rinkelen. Een dag waarop veel dierenklinieken gesloten zijn en ik van tevoren wist dat er waarschijnlijk extra veel hulpvragen zouden komen. Juist op zulke dagen probeer ...

12/05/2026

Een belangrijke aanpassing in mijn zorg aan huis

De afgelopen periode is de vraag naar mijn huisbezoeken sterk gegroeid, en daar ben ik oprecht dankbaar voor. Het bevestigt hoeveel behoefte er is aan rustige, stressarme zorg voor dieren in hun eigen vertrouwde omgeving.

Tegelijkertijd merk ik dat mijn beschikbare tijd, slechts twee ochtenden per week, volledig gevuld raakt. Omdat mijn agenda soms maanden vooruit al volledig gevuld is, moet ik zorgvuldig kiezen hoe ik mijn beschikbare tijd inzet.

Daarom wil ik u laten weten dat ik vanaf nu geen losse afspraken meer kan inplannen voor alleen nagels knippen of het legen van anaalklieren aan huis.

Hoewel deze handelingen klein lijken, vragen reistijd en planning in de praktijk meer ruimte dan het lijkt. Daardoor gaat het ten koste van dieren die medische zorg, pijnverlichting of uitgebreidere begeleiding nodig hebben. En dat voelt voor mij niet goed.

Ik wil mijn tijd blijven besteden waar zorg aan huis écht het verschil maakt: bij dieren die niet naar de praktijk kunnen, angstige of kwetsbare patiënten, en situaties waarin rust en persoonlijke aandacht essentieel zijn.

Wanneer ik toch al bij u aan huis ben voor een consult, kunnen deze handelingen uiteraard wel nog steeds worden uitgevoerd.

Ik vind het oprecht jammer om deze keuze te moeten maken, maar het is nodig om de kwaliteit en beschikbaarheid van zorg voor al mijn patiënten te blijven waarborgen.

Dank voor uw begrip en vertrouwen.

Hartelijke groet,

Thuisdierendokter

De afgelopen periode is de vraag naar mijn huisbezoeken sterk gegroeid, en daar ben ik oprecht dankbaar voor. Het bevestigt hoeveel behoefte er is aan rustige, stressarme zorg voor dieren in hun eigen vertrouwde omgeving...

17/04/2026

Verantwoordelijkheid stopt niet bij een telefoontje

Mijn telefoon gaat. Iemand heeft snel hulp nodig met een dier. Dat snap ik, echt. Als er iets aan de hand is, wil je dat er snel iemand komt. En vaak probeer ik ook te helpen waar ik kan.

Maar soms kan ik niet.

En wat me blijft opvallen, is wat er vaak daarna gebeurt.
“Dan krijgt mijn dier dus geen zorg omdat jij niet kan.”
“Ik kan mijn huis niet uit, dus dan houdt het maar op als jij niet wilt komen.”

Dat soort uitspraken schuiven de verantwoordelijkheid ongemerkt door. Alsof het probleem ineens bij degene ligt die op dat moment niet kan komen. Alsof één “nee” betekent dat er geen andere opties meer zijn.

Maar zo werkt het niet.

Zorg voor een dier is in de eerste plaats de (wettelijke) verantwoordelijkheid van de eigenaar. En bij verantwoordelijkheid hoort ook: vooruitdenken. Nadenken over wat je doet als er een keer iets misgaat, als je dier ineens ernstig ziek wordt en snel gezien moet worden door een dierenarts. Wie je kunt bellen. Welke stappen je kunt nemen als je zelf beperkt bent.

Want er zijn opties, ook als het lastig is, en zelfs midden in de nacht.

- De dierenambulance kan bijna altijd ingeschakeld worden, vaak 24/7.
- Er zijn spoedklinieken die ’s avonds, ’s nachts en in het weekend bereikbaar zijn.
- Veel regio’s werken met een dienstdoende dierenarts buiten openingstijden.
- Buren, familie of kennissen kunnen soms helpen met vervoer of even meekijken.
- Taxi’s of speciale dierentaxi’s kunnen in noodgevallen een oplossing zijn.

Het helpt om dit soort mogelijkheden vooraf op te zoeken en bij de hand te hebben. Sla belangrijke nummers op in je telefoon, of hang ze ergens zichtbaar in huis. Zeker als je weet dat je zelf moeilijk weg kunt, maakt dat een groot verschil op het moment dat er echt iets speelt.

Het probleem ontstaat wanneer die alternatieven niet worden overwogen, en de druk bij één ander wordt neergelegd. Dat helpt niemand en het zorgt er uiteindelijk niet voor dat een dier sneller zorg krijgt.

Wat wél helpt, is eigenaarschap nemen over de situatie. Vooral als het een lastige situatie is, want dan kan je echt een verschil maken voor je eigen huisdier.

Mijn telefoon gaat. Iemand heeft snel hulp nodig met een dier. Dat snap ik, echt. Als er iets aan de hand is, wil je dat er snel iemand komt. En vaak probeer ik ook te helpen waar ik kan.

07/04/2026

Is diergeneeskundige zorg aan huis voor ieder dier geschikt?

Als Thuisdierendokter kom ik met veel liefde bij mensen thuis. Voor veel dieren en hun baasjes is dat een enorme uitkomst. Geen stressvolle autorit, geen wachtruimte met onbekende geuren en geluiden, maar zorg in de veiligheid van hun eigen omgeving. Vaak zie ik hoe dieren daardoor ontspannen blijven en hoe onderzoeken en behandelingen soepeler verlopen.

Maar eerlijk is eerlijk, zorg aan huis is niet voor iedereen de juiste keuze.

Vanmorgen ontmoette ik Fien, een kat die nog maar net bij haar nieuwe eigenaar woont. We hadden afgesproken voor een gezondheidscontrole. Fien was vanaf het begin heel duidelijk in haar communicatie en dat waardeer ik enorm. Ze liet goed zien wat ze wel en niet prettig vond.

Met rust, afleiding en zachte hand kon ik een deel van mijn onderzoek doen. Tegelijkertijd gaf Fien grenzen aan. Een tikje met ingetrokken nagels hier, wat meer weerstand daar. Toen ik haar nagels wilde knippen, werd duidelijk: dit ging haar echt te ver. Fien is een dame die weet wat zij wil en dit keurig kan aangeven, en eerlijk, ik heb daar enkel respect voor.

En dat is precies het moment waarop mijn werk niet alleen draait om wat er medisch mogelijk is, maar vooral om wat voor het dier verantwoord en prettig is.

Gelukkig stonden haar eigenaar en ik daarin op één lijn. We kozen er samen voor om niet door te zetten ten koste van haar stress.

De grens van wat kan
Zorg aan huis werkt het beste wanneer een dier zich voldoende op zijn gemak voelt en wanneer we samen veilig kunnen werken. Dat betekent onder andere:

Dat een dier zich laat benaderen en hanteren zonder extreme stress;
Dat er iemand aanwezig is die het dier (indien nodig) rustig kan vasthouden;
Dat de situatie veilig blijft voor zowel dier, eigenaar als mijzelf.

Ik werk bewust zonder dwangmiddelen zoals leren handschoenen om dieren “in bedwang” te houden. Zodra een dier zich zo onveilig voelt dat zulke maatregelen nodig zouden zijn, is dat voor mij een duidelijk signaal: dit is niet de juiste setting.

Thuis is niet altijd stressvrij
We denken vaak dat thuis automatisch minder stress betekent en dat dieren zich hoe dan ook beter laten behandelen. En in veel gevallen klopt dat ook. Sommige dieren die op de kliniek gespannen of zelfs angstig zijn, laten thuis een totaal andere kant zien. Katten die soms 3 assistentes op de kliniek nodig hebben om ze in bedwang te houden, kan ik zonder enige dwang nakijken.

Maar het omgekeerde komt ook voor.

Sommige dieren bewaken hun territorium, voelen zich juist thuis sneller verantwoordelijk om te reageren, of vinden hantering simpelweg overal spannend. In zulke gevallen kan een bezoek aan huis zelfs méér spanning geven dan een gecontroleerde kliniekomgeving. En die spanning kan soms te lang blijven hangen, waardoor hun huis niet meer hun veilige plek is.

Wat is dan wél de juiste keuze?
Mijn doel is altijd hetzelfde: zorg bieden die past bij het dier. Soms betekent dat dat ik met alle liefde aan huis kom. En soms betekent het dat ik vooraf of ter plekke eerlijk adviseer om (een deel van) de zorg toch in een kliniek te laten plaatsvinden.

Dat betekent niet dat het niet lukt, maar dat we kiezen voor wat het beste is voor het dier.

Samen kijken naar wat past
Elke situatie is anders. Daarom kijk ik altijd samen met de eigenaar naar wat haalbaar en verantwoord is. Zoals bij Fien: ik heb de belangrijkste dingen kunnen nakijken, we hebben waardevolle informatie verzameld, adviezen besproken en tegelijkertijd haar grenzen gerespecteerd.

En dat is misschien wel het belangrijkste wat ik wil meegeven:

Goede diergeneeskunde draait niet alleen om behandelen, maar ook om luisteren. Luisteren naar het dier, en naar wat het nodig heeft.

Twijfel je of zorg aan huis passend is voor jouw dier? Neem gerust contact op om samen te overleggen, ik denk graag met je mee.

Thuisdierendokter

https://thuisdierendokter.com/blog-thuisdierendokter/f/is-diergeneeskundige-zorg-aan-huis-geschikt-voor-ieder-dier