08/02/2026
De jaren vliegen toch voorbij. Ongelofelijk en alweer post van onze dierenarts. Een mailtje voor Boy en een mailtje voor Billy. Nou goed gedaan hoor jongens en meisjes van de dierenartsenpraktijk oost Groningen. Pfff ze zouden het een keer kunnen vergeten hè.
Nee daar zorgen jullie wel voor dat dat niet geb***t.
Onze vrienden op Facebook kennen het ritueel al. Oma maakt de afspraak en gaat vaak één voor één met ons heen.
Deze keer zei Christa dat ze wel een les kon verplaatsen en direct met oma met ons tweeën heen kon.
Zo gezegd zo gedaan. Alles in de auto gepropt en Whoppa richting onze jaarlijkse keuring.
De eerste lol hadden we al bij het uitstappen en het vastdoen van de riempjes. Bil zag namelijk oma uitstappen en dacht ok dan ga ik ook rechtsvoor. Christa was echter linksachter nog met mij bezig en mits liep Bil al op de straat. Ik hoef jullie niet te beschrijven wat voor een hectische situatie dat weer teweeg bracht.
Nou Bil met de nodige decibel weer tot de orde geroepen en zo gingen met zijn vieren richting de wachtkamer. We waren gelukkig de enigste. Ik erger me altijd aan andere stinkende en onopgevoede honden en katten. Dus dit beviel me wel. Oma ging bij de kinderspeelhoek zitten en Chris met Bil aan de andere kant. Nou weet ik niet of elke dierenartsenpraktijk een kinderspeelhoek heeft maar het heeft mij in ieder geval ten hoogste verbaast. Zoiets als dat elke kinderarts dus een speelplaats voor honden zou hebben. Maar het maakt mij verder niet uit, ik wil alleen maar zo snel mogelijk hier weer weg.
Zo snel als de jaren voorbij vliegen en we alweer naar de dierenarts moeten zolang duren de minuten die we daar aanwezig zijn. Het wachten lijkt een eeuwigheid …… en dan ja hoor eindelijk worden onze namen genoemd en kunnen we de behandelkamer in. Omdat we redelijk lang hadden moeten wachten kwamen we de kamer in en deelde Chris direct even mee dat ze een beetje haast had want ze moest om 10 uur weer lesgeven. Ik dacht chakka !!
Nou hadden we voor we vertrokken nog even een 6 gangen ontbijtje bij oma gehad. Met vlees meerdere stokjes en een koekje. Zoals gewoonlijk elke morgen. En inderdaad dus nog geen half uurtje later zegt de arts “ we beginnen even met het weegmomentje van Boy “
Nou zeg ik verder niks over het postuur van onze dierenarts want dat zou uiterst onbeleefd zijn maar hij moest daar ter plekke wel een paar keer benoemen hoeveel ik er in een jaartje bij had gekregen. Gelukkig ging hij verder in een razend tempo met de rest van het onderzoek. Hart, longen, oren, gebit 😂😂😂😂 Christa hielp even maar op zich had ik het optillen van mijn lip in dit geval ook graag alleen gedaan hoor.
Nou spuitje er nog in. Boekje ingevuld en klaar is Boy.
Bil was natuurlijk afgevallen. Je had die triomfantelijke kop moeten zien. De dierenarts vond hem dan ook uitstekend in conditie. Alleen aan het eind wilde Bil zijn gebit niet laten zien. Hij hield zijn lippen stijf op elkaar. Vreemde gast kan het zijn. Onnodig oponthoud, ik dacht doe nou even dan kunnen we tenminste weg.
Nou nog even de formaliteiten en daar gingen we weer richting de auto.
Chris moest nog even betalen. En ondertussen dacht ik zorg ik nog even voor mijn jaarlijks terugkerend ritueel, plassen tegen de deurpost in de wachtkamer. Ta ra !! Dan hoor ik mijn naam daar nog even luid galmen maar ik heb in ieder geval weer even mijn ongenoegen kenbaar gemaakt!
Afgelopen week met code rood, hadden we bijna weer heen gekund.
Niemand die mij vertelde dat het glad is hè. De deur gaat open ik vlieg eruit zoals elke morgen en voor ik het besef glij ik over het boventerras richting de trap. Met een smak kom ik op een paar centimeter voor de trap tot stilstand tegen de bloembak. Heb stoïcijns een plas gedaan, ben omgekeerd en weer naar binnen gelopen. Waar Bil mij glazig aan stond te kijken en zich af vroeg wat daar nou precies gebeurde. Bijna weer naar de dierenarts voor nieuwe kniebanden hahaha. Een ongeluk zit in een klein hoekje. 🙈
Fijne zondag nog 😘
