11/01/2022
Er zijn eigenaren van honden, en er zijn hondenouders.
Je hoort vaak dat "ouder" zijn van een hond niet hetzelfde is als ouders zijn van een mensenkind, omdat hondenouders niet zouden begrijpen hoe je zoveel van iemand kan houden als van je eigen kind.
Ik denk niet dat houden van je hond hetzelfde is als houden van je kind.
Maar je kan net zo goed ouder zijn voor je hond. Je kan van haar houden met heel je hart. Je kan haar waarderen voor de unieke individu die ze is. Je hart kan zo gevuld zijn met liefde voor haar dat het soms pijn doet.
Je neemt haar mee op modderige wandelingen, waarna je haar met liefde schoonmaakt en afdroogt terwijl ze je probeert af te leiden met kusjes en de kamer onderkleddert met modder. Toch maakt dit je niks uit, omdat je zoveel houdt van dat mooie monster. Je leest je in over voeding, gedrag en voor je het weet spendeer je enkele nachten aan het doorspitten van wetenschappelijke onderzoeken. Omdat jouw meisje het allerbeste verdient. Je gunt haar het beste van de wereld en bespaart liever op je eigen boodschappen, zodat zij haar biologische en zelf samengestelde topdieet kan krijgen.
Je maakt je zorgen of ze wel genoeg leuke hondenvriendjes heeft en je stelt met zorg de speeldates samen. Kiest haar speelmaatjes uit, zodat zij optimaal kan genieten van sociaal contact met vriendjes die op dezelfde leuke manier kunnen spelen als zij. Je stopt uren en uren in de opvoeding, zodat zij op een veilige manier kan genieten van jullie wereld. Je leert haar hoe ze om moet gaan met allerlei moeilijke situaties, nieuwe mensen, dieren. Je helpt haar door de verhuizingen, want zolang jullie samen zijn komen jullie er wel uit.
De dagjes uit of de vakanties worden volledig afgestemd op haar. Kan ze wel mee en is de locatie wel leuk genoeg voor haar? Zijn er regels in het land waar we rekening mee moeten houden? Kan ze op dit uitje wel ontspannen? Want haar comfort is belangrijker dan dat van jezelf.
Je geniet ervan om op te scheppen over die topper van je, terwijl je foto's en filmpjes laat zien aan totaal vreemden. Je glimt van trots, omdat ze het zo enorm goed doet, hoe slim ze is, hoe veel gave dingen ze heeft geleerd en over hoe intelligent ze eigenlijk is. En natuurlijk dat mooie koppie niet te vergeten.
Je laat het toe dat jijzelf in de meest onmogelijke posities slaapt in bed, allemaal zodat zij tenminste lekker kan liggen. Haar comfort is tenslotte belangrijker dan dat van jezelf. Je hart smelt toch als je haar zo heerlijk comfortabel ziet slapen, terwijl ze lekker tegen je aan is gekropen. Ze voelt zich veilig bij je.
Je zoekt met heel veel zorg een dierenarts voor haar uit die gek is op haar, en een dierenarts waar zij ook gek op is. Je neemt haar mee om te oefenen, zodat de dierenarts leuk blijft, en je neemt haar mee om ervoor te zorgen dat ze zo gezond mogelijk bij je oud kan worden. Want de gedachte dat je meisje ziek zou worden, breekt je hart. Als ze dan wel ziek is, haast je je naar de dierenarts. Kosten zijn altijd een zorg voor later. Je kan het namelijk niet aan dat je meisje pijn heeft of zich niet lekker voelt. Alle opties ga je af om haar gezond te houden en om erachter te komen waar je kleine heldin last van heeft. Elke test, elk onderzoek, je wil weten wat er aan de hand is.
En dan krijg je het nieuws. Het maakt niet uit hoeveel je betaalt, hoe ver je reist of naar welke arts je gaat, want er is geen genezing meer voor haar. Je hart breekt op dat moment in miljoenen verbrijzelde stukjes. Je wereld, de wereld die zij zo zonnig kleurde, kleurt plots intens duister. Je kijkt in haar ogen die enkel vriendelijkheid, goedheid en zachtaardigheid spreken en je moet de beslissing maken. Jij bent de enige die kan beslissen wanneer het tijd is. En het maakt niet uit wanneer die tijd komt, want het is altijd te vroeg. Hierin kan en mag je niet aan jezelf denken. Je denkt aan haar, want zij is in alles afhankelijk van jou en jij moet voorkomen dat je beste vriendinnetje pijn gaat lijden. Jij koos voor haar, voor de goede en ook de slechte tijden.
De beslissing is gemaakt. Maar daar houdt de zorg niet op, want ook hierin verdient jouw meisje het beste. Je belt de dierenarts, die je zo vertrouwt. Het is in het midden van de nacht, maar dat maakt niet uit. Haar laatste momenten moeten voor haar fijn zijn, vertrouwd. Dat betekent dat de dierenarts ook op dit tijdstip speciaal voor haar naar jullie huis komt. Je maakt een plekje voor haar klaar waar ze deze wereld gaat verlaten, en je houdt jezelf groot, terwijl je van binnen breekt. Je wil dat zij zo vrolijk en ontspannen mogelijk is, dus je mag het nog niet laten merken. Nog zoveel mogelijk foto's nu het nog kan.
En als de tijd is gekomen, dan ben je daar voor haar in haar allerlaatste momenten. Je houdt haar vast. Alle emoties schieten door je lijf: angst, spijt, woede en paniek. Je wil het liefste schreeuwen, maar nog niet. In plaats daarvan kijk je in haar ogen en geef je haar een kus op haar koppie. Zodat je zeker weet dat jouw vertrouwde gezicht het laatste is wat zij ziet als ze de wereld verlaat, terwijl ze op haar favoriete kussen ligt. Je kijkt toe terwijl ze haar laatste adem neemt en pas dan kan je jezelf laten gaan. Het maakt niet uit wie jouw pijn zien of horen. En je blijft haar nog even vasthouden.
Je dekt haar toe met haar eigen dekentje, want voor je gevoel wil je niet dat ze het koud heeft. Haar favoriete speeltje onder haar p**t. Je weet voor jezelf dat dit voor haar niet meer uit maakt, maar je moet het doen. En als je dan echt afscheid van haar wil nemen, dan klem je dat knuffeltje van haar strak tegen je aan. Bang dat je haar geur kwijt gaat raken.
En dan rouw je. De emoties die door je lichaam gieren, is iets wat je nog nooit hebt gevoeld. Het verlies dat zo intens is, dat de pijn fysiek wordt. Je kijkt naar haar foto's, haar p**tafdruk en knuffelt haar favoriete knuffeltje. Het voelt als een troost, maar alsnog voel je je zo onbeschrijfelijk leeg van binnen. Je maakt een plekje in huis speciaal voor haar. Op die manier blijft ze altijd dicht bij en aanwezig in huis. Nooit vergeten.
Nu moet je leren om te leven zonder haar. Terugdenken aan de herinneringen en proberen om niet te breken. Je kan alleen maar hopen dat je gaat leren terugkijken op alle prachtige momenten samen met een lach. Je bent zo diep dankbaar voor het leven dat je hebt door haar en voor de persoon die je door haar geworden bent.
Is een ouder zijn voor een kind hetzelfde als voor een hond? Nee, dat denk ik niet. De liefde en de band tussen mens en hond is niet te vergelijken. Dat maakt het echter niet minder groot, maar precies dat: anders.
De personen die minachtend spreken over de liefde die ik voel voor mijn meisje, die hebben het prachtige voorrecht niet gehad om die connectie te voelen. De onbreekbare band met een wezen die niet kan praten. Een woordloze communicatie en toch begrepen wij elkaar beter dan dat ik de meeste mensen met woorden begrijp. Het is een onbeschrijfelijk pijnlijke belediging als ik hoor 'dat het maar een hond was'...
Voor die mensen hoop ik dat zij deze band, deze echte onvoorwaardelijke liefde mogen ervaren. Want ondanks het hartbrekende verlies dat onvermijdelijk zal komen, is het een van de mooiste en meest dankbare ervaringen die iemand kan meemaken.
Lieve, mooie Roxy... Je blijft voor eeuwig en onvoorwaardelijk bij mij.
