SCM pet food and accessories

SCM pet food and accessories Viber Number 09 26 898 1100

Sensible 10kgHair And Skin 10kgPersian Kitten 10kgInstock ရပါမယ်။Limited Stock ပါ
23/05/2026

Sensible 10kg
Hair And Skin 10kg
Persian Kitten 10kg
Instock ရပါမယ်။
Limited Stock ပါ

မြောင်မေတ္တာစံအိမ်သို့ SCM မိသားစု အလှူပါ။
23/05/2026

မြောင်မေတ္တာစံအိမ်သို့ SCM မိသားစု အလှူပါ။

အသက်ရှင်သန်ခွင့်အတွက် နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ မိခင်မေတ္တာထိုမွေးမြူရေးခြံဝင်းအတွင်း၌ အသက်မဲ့နေသော ခွေးအကောင်ပေါ...
22/05/2026

အသက်ရှင်သန်ခွင့်အတွက် နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ မိခင်မေတ္တာ

ထိုမွေးမြူရေးခြံဝင်းအတွင်း၌ အသက်မဲ့နေသော ခွေးအကောင်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ကောင်ကို သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

တစ်ကောင်တည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရှာသည်။

သူမသည် စတိုခန်းထောင့်လေးတစ်ခုတွင် ၎င်း၏ ခွေးပေါက်လေးသုံးကောင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ၊ ငတ်မွတ်မွန်းကျပ်နေသော မိမိခန္ဓာကိုယ်မှ ကြွင်းကျန်သမျှ အပူငွေ့လေးများကို သုံး၍ သားသမီးများကို အသက်ဆက်ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၄ ရက်နေ့တွင် အိုကလာဟိုးမားအရှေ့ပိုင်း ကျေးလက်ဒေသရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ခွေးမွေးမြူရေးခြံတစ်ခုသို့ ရဲအရာရှိများနှင့် တိရစ္ဆာန်စောင့်ရှောက်ရေး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့များ အရေးပေါ်ဝင်ရောက်စီးနင်းခွင့် ဝရမ်းဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ အဆက်မပြတ် ခွေးဟောင်သံများ ကြားနေရပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့သဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းအများစုက တိုင်ကြားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုင်ကြားသူတစ်ဦးကမူ လေထုလမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲတိုင်း လမ်းတစ်ဖက်ကမ်းအထိ လွင့်ပျံလာသော အနံ့ဆိုးကြီးမှာ ဘယ်လိုမှ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုသည်။

အသက်ငါးဆယ်နှောင်းပိုင်းအရွယ်ရှိ ခြံပိုင်ရှင်သည် ယခင်ကလည်း တရားမဝင် မွေးမြူရေးပတ်ဝန်းကျင် ဆိုးရွားမှုကြောင့် အရေးယူခံထားရဖူးသူဖြစ်ပြီး၊ မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးစွဲမှုကြောင့် ဆေးရုံတက်ခဲ့ရပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ခန့်ကတည်းကပင် ထွက်ပြေးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြောင်း သိရသည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများ၏ အဆိုအရ သူထွက်သွားပြီးကတည်းက ထိုတိရစ္ဆာန်လေးများကို အစာကျွေးရန် သို့မဟုတ် လာရောက်ကြည့်ရှုရန် မည်သူမျှ ရောက်မလာခဲ့ကြချေ။
ခြံဝင်းအိုကြီးသည် ခြောက်သွေ့သေဆုံးနေသော မျက်ခင်းများနှင့် သံချေးတက်နေသော ခြံစည်းရိုးများ ဝန်းရံလျက် မြေနီလမ်းကလေး၏ အဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေသည်။

အရာရှိများ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ခြံထဲက အပုပ်နံ့သည် ကားလမ်းအထိပင် လှိုင်လှိုင်နံနေချေပြီ။
အဓိက ခွေးလှောင်အိမ်အဆောက်အအုံမှာ အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ကုန်လှောင်ရုံအဟောင်းကို ပြုပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက်တိုင်းကို အတွင်းဘက်မှ ပျဉ်ပြားများဖြင့် ပိတ်ဆို့ရိုက်နှက်ထား၏။

လေဝင်လေထွက်စနစ်မှာလည်း လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက ပျက်စီးနေခဲ့သည်။ စက်တင်ဘာလ၏ ပြင်ပအပူချိန်သည် နေ့ဘက်တွင် ကိုးဆယ့်ခြောက်ဒီဂရီ (၃၅°C ခန့်) ရှိသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် တိုင်းတာချက်များအရ ထိုလှောင်အိမ်အတွင်း၌ အပူချိန်သည် တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ရှစ်ဒီဂရီ (၄၈°C နီးပါး) အထိ မြင့်တက်နေခဲ့သည်။
လျှပ်စစ်မီးမရှိ။
ရေလည်းမလာ။
အစာခွက်အများစုမှာ မှောက်ခုံဖြစ်နေပြီး လွန်ခဲ့သောရက်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပြောင်စင်အောင် လျက်ထားသည့် အထောက်အထားများသာ ကျန်တော့သည်။
စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများသည် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် သေဆုံးနေသော ခွေးရုပ်အလောင်းများကို တွေ့ခဲ့ရသည်။
အချို့မှာ သံပြားလှောင်အိမ်ထဲ၌ပင် ခွေကျကာဆုံးနေဆဲ။ အချို့မှာမူ ရေကုန်နေသော ခွက်ဟောင်းများအနီး သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားကုတ်ခြစ်ထားသည့် တံခါးဝများအနီးတွင် ပုံလျက်သား လဲကျသေဆုံးနေကြသည်။ အချို့မှာ အပူလွန်ကဲ၍ စောစောစီးစီးပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပုံရပြီး၊ အချို့မှာမူ ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေနှင့် ရေဓာတ်ခန်းခြောက်မှု အထောက်အထားများအရ နာရီပေါင်းများစွာ ပိုမိုအသက်လုခဲ့ရပုံပေါ်သည်။
ကယ်ဆယ်ရေးအရာရှိအမျိုးသမီးတစ်ဦးကမူ တိရစ္ဆာန်လေးများ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် ဤမျှအထိ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်ကို သူမတစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြောင်း နောက်ပိုင်းတွင် ရင်နင့်စွာ ပြောပြခဲ့သည်။
ထိုစဉ် အိမ်နောက်ဘက်ရှိ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပြိုကျနေသော စတိုခန်းတံခါးအကွယ်မှ လှုပ်ရှားမှုအသံသဲ့သဲ့ကို တစ်စုံတစ်ဦးက ကြားလိုက်ရသည်။
ပထမတော့ ကြွက်များဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ထိုအသံသည် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်— အားအင်ချည်းခဲ့စွာ ကုတ်ခြစ်သံနှင့်အတူ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေသော ညည်းတွားဟိန်းဟောက်သံသဲ့သဲ့။
အရာရှိများက ဖောင်းကြွနေသော တံခါးချပ်ကို အတင်းတွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။
မှောင်မည်းနေသော စတိုခန်းလေးအထဲ၊ မှောက်ခုံလဲနေသော အဝတ်လျှော်စက်အဟောင်းနှင့် အမှိုက်အိတ်ပုံကြီး၏ အကွယ်တွင်... သူမကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခရင်မ်ရောင် သန်းနေသော ခွေးမကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး၊ ဂရိတ်ပီရင်နီးစ် (Great Pyrenees) နှင့် လက်ဘရာဒေါ (Labrador) ကပြား မျိုးစိတ် ဖြစ်ပုံရသည်။ အသက် လေးနှစ် သို့မဟုတ် ငါးနှစ်ခန့်။ သူမသည် အခန်းထောင့်အစွန်းဆုံးရှိ စုတ်ပြဲနေသော တဘက်ဟောင်းပုံကြီးပေါ်တွင် ဘေးစောင်းလျက်သား လဲလျောင်းနေရှာသည်။
သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် ကပ်လျက် ခွေလိပ်နေသည်က ခွေးပေါက်လေး သုံးကောင်။
တံခါးပွင့်လာသောအခါ ခွေးမကြီးသည် ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ပင့်မရန် အားအင် လုံးဝမရှိတော့ချေ။
ထိုမြင်ကွင်းက အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ ရင်ကို ဆို့နင့်သွားစေခဲ့ကြောင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများက ပြောပြသည်။
သူမသည် အရိုးပြူးပြူး အရေပြားတွဲတွဲဖြင့် ကတ်ကြေးရုပ်ပမာ ဖြစ်နေချေပြီ။

နံရိုးတိုင်းသည် အမွှေးများအကြားမှ အထင်သား ပေါ်လွင်နေသည်။ တင်းရင်းနေသော အရေပြားအောက်တွင် တင်ပါးဆုံရိုးများက ထိုးထိုးထောင်ထောင် ထွက်နေ၏။ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်လွန်းသဖြင့် မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဦးခေါင်းခွံအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ကျွံဝင်နေသည်။ မကုသရသေးသော ဒဏ်ရာဟောင်းတစ်ခုရှိရာ နားရွက်တစ်ဖက်တွင် ယင်ကောင်များ ဝိုင်းအုံနေပြီး သွေးခြောက်များ ကပ်နေချေပြီ။ ရှေ့ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးမှာလည်း တံခါးအောက်ခြေကို ကုတ်ခြစ်လွန်းသဖြင့် အရေပြားများ စုတ်ပြဲကာ ဖောင်းကြွရောင်ကိုင်းနေသည်။
သို့သော်လည်း အရာရှိများ ခွေးပေါက်လေးများအနားသို့ တိုးကပ်သွားချိန်တွင်၊ သူမသည် မိခင်စိတ်ဖြင့် သားသမီးများကို ကာကွယ်ရန် ကိုယ်ခန္ဓာကို အားယူ၍ အုပ်မိုးလိုက်သေးသည်။
ခွေးပေါက်လေးများ၏ အသက်မှာ ငါးပတ်ခန့်သာ ရှိသေးမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
ပိန်လှီကာ အားအင်ချည်းနဲ့နေပြီး လှေးများ ကိုက်ခဲထားခြင်း ခံရရှာသည်။
သို့သော်... အသက်ရှင်နေကြဆဲ။
တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်တစ်ဦးက နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်းပြရာ၌ ဤမျှဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းသည် ခန္ဓာဗေဒသဘောအရ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လောက်သော အရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ခွေးမကြီးကို အရေးပေါ်ဆေးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာချိန်တွင် သူမ၏ အလေးချိန်မှာ ၃၂ ပေါင်သာ ရှိတော့သည်။ သူမကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ထည်ရှိသော ခွေးကောင်းတစ်ကောင်သည် အနည်းဆုံး ၆၅ ပေါင်ခန့် ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပြင်းထန်သော ရေဓာတ်ခန်းခြောက်မှု၊ ကြွက်သားများ သေဆုံးမှုနှင့် သွေးတွင်း ပရိုတင်းဓာတ် လုံးဝကျဆင်းမှု ဝေဒနာများကို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်ရှင်ရန်အတွက် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းများကိုပင် စတင်အသုံးချ (Metabolize) နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မိခင်နို့ရည်ထွက်ရှိမှုသည် လွန်ခဲ့သောရက်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရပ်တန့်သွားရမည် ဖြစ်၏။
သို့သော် မရပ်တန့်ခဲ့ပါ။
သူမသည် ခွေးပေါက်လေးများကို နို့တိုက်ကျွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မရှိရှိသော အားလေးဖြင့်။
ဆရာဝန်များကမူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သားသမီးများကို နို့ရည်နှင့် အပူငွေ့ ပေးစွမ်းနိုင်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို အစိပ်စိပ်အမြွှာမြွှာ ချေဖျက် သုံးစွဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ခွေးပေါက်လေးများအားလုံး အသက်ရှင်ခဲ့သည်တော့ မဟုတ်။
အနီးနားရှိ စင်ဟောင်းတစ်ခု၏ အောက်တွင် သေဆုံးနေသော ခွေးပေါက်ကလေး နှစ်ကောင်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ရုပ်အလောင်း အခြေအနေအရ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော သုံးကောင်ကိုမူ တဘက်ပုံကြီး၏ အနက်ဆုံးနေရာသို့ တွန်းပို့ကာ မိခင်ဖြစ်သူက ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နွေးထွေးစွာ ရစ်ပတ်စောင့်ရှောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအခန်းလေးထဲက မြင်ကွင်းများက ကျန်ရှိသော ဇာတ်လမ်းကို သက်သေခံနေသည်။
စတိုခန်း တံခါးအတွင်းဘက်တွင် သုံးပေခန့်အမြင့်အထိ ကုတ်ခြစ်ရာများ ဗရပွ ရှိနေသည်။ တံခါးအောက်ခြေ သစ်သားဘောင်များတွင်လည်း ခွေးမကြီးက အပြင်သို့ ထွက်ရန် အသည်းအသန် ကိုက်ခဲဖြတ်တောက်ခဲ့သော သွားရာများကို အရာရှိများ တွေ့ခဲ့ကြသည်။ အခန်းထောင့်ရှိ ပလတ်စတစ် ဆပ်ပြာရည်ခွက်အလွတ် ထဲတွင်မူ ရွှံ့နွံခြောက်အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေပြီး၊ ၎င်းမှာ အပေါ်က ပိုက်လိုင်းဟောင်းမှ ကျလာသော ရေငွေ့စက်များကို ခွေးမကြီးက အကြိမ်ကြိမ် လျက်ယူခဲ့သည့် အထောက်အထား ဖြစ်သည်။
သူမသည် ရေကို ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မိမိအတွက်တင်မက သားသမီးလေးများအတွက်ပါ ဖြစ်သည်။
ခြံဝင်းအတွင်း အခြေအနေများ ဆိုးရွားလာသောအခါ ခွေးမကြီးသည် ထိုတဘက်ဟောင်းများကို အခန်းထောင့်သို့ ကိုယ်တိုင် ဆွဲယူရွှေ့ပြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများက ယုံကြည်ကြသည်။ စတိုခန်းလေးသည် တိုက်ရိုက်ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်မရှိသဖြင့် အခြားနေရာများထက် အနည်းငယ် ပိုမိုအေးမြနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် သားကောင်အသိုက်အမြုံလေးတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့သည်။
ထို့နောက် ထိုနေရာမှ မခွာဘဲ တောင့်ခံနေခဲ့သည်။
အနည်းဆုံး ကိုးရက်တိုင်တိုင်။
မှောင်မည်း တိတ်ဆိတ်ခြင်းအလယ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း။ အစာမရှိ၊ ရေမရှိ။ ပြင်းထန်သော အပူဒဏ်၊ အပုပ်နံ့များနှင့် သေဆုံးနေသော အလောင်းများ ဝန်းရံလျက်။
သို့သော်... သူမသည် ထိုခွေးပေါက်လေးများကို ဘယ်လိုနည်းနှင့်မှ အသေမခံခဲ့ချေ။
နောက်ပိုင်းတွင် တိရစ္ဆာန်ဆေးကု ဆရာဝန်မလေးတစ်ဦးက ဆေးခန်း၌ ခွေးပေါက်လေးများကို မိခင်ထံမှ ခေတ္တခွဲထုတ်ချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ဤသို့ ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။
ခွေးမကြီးသည် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး၊ ကလေးများဆီသို့ တွားသွားရန် ကြိုးစားရင်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လဲကျသွားခဲ့ရှာသည်။
“သူမဟာ အသက်ပျောက်တော့မယ့် အခြေအနေ ရောက်နေတာပါ” ဟု ဆရာဝန်မလေးက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒီခွေးပေါက်လေးတွေ ငိုသံ ကြားလိုက်ရတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးမှာတင်၊ သူမဟာ ကလေးတွေဆီကို အရောက်သွားဖို့ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ခဲ့ပြန်တာပဲ...”
ဆေးရုံဝန်ထမ်းများက သူမကို ‘မေဘယ်လ်’ ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြသည်။

ပထမဆုံး ၄၈ နာရီအတွင်း၌မူ သူမ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ ရေရေရာရာ မသိခဲ့ကြချေ။
သူမသည် အချိန်ပြည့် ရေဓာတ်သွင်းခြင်း၊ ဆေးထိုးပြွန်ဖြင့် အစာကျွေးခြင်း၊ ပြင်းထန်သော ကူးစက်ရောဂါများအတွက် ပဋိဇီဝဆေးများ ပေးခြင်းနှင့် အပူလျှပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နောက်ဆက်တွဲ ဝေဒနာများကို ကုသခြင်းတို့ကို တစ်နေ့ပတ်လုံး ခံယူခဲ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သော ရေဓာတ်ခန်းခြောက်မှုဒဏ်ကြောင့် သူမ၏ ကျောက်ကပ်များမှာ အမြဲတမ်း ပျက်စီးသွားမည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်။ ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ လဲလျောင်းခဲ့ရသဖြင့် တံတောင်ဆစ်နှင့် တင်ပါးဆုံရိုးများတွင်လည်း အနာဆိုးများ စွဲကပ်နေခဲ့ချေပြီ။
အချိန်တစ်ခုတွင် ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားခဲ့သဖြင့် ဝန်ထမ်းများက ကုသမှုများအကြားတွင် သူမကို လျှပ်စစ်စောင်ပူများဖြင့် ပတ်ထားပေးခဲ့ရသည်။
ခွေးပေါက်လေးများကမူ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နာလန်ထူလာခဲ့ကြသည်။
ရေဓာတ်နှင့် အာဟာရ ပြည့်ဝသွားသည်နှင့် တစ်ပတ်အတွင်း သူတို့လေးများသည် ပြေးလွှားဆော့ကစားနိုင်လာကြသည်။ ကိုယ်အလေးချိန်လည်း မြန်မြန် တက်လာကြသည်။ သူတို့လေးတွေ ဟောင်ကြသည်၊ ဆော့ကြသည်၊ ဝန်ထမ်းများ အခန်းထဲ ဝင်လာတိုင်း အမြီးလေး တရမ်းရမ်း လုပ်တတ်လာကြသည်။
‘မေဘယ်လ်’ ကမူ အားအင်ချည်းနဲ့မှုကို နာကျင်စွာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော်... ခွေးပေါက်လေးများကို သူမ၏ နံဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်လာပေးတိုင်း၊ သူမသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်ရှာသည်။
တစ်ကြိမ်မပျက် မော့ကြည့်ရှာသည်။
ဆရာဝန်တစ်ဦးက နောက်ပိုင်းတွင် တိုးညှင်းစွာ ဆိုခဲ့သည်မှာ။
“သူမကိုယ်တိုင် အသက်မရှင်ရရင်တောင်... ကလေးတွေကိုတော့ အသက်ရှင်စေရမယ်လို့ သူမ ရင်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တာ...”
တစ်လနီးပါး ကုသမှုခံယူပြီးနောက် မေဘယ်လ်သည် ဆေးရုံမှ ဆင်းနိုင်လောက်အောင် အခြေအနေ ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။
ထိုဆေးခန်းက တိရစ္ဆာန်နာ့စ်မလေးတစ်ဦးက ခွေးလေး လေးကောင်စလုံးကို အတူတကွ မွေးစားခဲ့သည်။
သူမကမူ
“သူတို့ကို ခွဲထုတ်ပစ်ဖို့ဆိုတာ... ကျွန်မတို့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခါမှကို မတွေးဖူးခဲ့တဲ့ အရာပါ” ဟု ဆိုသည်။
ယနေ့အချိန်တွင် မေဘယ်လ်သည် အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အဆစ်အမြစ် ဝေဒနာများကြောင့် လမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ လျှောက်နိုင်သည်။ တင်ပါးနှင့် ပခုံးတစ်ဝိုက်ရှိ အမွှေးအချို့မှာလည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်လည် ပေါက်မလာတော့ချေ။ ကယ်ဆယ်ပြီး သိပ်မကြာခင် လပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတစ်ဝိုက်က အမွှေးများမှာလည်း အဖြူရောင် ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။
သူမ၏ နံဘေးတွင် ခွေးပေါက်လေးများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။
သူတို့လေးတွေဟာ အခုဆို ကြီးပြင်းလာကြပြီ။အရွယ်ရောက် ခွေးကြီးတွေလို ထွားကျိုင်းလို့ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ခြံဝင်းထဲမှာ အမြဲတမ်း ဆော့ကစား ပြေးလွှားနေကြသည်။
ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း ညတိုင်းမှာတော့ ဘယ်တော့မှ မပျက်ကွက်ဘဲ၊ အဝတ်လျှော်ခန်းထဲကအတိုင်း မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို အမှီပြုပြီး တစ်စုတစ်ဝေးတည်း အိပ်စက်တတ်ကြတုန်းပင်။
ထပ်ကြပ်မကွာ ကပ်လျက်။
မိခင်ရဲ့ နံဘေးကို တိုးဝှေ့လို့။
ထိုအနေအထားအတိုင်း။
ထိုအခန်းထောင့်က ပင်ကိုယ်ဗီဇအတိုင်း။
သေခြင်းတရားတွေ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ အဆောက်အအုံဟောင်းကြီးထဲမှာ... ငတ်မွတ်မွန်းကျပ်နေတဲ့ ခွေးမကြီးတစ်ကောင်ဟာ မိမိအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအသက်ငယ်ငယ်လေးတွေအတွက်... သေခြင်းတရားကို အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ပြီး ရှင်သန်ခြင်းလမ်းကိုသာ အသက်နှင့်လဲ၍ ရွေးချယ်သွားခဲ့ရှာသည်။

#ဒေါက်တာစံဝေ

ကြွင်းကျန်ရစ်သော သစ္စာ ရိန်းဂျားအတွက် နောက်ဆုံးဖြစ်လာမည့် ကားစီးခြင်းခရီးစဉ်သည် မည်သူမျှ သတိမပြုမိဘဲ တိတ်တဆိတ် နှုတ်ဆက်ခ...
21/05/2026

ကြွင်းကျန်ရစ်သော သစ္စာ

ရိန်းဂျားအတွက် နောက်ဆုံးဖြစ်လာမည့် ကားစီးခြင်းခရီးစဉ်သည် မည်သူမျှ သတိမပြုမိဘဲ တိတ်တဆိတ် နှုတ်ဆက်ခြင်းမျိုးနှင့်သာ အဆုံးသတ်လိမ့်မည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ် ဂျာမန်ရှက်ပတ်ကြီး ရိန်းဂျား၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ မမြဲခြင်းတရားတွေ၊ ပူဆွေးမှုတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် စွန့်ပစ်ခံရခြင်းတွေကြားမှာပဲ ကျင်လည်ခဲ့ရသည်။ သူ ပေါက်စန နက်ပြာရောင် ခွေးပေါက်လေးဘဝကတည်းက ကားပြင်ဆရာကြီး ဝေါ်လ်တာက ချစ်ချစ်ခင်ခင် မွေးမြူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေါ်လ်တာ၏ ပစ်ကပ်ကားစုတ်လေးပေါ်မှာ အတူစီးရင်း၊ အလုပ်ရုံထဲက အပူပေးစက်နားမှာ အတူအိပ်ရင်း ရိန်းဂျားသည် သခင်ကြီး၏ ဘဝနေဝင်ချိန်အထိ အရိပ်ပမာ လိုက်ပါခဲ့သူဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... ဝေါ်လ်တာတစ်ယောက် လေဖြတ်ပြီး ကွယ်လွန်သွားချိန်မှာတော့ ရိန်းဂျား၏ ကမ္ဘာလေးသည် နေ့ချင်းညချင်း ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရလေသည်။
အိမ်ဟောင်းကြီးကို ရောင်းလိုက်ကြသည်။ ဆွေးမျိုးသားချင်းတွေက ပစ္စည်းဥစ္စာတွေအတွက် အငြင်းပွားကြသည်။ ဝေါ်လ်တာ အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့ရသည့် ခွေးကြီးမှာမူ မည်သူမျှ အလိုမရှိသည့်၊ လူတိုင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဟု မှတ်ယူထားကြသည့် သတ္တဝါလေးအဖြစ် ဘေးရောက်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်ထပ် နှစ်နှစ်တာအတွင်းမှာတော့ ရိန်းဂျားသည် လူမေ့ခံ ပရိဘောဂဟောင်းတစ်ခုလို တစ်အိမ်တက်ဆင်း လက်ပြောင်းခံခဲ့ရသည်။ အိမ်တစ်အိမ်က အမွှေးကျွတ်သည်ဟုဆိုကာ အပြင်မှာ ကြိုးတုတ်ထားသည်။ နောက်အိမ်တစ်အိမ်ကမူ သူက လှုပ်ရှားမှုနှေးကွက်ပြီး လှေကားမတက်နိုင်တော့ဟု ညည်းညူကြသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကမူ ညဘက်တစ်ယောက်တည်းထားလျှင် အူတတ်သည်ဟု အကြောင်းပြကာ သုံးပတ်နှင့်ပင် ပြန်ပို့လိုက်ပြန်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုခွေးအိုကြီးသည် လူသားတို့အပေါ် ထားရှိသည့် ယုံကြည်မှုကိုတော့ ဘယ်သောအခါမှ လက်မလျှော့ခဲ့ရှာပါ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အတွက် ကားတံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တိုင်း၊ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် သူ့အမြီးလေးသည် ထိုင်ခုံကို ခပ်မှိန်မှိန်လေး ခါယမ်းနှုတ်ဆက်နေဆဲ။
အိမ်သစ်တစ်အိမ်ရောက်တိုင်းလည်း "ငါ့အတွက် နောက်ဆုံးအိမ်လေး ဖြစ်နိုင်မလား" ဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယုံကြည်စွာ လိုက်ပါသွားတတ်မြဲ။
သို့သော် နောက်ဆုံးအိမ်ကတော့ သူ့ကို အပြီးအပိုင်ထားရန် အစီအစဉ် လုံးဝမရှိခဲ့ပါ။

မိုးအုံ့အုံ့ ကြာသပတေးနေ့ နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ထိုမိသားစုသည် ရိန်းဂျားကို ကားနောက်ခန်းထဲတင်ကာ မြို့ပြင်ရှိ တိရစ္ဆာန်ဆေးခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ဆေးခန်းဝန်ထမ်းများကတော့ ပုံမှန်ပြသရန် လာသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ခွေးပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက ရိန်းဂျားကို "အဆုံးစီရင်ပေးဖို့ (Euthanasia)" ခပ်အေးအေးပင် တောင်းဆိုလိုက်လေတော့သည်။
ရိန်းဂျားသည် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေ၍ မဟုတ်ပါ။
သူသည် ရန်မူတတ်သော ခွေးဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေ၍လည်း မဟုတ်ပါ။
ကုသ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဝေဒနာခံစားနေရ၍လည်း မဟုတ်ပါ။
သူတို့... သူ့ကို အလိုမရှိတော့၍သာ ဖြစ်သည်။
သူတို့ပေးသည့် အကြောင်းပြချက်တွေက တကယ့်ကို နားမခံသာစရာ။
"အိမ်ထဲမှာ ခဏခဏ အညစ်အကြေး စွန့်တတ်လာလို့၊ လဲလျောင်းရာကနေ ထဖို့ ခက်ခဲနေလို့၊ တခြားခွေးငယ်လေးတွေလောက် မသွက်လက်တော့လို့..." တဲ့။
တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်က ရိန်းဂျားမှာ ပိုးဝင်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အရိုးအဆစ်ရောင်တာမျိုး ခံစားနေရသလားဆိုပြီး စစ်ဆေးပေးဖို့ မေးမြန်းသည့်အခါတွင်မူ ထိုမိသားစုက ပုခုံးတွန့်ပြုံရုံသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
"သူက အိုနေပြီလေဆရာ" ဟု ထိုလူက ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်။ "ပြီးတော့... တကယ်တမ်း ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့က တခြားခွေးလေးတွေနဲ့ပဲ ပိုပြီး သံယောဇဉ်ရှိတာ။"

သို့သော် ရင်ကို အနာကျင်ဆုံး ခွဲရှိုက်လိုက်သည်ကတော့ ထိုလူ၏ ဆယ်ကျော်သက်သားဖြစ်သူ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည့် စကားပင်။
"သူ့နားမှာ နေရတာ စိတ်ဓာတ်ကျစရာကြီး..." တဲ့။
ဆေးခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အကြောင်းမှာ သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ အန္တရာယ်ရှိသည့် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် မဟုတ်သလို၊ ကုသ၍မရနိုင်သည့် သတ္တဝါလည်း မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။
ရိန်းဂျားသည် သူ၏ မီးခိုးရောင် သန်းနေသည့် နှာတံကြီးကို အနီးနားရှိ လူတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ အသာအယာ တိုးကပ်ထားသည်။ သူ၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်ဝန်းညိုလေးများဖြင့် မေတ္တာကို တောင်းခံနေရှာသည်။
သူသည် ထိုသူတို့ကို ယုံကြည်နေဆဲ။
ဒါဟာ ရင်အနာရဆုံး အပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဆေးစစ်ချက်အရ ရိန်းဂျားတွင် ဆိုးရွားသော ဆီးလမ်းကြောင်းပိုးဝင်ခြင်းနှင့် တင်ပါးဆုံရိုးရောင်ခြင်းတို့ကို ခံစားနေရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှု ရှိမည်မှာ မှန်သော်လည်း ဒါဟာ ကုသ၍ရနိုင်သည့် ဝေဒနာမျိုးဖြစ်သည်။
လုံးဝ... ကုသပျောက်ကင်းနိုင်သည့် အခြေအနေ။
သူ့အသက်အရွယ်အရ ကြည့်လျှင် နှလုံးက သန်မာနေဆဲ၊ အဆုတ်ကလည်း ကျန်းမာသည်။ အစာလည်း စားနိုင်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြင်ကြင်နာနာ စကားပြောလိုက်တိုင်း၊ သူ့အမြီးလေးက ကြမ်းပြင်ကို ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ရိုက်ခတ်နှုတ်ဆက်နေတတ်သေးသည်။
သူ့ထဲမှာ အသက်ရှိသေးသည်။
သူ့ထဲမှာ မေတ္တာတွေ ရှိနေသေးသည်။
အဆင်မပြေတော့ဟုဆိုကာ အသက်ရှင်ချင်နေသည့် သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်ကို သတ်ပစ်ဖို့ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ယုတ်မာရာကျသည်ဟု ဆရာဝန်က ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ဆေးခန်းက ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ယင်းအစား "Gray Muzzle Haven" အမည်ရှိ ခွေးအိုများ ကယ်ဆယ်ရေးစင်တာမှ အင်ဒရီယာကို ဆက်သွယ်လိုက်ကြသည်။ အင်ဒရီယာသည် ဘဝနေဝင်ချိန်မှ စွန့်ပစ်ခံရသည့် ခွေးကြီးများကို အဓိကထား ကယ်တင်ပေးနေသူ ဖြစ်သည်။
ရိန်းဂျားအကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ
တွေဝေမနေခဲ့ပါ။
ကယ်ဆယ်ရေးစင်တာမှာ ခွေးတွေ ပြည့်နေသော်လည်း...
ဆေးဖိုးဝါးခတွေ အများကြီး ကုန်ကျမည် ဖြစ်သော်လည်း...
သူ့လို အသက်ကြီးသည့် ခွေးတစ်ကောင်ကို မွေးစားမည့်သူ ရှာရခက်မည် မှန်း သိသော်လည်း...
သူမကတော့ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို ခဏလေး ကြည့်ထားပေးပါ။ ကျွန်မ လာနေပြီ။"

အင်ဒရီယာ ဆေးခန်းသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ရိန်းဂျားသည် စစ်ဆေးရေးခန်း ထောင့်ရှိ စောင်လေးပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။
နှာတံတစ်ဝိုက်က အမွှေးတွေမှာ ဖြူဖွေးနေပြီ။ ကြမ်းပြင်မာမာပေါ်မှာ အိပ်ခဲ့ရ၍ တံတောင်ဆစ်တွေမှာ အမာရွတ်တွေ ထင်နေသည်။ မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း တင်ပါးဆုံတွေက တုန်ရီနေသည်။
သို့သော် အင်ဒရီယာက သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည့် ခဏမှာတော့... အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ရိန်းဂျားက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ရှိသမျှ အင်အားကို စုစည်းကာ အင်ဒရီယာ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သူ့ခေါင်းကြီးကို အသာအယာ တိုးဝင်လိုက်သည်။
အင်ဒရီယာသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိခဲ့သည်ဟု နောက်ပိုင်းတွင် ဝန်ခံခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခွေးအိုကြီးတွေက သိတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဘယ်သူက သူတို့ကို ကြင်နာသလဲဆိုတာ သူတို့ သိသည်။
ဘယ်သူက သူတို့ကို သည်းခံနေရုံသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အလေးအနက် တန်ဖိုးထားသလဲဆိုတာ သူတို့ ခံစားမိသည်။
ရိန်းဂျားသည် စောင်အထူကြီးများဖြင့် ထွေးပွေ့ကာ အင်ဒရီယာ၏ ကားလေးဖြင့် ဆေးခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မိုးစက်လေးများက ကားမှန်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။
အင်ဒရီယာသည် မကြာခဏဆိုသလို နောက်သို့လှည့်ကာ သူ့ကို လှမ်းကိုင်မိသည်။
ထိုအခါတိုင်းမှာပင် ရိန်းဂျား၏ အမြီးလေးက တဖျတ်ဖျတ်နှင့် တုံ့ပြန်နှုတ်ဆက်နေခဲ့သည်။
ကယ်ဆယ်ရေးစင်တာသို့ ရောက်သောအခါ ရိန်းဂျားအတွက် ခွေးငယ်လေးတွေနှင့် ဝေးရာတွင် သီးသန့် အခန်းလေးတစ်ခု ပြင်ပေးထားသည်။ အင်ဒရီယာက ရိန်းဂျား၏ နာကျင်နေသော အဆစ်အမြစ်များ သက်သာစေရန် အိစက်နေသော မွေ့ရာများကို ခင်းပေးထားသည်။ ခွေးအိုကြီးများ မှောင်မှောင်မည်းမည်းတွင် ကြောက်လန့်တတ်သဖြင့် ထောင့်တိုင်းမှာ မီးအိမ်လေးများ ထွန်းပေးထားသည်။
ပထမဆုံး ညအနည်းငယ်မှာတော့ ရိန်းဂျား လုံးဝ အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။
ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုကြားတိုင်း သူ လန့်ဖျန့်သွားတတ်သည်။
အင်ဒရီယာ အခန်းထဲက အထွက်မြန်သွားလျှင်လည်း သူ ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေသည့်ကြားက အတင်းလိုက်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ စွန့်ပစ်ခံရမှာကို သူ သေလုမတတ် ကြောက်နေရှာသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ညသန်းခေါင် နှစ်နာရီလောက်တွင် အင်ဒရီယာ နိုးလာတတ်ပြီး တံခါးဝတွင် ရိန်းဂျားတစ်ယောက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပြန်လာခေါ်လိမ့်ဦးမည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲ ပုံစံမျိုးဖြင့်...။
သို့သော် မည်သူမျှ ရောက်မလာခဲ့ပါ။
သို့ပေမဲ့... အံ့ဩစရာကောင်းသည့် အပြောင်းအလဲများက တဖြည်းဖြည်း စတင်လာခဲ့သည်။
ပိုးသတ်ဆေးတွေကြောင့် ဝေဒနာတွေ သက်သာလာသည့်အခါ ရိန်းဂျားသည် အညစ်အကြေး စွန့်ရခက်သည့် ပြဿနာများ လုံးဝ မရှိတော့ပါ။
နာကျင်မှုပျောက်ဆေးနှင့် လေ့ကျင့်ခန်းတွေကြောင့် သူ လမ်းလျှောက်ရတာ ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလာသည်။ ရေနွေးနွေးဖြင့် ရေချိုးပေးခြင်းက တောင့်တင်းနေသော ကြွက်သားများကို ပြေလျော့စေသည်။ အာဟာရရှိသော အစားအစာများကြောင့်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့သည်။
တဖြည်းဖြည်းချင်းပင် သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ် စရိုက်လေးတွေ ပြန်ပေါ်လာသည်။
အရုပ်လေးတွေကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ကာ အိမ်ထဲမှာ လျှောက်သွားနေတတ်သည်။ မုန့်တောင်းရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းများ နောက်သို့ မီးဖိုချောင်အထိ လိုက်တတ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်လျှင် သူက တိုးကပ်ပြီး အချစ်ကို တောင်းခံတတ်သည်။ အအေးဒဏ်ကြားမှာ တစ်သက်လုံး နေခဲ့ရပြီးမှ နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည်ကို ရှာဖွေနေသလိုမျိုး...။
တစ်နေ့တွင်တော့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရိန်းဂျားသည် အမိမဲ့နေသော ချီဝါဝါ ခွေးပေါက်စလေး တစ်ကောင်ကို သူ၏ အိပ်ရာပေါ်သို့ အသာအယာ ကိုက်ချီလာပြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် ထိုခွေးလေးကို နွေးထွေးအောင် ကာကွယ်ပေးကာ အိပ်စက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ ရိန်းဂျားရဲ့ တကယ့် စရိုက်အမှန်ပင်။
သူဟာ "စိတ်ပျက်စရာကြီး" မဟုတ်ပါ။
သူဟာ "စွန့်ပစ်ရမယ့် ပစ္စည်း" လည်း မဟုတ်ပါ။
သူဟာ... အိုမင်းနေရုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ မေတ္တာတရားတွေ ပြည့်နှက်နေဆဲ သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။
"ခွေးအိုကြီးတွေမှာ ခွေးငယ်လေးတွေ မသိနိုင်တဲ့ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်မှုမျိုး ရှိတယ်" လို့ အင်ဒရီယာက အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။
သူတို့က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ပါ။
သူတို့က အမြဲတမ်း ပျော်ပါးနေဖို့ မလိုအပ်တော့ပါ။
သူတို့ လိုချင်တာက ရိုးရိုးလေးပါ။ လုံခြုံမှု၊ ကြင်နာမှု၊ အနားယူဖို့ နေရာလေးတစ်ခုနှင့် ဘယ်တော့မှ ထားမသွားမည့် လူတစ်ယောက်... ဒါပါပဲ။
ယခုဆိုလျှင် ရိန်းဂျားသည် နံနက်ခင်းတိုင်းတွင် ရုံးခန်းအပြင်ဘက်၌ နေပူစာလှုံရင်း စေတနာ့ဝန်ထမ်းများ ကော်ဖီသောက်သည်ကို စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးငယ်လေးတွေ လာလည်သည့်အခါ ရိန်းဂျား၏ ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးလုပ်ပြီး ပုံပြင်တွေ ဖတ်ပြတတ်ကြသည်။
သူ့မျက်ဝန်းထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
ယခုအခါ ထိုမျက်ဝန်းလေးများတွင် တည်ငြိမ်မှုနှင့် စိတ်အေးချမ်းမှုတွေ စိုးမိုးနေသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် "စွန့်ပစ်ခံရတော့မှာလား" ဆိုသည့် ပူပန်မှုတွေ ရိန်းဂျားတွင် မရှိတော့ပါ။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်လေး ပိုပြီး သန်မာလာလျှင်တော့... အင်ဒရီယာက ရိန်းဂျားအတွက် တစ်ခါမှ မရခဲ့ဖူးသေးတဲ့ အရာတစ်ခုကို ရှာပေးဖို့ စီစဉ်နေသည်။
ယာယီ တည်းခိုရုံ မဟုတ်ဘဲ...
တစ်ဆင့် လက်ပြောင်းဖို့ မဟုတ်ဘဲ...
တကယ့် အိမ်စစ်စစ်... နောက်ဆုံး အိမ်လေး...။
ဂျာမန်ရှက်ပတ် အိုကြီးတွေဟာ နှေးကွက်သွားတဲ့အခါ လွှင့်ပစ်ရမယ့် အမှိုက်တွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို နားလည်ပေးမယ့် အိမ်မျိုးပေါ့။
သူတို့ဟာ သက်ရှိသမိုင်းကြောင်းတွေ ဖြစ်သည်။
သူတို့ဟာ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ သစ္စာတရားတွေ ဖြစ်သည်။
ရိန်းဂျားတို့လို ခွေးမျိုးတွေက ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ မိသားစုကို မလိုအပ်ပါဘူး။
သူတို့ဘေးမှာ အဆုံးအထိ အတူတူရှိပေးမယ့် ကြင်နာတတ်သူ တစ်ယောက်ရှိလျှင်ပင် လုံလောက်ပါပြီ။


#ဒေါက်တာစံဝေ

ပင်လယ်စာ မတည့်တဲ့ ကလေးတို့အတွက် ကြက်သား အရသာ Purrkids ။မိမိတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကျန်းမာလှပစေဖို့ဆိုရင် Purr...
21/05/2026

ပင်လယ်စာ မတည့်တဲ့ ကလေးတို့အတွက် ကြက်သား အရသာ Purrkids ။
မိမိတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကျန်းမာလှပစေဖို့ဆိုရင် PurrKids Chicken 37 က အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်မှာပါ! 🐈✨
ဘာကြောင့် PurrKids ကို ရွေးချယ်သင့်တာလဲ
✅ Protein 37% High Quality: ကြက်သားစစ်စစ်ကို အခြေခံထားလို့ အသားဓာတ် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ရရှိစေပါတယ်။
✅ Zero Salt Added (ဆားဓာတ် လုံးဝမပါ): ကျောက်ကပ်အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ရေရှည် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ကျွေးလို့ရပါတယ်။
✅ Premium Nutrition: * မျက်လုံးအတွက် Taurine၊ အမွေးလှဖို့ Omega 3 & 6။
• ဆီးကျောက်မတည်အောင် ကာကွယ်ပေးတဲ့ Methionine နဲ့ Cranberry။
✅ Easy Digestion: Prebiotics ပါဝင်လို့ ဝမ်းမှန်စေတဲ့အပြင် အမွေးလုံး (Hairball) ပြဿနာကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးပါတယ်။
💡 ဗဟုသုတအနေနဲ့ သိထားဖို့က
တချို့က ကျွေးကြည့်တဲ့အခါ အနည်းငယ် ငန်သလို၊ ခါးသလို ခံစားရတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဆိုဒီယမ်ဆားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဆီးလမ်းကြောင်းအတွက်ကောင်းတဲ့ DL-Methionine၊ အစာစားချင်စိတ်ဖြစ်စေတဲ့ Lysine နဲ့ Taurine တို့လို Essential Amino Acids တွေရဲ့ သဘာဝအရသာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ဒီဓာတ်တွေ ပါတယ်ပြောပြီး ငန်သလို၊ ခါးသလို အရသာ မရမှ သာစိတ်ပူရမှာပါ။ကျောက်ကပ်အတွက် လုံးဝ စိတ်ပူစရာမလိုကြောင်း Literature စာတမ်းများမှာလည်း အတည်ပြုထားလို့ ရှာဖွေ ဖတ်နိုင်ပါတယ်။📚✨ ကျောက်ကပ်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ Sodium ဆားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အာဟာရဓာတ်တွေရဲ့ သဘာဝအရသာသာ ဖြစ်လို့ စိတ်ချလက်ချ ကျွေးနိုင်ပါတယ်🐱✅

🍼 အသက် (၃) လသားကစလို့ အဘိုးကြီး၊ အဘွားကြီးကြောင်လေးတွေအထိ အရသာရှိရှိ စားနိုင်တဲ့ အစာစေ့လေးတွေပါ။
💰 ဈေးနှုန်း: ၁ ကီလိုဂရမ် (တစ်ထုပ်) - ၃၁,၀၀၀ ကျပ်

10kg 280000

1kg repack 29000

ဆိုင်လိပ်စာ

SCM အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အစားအစာနှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ
အမှတ် ၄၄၄ B၊ မြောက်ဒဂုံ (၄၈ ရပ်ကွက်)၊ ဗိုလ်မှူးဗထူးလမ်းနှင့် ဗိုလ်မင်းရောင်လမ်းထောင့်။
09784799877

ချစ်ရတဲ့ ကြောင်လေးတွေ ကျန်းမာဖို့ အခုပဲ PurrKids ကို မှာယူလိုက်တော့နော်! 🛒📩

ခွေးစာ 1kg Repack ရနိုင်တာနဲ့ စျေးတွေပါ။
21/05/2026

ခွေးစာ 1kg Repack ရနိုင်တာနဲ့ စျေးတွေပါ။

ခွေးပျောက် ကြော်ငြာလေး တစ်စောင်လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်လလောက်ကပေါ့။ ဟတ်ဒ်ဆန်တောင်ကြား (Hudson Valley) ထဲက တိတ်ဆိတ်တဲ့ ရပ်ကွက်လေးတ...
20/05/2026

ခွေးပျောက် ကြော်ငြာလေး တစ်စောင်

လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်လလောက်ကပေါ့။ ဟတ်ဒ်ဆန်တောင်ကြား (Hudson Valley) ထဲက တိတ်ဆိတ်တဲ့ ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုရဲ့ လမ်းထောင့်က တယ်လီဖုန်းတိုင်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ခွေးလေးတစ်ကောင်ရဲ့ ပိုစတာကို တစ်ယောက်ယောက်က လာရိုက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီပိုစတာလေးက အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ။
ကာလတွေ ကြာလာတော့ စာရွက်က အရောင်တွေ လွင့်ပြယ်လို့။ အောက်နားလေးတွေဆို မိုးရေထိပြီး တွန့်လိပ်နေပြီ။ နေပူထဲ၊ နှင်းထဲမှာ လနဲ့ချီ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတော့ စာရွက်ဖြူဖြူလေးက ဝါထိန်နေလေရဲ့။ လေတိုက်တိုင်းမှာလည်း ကွာကျနေတဲ့ ထောင့်စွန်းလေးတစ်ဖက်က တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေတတ်သေးတယ်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကြည့်ရင်တော့ မင်တွေ ပျံ့နေတာကြောင့် စာတွေကို ဖတ်ဖို့တောင် မနည်းအားထုတ်ယူရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ခဏလောက် အာရုံစိုက်ကြည့်ရင်တော့ စာသားတွေကို ဖတ်လို့ရပါသေးတယ်။

ခွေးပျောက်ကြော်ငြာ။
အမည်ကိုင်ဇာ။ ဂျာမန်ရှက်ပတ် အမျိုးအစား။ အကြောက်အလန့် အလွန်ကြီးသည်။ ဆေးတိုက်ရန် လိုအပ်သည်။တွေ့ရင် အကြောင်းကြားပေးပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါသည်။

စာသားအောက်မှာတော့ ဖုန်းလေးတစ်လုံးနဲ့ ခပ်သုတ်သုတ် ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါပါတယ်။ ဂျာမန်ရှက်ပတ် ခွေးကြီးတစ်ကောင် မီးဖိုချောင် တံခါးဝမှာ ထိုင်နေတဲ့ပုံ။ နားရွက်ကလေးတွေက တစ်ဝက်လောက် ထောင်နေပြီး ဉာဏ်ကောင်းပုံရတဲ့ ပယင်းရောင် မျက်လုံးအစုံနဲ့ ကင်မရာကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့နှုတ်သီးတဝိုက်ကတော့ တခြားနေရာတွေထက် ပိုမိုမည်းနက်နေပြီး ရှေ့ခြေထောက်တစ်ဖက်က အတွင်းဘက်ကို အနည်းငယ် ကွေးနေလေရဲ့။
တစ်စုံတစ်ယောက်က အသည်းစွဲ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့တဲ့ မျက်နှာလေးပေါ့။
ဓာတ်ပုံအောက်မှာတော့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ရှိတယ်။
အဲဒီအောက်မှာမှ ဘောပင်အပြာလေးနဲ့ တုန်တုန်ရီရီ ရေးထားတဲ့ စာသားလေးတစ်ကြောင်း...
“အချိန်မရွေး ဖုန်းဆက်ပေးကြပါ။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းပါ။ အိမ်ကိုပဲ ပြန်ရောက်စေချင်ရုံပါဗျာ။”
ပိုစတာရဲ့ အောက်နားမှာတော့ ဖုန်းနံပါတ်တွေ ရေးထားတဲ့ လက်ကမ်းစုတ်ပဲ့လေး ခုနစ်ခု ရှိနေတုန်းပဲ။
နှစ်ခုပဲ အဖြတ်ခံရသေးတာ။
ပြီးတော့... အဲဒီဖုန်းနံပါတ်က နိုဝင်ဘာလကတည်းက ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ဘူး။
ဒီပိုစတာကို ရိုက်ခဲ့တဲ့သူက အသက် ၈၁ နှစ်အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦးပါ။
ဇနီးသည် ၂၀၁၁ ခုနှစ်မှာ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက သူဟာ ဒီအိမ်ဖြူလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ၄၀ နီးပါး ရှိပြီ။ သားသမီးတွေကလည်း တခြားမြို့တွေမှာ။ အိမ်နီးချင်းတွေရဲ့ အဆိုအရတော့ အဘိုးက စကားနည်းပေမဲ့ ကြင်နာတတ်သူတဲ့။ တွေ့တဲ့သူတိုင်းကို လက်ပြနှုတ်ဆက်တတ်ပေမဲ့ စကားအကြာကြီး ပြောလေ့တော့ မရှိဘူး။
ပြီးခဲ့တဲ့ ၁၁ နှစ်ပတ်လုံး သူ့ဘေးနားမှာ အမြဲတစေ ရှိနေခဲ့တဲ့ အဖော်မွန်ကတော့...
ကိုင်ဇာ လို့ အမည်ရတဲ့ ဂျာမန်ရှက်ပတ် ခွေးကြီးတစ်ကောင်ပါပဲ။

ဇနီးသည် ဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ခွေးဂေဟာကနေ သူ့ဆီ ရောက်လာတာ။ အဘိုးအိမ်ထဲ သွားလာသမျှ ခွေးကြီးက နောက်ကနေ တကောက်ကောက် လိုက်နေပုံက အဘိုးဆီမှာ အရိပ်တစ်ခု အပိုထွက်နေသလား ထင်ရတယ်လို့ အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်က ပြောဖူးတယ်။
ညတိုင်း အဘိုးရဲ့ အနားယူ ထိုင်ခုံဘေးမှာ ကိုင်ဇာ အိပ်တယ်။
မနက်တိုင်း ရေချိုးခန်းတံခါးဝမှာ စောင့်နေတတ်တယ်။
ညနေစောင်းရင် အဘိုး ကော်ဖီသောက်ရင်း ဘာမဟုတ်တာလေးတွေ ပြောနေတာကို ဝရန်တာမှာ အတူထိုင်ပြီး နားထောင်ပေးတတ်တယ်။
ခွေးကြီးက အဘိုးဘေးကနေ ခွာတာ ရှားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကိုင်ဇာက သူစိမ်းဆို အတော်ကြောက်တတ်တာ။
အဲဒါက တကယ့် ပြဿနာပဲ။
ဇွန်လ ၉ ရက်နေ့မှာ ခြံထဲက မြက်ဖြတ်တဲ့ ကုမ္ပဏီက အလုပ်သမားတွေဟာ ပစ္စည်းတွေ သယ်ရင်း ခြံစည်းရိုးတံခါးကို မေ့ပြီး ဖွင့်ထားမိခဲ့ကြတယ်။
ငါးမိနစ်တောင် မပြည့်ပါဘူး။
အဲဒီအချိန်လေးကပဲ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ လုံလောက်ခဲ့တယ်။
ကိုင်ဇာ ပျောက်သွားတာကို အဘိုး သိလိုက်ချိန်မှာတော့ ခွေးကြီးက ရပ်ကွက်ထဲမှာ အစအန ပျောက်နေပြီ။
နေဝင်မိုးချုပ်တဲ့အထိ အဘိုး လိုက်ရှာတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာလည်း ထပ်ရှာတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာလည်း အဘိုး မနားခဲ့ဘူး။
အဘိုးက ကွန်ပျူတာ မသုံးတတ်တဲ့အပြင် လက်တွေကလည်း အလွန်တုန်နေတာကြောင့် အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်က သူ့ကို ပုံနှိပ်တိုက်ကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့ရတယ်။ ပိုစတာအတွက် ဓာတ်ပုံရွေးတော့ "သူ့မျက်လုံးတွေက သူနဲ့တူတဲ့ပုံ" ကိုမှ သေချာ ရွေးခဲ့တာ။
မိတ္တူ အစောင် ၅၀ ရိုက်ခဲ့ကြတယ်။
အဘိုးဟာ အဆစ်အမြစ် ရောင်ရမ်းတဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားနေရပေမဲ့၊ ပုခုံးတွေက နာကျင်လွန်းလို့ လက်တိုင်စက် (Stapler) ကိုတောင် မနည်း မ တင်နေရပေမဲ့ ပိုစတာတွေကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ကပ်ခဲ့တယ်။
ပိုစတာ တစ်စောင်ချင်းစီမှာ သူ့ရဲ့ အားအင်တွေ နှင်းခဲ့ရတာ။
တယ်လီဖုန်းတိုင် တစ်တိုင်ချင်းစီဆီကို ခက်ခက်ခဲခဲ သွားခဲ့ရတာ။
ဒါပေမဲ့ သူ ဇွဲမလျှော့ခဲ့ဘူး။ လမ်းကြောင်း ခြောက်ခုစာ ရပ်ကွက်လမ်းတွေပေါ်မှာ နာကျင်တဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်ရင်း လိုက်ကပ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်လမ်းကို မရှာတတ်ဘဲ ကြောက်လန့်နေမယ့် ခွေးလေးကို ပြန်တွေ့ဖို့အရေး အဘိုး အားတင်းခဲ့ရတာပေါ့။
ပထမတော့ ဖုန်းတွေ ဝင်လာပါသေးတယ်။
ကုန်စုံဆိုင်နားမှာ တွေ့လိုက်သလိုလို။
ချောင်းဘေးက လမ်းမှာ မြင်လိုက်သလိုလို။
မူလတန်းကျောင်းနောက်မှာ တွေ့သလိုလိုနဲ့။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီသတင်းတွေ အားလုံးက ကိုင်ဇာ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
မကြာခင်မှာ ဆောင်းဦးပေါက် ရောက်လာတယ်။
အောက်တိုဘာလထဲမှာတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတုန်း အဘိုး လေဖြတ်သွားခဲ့တယ်။
အိမ်ရှေ့မှာ သတင်းစာတွေ ပုံနေတာကို တွေ့တော့မှ အိမ်နီးချင်းတွေက ဝင်ကြည့်ပြီး ဆေးရုံ ပို့ပေးခဲ့ရတာ။
ဆေးရုံတက်ရတယ်။ ပြန်လည်သန်စွမ်းရေး လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မြို့နဲ့ တစ်နာရီခွဲလောက် ဝေးတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို စောင့်ရှောက်ရေး ဂေဟာကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ အဘိုးကို တစ်ယောက်တည်း မထားနိုင်တော့ဘူးလို့ သားသမီးတွေက ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြလို့ပါ။
အိမ်တံခါးကြီးကို သော့ခတ်လိုက်ကြတယ်။
မီးတွေ၊ ရေတွေ ဖြတ်လိုက်တယ်။
ဖုန်းလိုင်းကိုလည်း ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့... ဘယ်သူကမှ လမ်းဘေးက ပိုစတာတွေကို လာမခွာခဲ့ကြဘူး။
အဘိုး ထားခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။
သည်းထန်တဲ့ မိုးတွေအောက်မှာ။
ဦးဦးဖျားဖျား ကျလာတဲ့ နှင်းတွေအောက်မှာ။
စက္ကူသားတွေကို လိပ်တက်သွားစေပြီး သံတွေကို သံချေးတက်စေတဲ့ အေးစက်လှတဲ့ ဆောင်းလေတွေကြားမှာ ပိုစတာလေးက ရှိနေခဲ့လေရဲ့။
ကိုင်ဇာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ရှစ်လအကြာ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာတော့ ပါဆယ်ပို့တဲ့ ကားမောင်းသမားတစ်ယောက်ဟာ လမ်းဆုံမှာ ကားခဏရပ်ရင်း ထူးခြားတာတစ်ခုကို သတိထားမိသွားတယ်။
တယ်လီဖုန်းတိုင် အောက်မှာ ဂျာမန်ရှက်ပတ် ခွေးကြီးတစ်ကောင် ဝပ်နေတာပဲ။
ပထမတော့ သူ သိပ်သတိမထားမိဘူး။ ဒီလို ဆောင်းတွင်းပိုင်းမှာ လမ်းဘေးခွေးတွေ တွေ့ရတာ မဆန်းဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ သူက ပိုစတာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ခွေးကို ပြန်ကြည့်တယ်။
နောက်တစ်ခါ ပိုစတာကို ပြန်မော့ကြည့်တယ်။
တူညီနေတဲ့ နှုတ်သီးမည်းမည်းလေး။
တူညီနေတဲ့ အတွင်းဘက်ကို ကွေးနေတဲ့ ခြေထောက်ကလေး။
တူညီနေတဲ့ ပယင်းရောင် မျက်လုံးလေးတွေ။
ယာဉ်မောင်းက ပြောပြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရင်ထဲ ဗြောင်းဆန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်တဲ့။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခွေးကြီးက ပိုစတာနားမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ကို ရှာနေတဲ့ ပိုစတာရဲ့ အောက်တည့်တည့်မှာ လာဝပ်နေတာမို့ပါ။
သူ့ကို လာရှာမယ့်သူ ရှိနိုင်တဲ့နေရာကို သေချာ ရွေးချယ်ပြီး စောင့်နေသလိုမျိုးပေါ့။
ယာဉ်မောင်းဟာ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ကားကို ရပ်ပြီး သူ မြင်နေရတာ အိမ်မက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် ခဏလောက် ကြည့်နေမိတယ်။
ကိုင်ဇာဟာ ဓာတ်ပုံထဲကထက် ပိုပြီး အိုစာနေပြီ။
ပိုပြီးတော့လည်း ပိန်လှီလို့။
ခြေထောက်တဝိုက်က အမွှေးတွေက ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး ခြေသည်းကြားမှာ နှင်းတွေ ကပ်နေလေရဲ့။ နားရွက်နားမှာတော့ အနာဖေး တက်နေတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခု။ သူ့ရဲ့ ရှက်ပတ် အမွှေးထူထူတွေအောက်မှာ နံရိုးတွေတောင် ပေါ်နေပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ သူပါပဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်လက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ကိုင်ဇာ။
ယာဉ်မောင်းက နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်ပြောပြတာက
“ကျွန်တော် အဲဒီဖုန်းတိုင်ကို အကြိမ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ဖြတ်မောင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ကိုင်ဇာက အဲဒီနားမှာပဲ အမြဲ ရှိနေခဲ့တာ ထင်ပါရဲ့။ သူ့ဓာတ်ပုံ အောက်တည့်တည့်မှာပေါ့။ သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက် လာရှာမယ့်နေရာမှာ သူ စောင့်နေခဲ့တာဗျ။”
သူ ပိုစတာပေါ်က နံပါတ်ကို ဖုန်းဆက်ကြည့်တယ်။
ဖုန်းက ပိတ်ထားတယ်။
ဒါနဲ့ သူက အနီးအနားက အိမ်တွေကို လိုက်ခေါက်ရင်း မေးကြည့်တော့မှ အဘိုးအိုရဲ့ အိမ်နီးချင်း အဘွားတစ်ယောက်က အဖြစ်အပျက်ကို ချက်ချင်း သိသွားတယ်။
“အို... ဘုရားရေ။ ကိုင်ဇာကို တွေ့ပြီလား” လို့ အဘွားက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရှာတယ်။
ပြီးတော့မှ အဘိုး လေဖြတ်သွားတာတွေ၊ ဂေဟာ ရောက်သွားတာတွေ၊ ဖုန်းလိုင်းတွေ ပိတ်သွားတာတွေနဲ့ အဘိုးဟာ ခွေးကြီးအကြောင်း အခုထိ မေးနေတုန်းပဲ ဆိုတာတွေကို ယာဉ်မောင်းကို ပြောပြလိုက်တယ်။
ယာဉ်မောင်းက အိမ်ရဲ့ လိပ်စာဟောင်းတွေကတစ်ဆင့် အဘိုးရဲ့ သားသမီးတွေကို ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့တယ်။
အဘိုးရဲ့ သမီးဖြစ်သူ ဖုန်းကိုင်လိုက်တော့ သူက ပြောလိုက်တယ်
“ခင်ဗျားတို့ အဖေရဲ့ ခွေးလေးကို ကျွန်တော် တွေ့ထားတယ် ထင်တယ်ဗျ။”
တစ်ဖက်က ခဏလောက် ငြိမ်ကျသွားတယ်။
ပြီးမှ... “အဲဒါ မဖြစ်နိုင်တာ” လို့ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောတယ်။
ယာဉ်မောင်းက ကိုင်ဇာကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့ရလဲဆိုတာ ရှင်းပြလိုက်တယ်။
ပိုစတာ အောက်တည့်တည့်မှာ။
ရှစ်လကြာတဲ့အထိ ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ။
အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။
ယာဉ်မောင်း စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အဘိုးရဲ့သမီး ငိုချလိုက်ပါတော့တယ်။
ပြီးတော့မှ သူမက ဝန်ခံတယ်။
“ကျွန်မတို့ အဖေကို ပြောခဲ့ကြတယ်... ကိုင်ဇာ မရှိတော့လောက်ဘူး၊ ဆက်ပြီး မမျှော်လင့်ပါနဲ့တော့လို့...”
သူမ အသံတွေ တုန်ယင်နေတယ်။
“ဒါပေမဲ့ အဖေကတော့ ဘယ်တုန်းကမှ မစွန့်လွှတ်ခဲ့ဘူး။”
ကိုင်ဇာကို ခေါ်ထားဖို့က မိသားစုအတွက် အခက်အခဲ ရှိနေပြန်တယ်။ သားတစ်ယောက်က ခွေးမွှေးနဲ့ မတည့်ဘူး၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ခွေးမွေးခွင့်မရှိတဲ့ တိုက်ခန်းမှာ နေတာ။
ဒါပေမဲ့ ယာဉ်မောင်းက ခွေးကို လာယူခိုင်းဖို့ ဖုန်းဆက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူက “ကျွန်တော် ကိုင်ဇာကို ခင်ဗျားတို့ အဖေဆီ ခေါ်သွားပေးချင်လို့ ခွင့်ပြုချက်တောင်းတာပါ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
နှစ်ပတ်အကြာမှာတော့ အဘိုးဆီကို သွားတွေ့ခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီကာလအတွင်းမှာ ယာဉ်မောင်းက ကိုင်ဇာကို တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဆရာဝန်ဆီ ပြထားပေးတယ်။ ကိုင်ဇာက ပိန်ပြီး ခြေထောက်မှာ အနာဝင်နေတယ်၊ ရေဓာတ်လည်း ခမ်းခြောက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆောင်းတွင်းတစ်တွင်းလုံး အပြင်မှာ ဒီတိုင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာနဲ့ စာရင်တော့ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေတာ ထူးဆန်းလှပါတယ်။
စောင့်ရှောက်ရေး ဂေဟာလေးက မြို့ပြင်က တောအုပ်လေးနားမှာပါ။
တိတ်ဆိတ်တဲ့ စင်္ကြံလမ်းတွေ၊ တီဗွီကလာတဲ့ သဲ့သဲ့အသံတွေ၊ ပိုးသတ်ဆေးနံ့နဲ့ ကော်ဖီနံ့တွေ လွင့်နေတဲ့ နေရာပေါ့။
လေဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်း အဘိုးဟာ မှတ်ဉာဏ်တွေ အတော်လေး ဆိုးဆိုးရွားရွား ချို့ယွင်းနေရှာပြီ။ တချို့ရက်တွေမှာ မိသားစုဝင်တွေကို မှတ်မိပေမဲ့ တချို့ရက်တွေမှာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။
တခါတလေ ဇနီးသည်ကို လှမ်းတမ်းတတတ်သလို၊ တခါတလေလည်း အခုက ဘယ်နှစ်ခုနှစ်ဆိုတာကိုတောင် မေ့နေတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကိုင်ဇာ အကြောင်းကိုတော့ နေ့တိုင်းလိုလို မေးနေတတ်တယ်တဲ့။
ကိုင်ဇာက သူစိမ်းတွေဆို ထိတ်လန့်တတ်သေးတာကြောင့် ယာဉ်မောင်းက သူ့ကို ဘေးတံခါးကနေ ခေါ်လာခဲ့ရတယ်။
အဘိုးရဲ့ အခန်းတံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ကိုင်ဇာက လျှောက်နေရာကနေ ရပ်လိုက်တယ်။
သူ့နားရွက်လေးတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထောင်တက်လာတယ်။
ပြီးတော့မှ ယာဉ်မောင်းရဲ့ လက်ထဲက ကြိုးကိုတောင် ဆွဲဖြုတ်မတတ် အတင်း ရှေ့ကို တိုးသွားတော့တာပဲ။
အခန်းထဲမှာတော့ အဘိုးက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း ကားပါကင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေရှာတယ်။
ကိုင်ဇာကတော့ အဘိုးဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်တယ်။
ဘာမှ မတွေဝေဘူး၊ ဘာမှလည်း ဇဝေဇဝါ မဖြစ်ဘူး။
ခွေးကြီးက အဘိုးရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို သူ့ခေါင်းလေး ညင်ညင်သာသာ တင်လိုက်တယ်။ သက်ပြင်းချသလိုလို၊ အီအီလေး ညည်းသလိုလို အသံလေး ပြုရင်းပေါ့။
အဘိုးကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့ကြည့်လာတယ်။
စက္ကန့်ပိုင်းလောက်တော့ သူ ငေးကြည့်နေမိတယ်။
ပြီးမှ... အဘိုးရဲ့ မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားတယ်။
မှတ်ဉာဏ်တွေ အားလုံး ပြန်ရလာတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါထက် ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု...။
ဘာသာစကားတွေ၊ ဝေဒနာတွေနဲ့ အချိန်ကာလတွေရဲ့ အောက်ခြေမှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့ ‘အသိအမှတ်ပြုခြင်း’ ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ပါပဲ။
ခွေးကြီးရဲ့ နားရွက်ကလေးတွေကို ထိဖို့ လှမ်းလိုက်တဲ့ အဘိုးရဲ့လက်တွေက တုန်တုန်ရီရီ။
ပြီးမှ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ် -
“မင်း ရောက်လာပြီပဲ... ငါ့သူငယ်ချင်းကြီးရယ်။”
အနားမှာ ရှိနေတဲ့ နာ့စ်မလေးက ပြောပြတယ်၊ အဘိုးဟာ တစ်လနီးပါးလောက် စကားတစ်ခွန်းကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူးတဲ့။
ဒါပေမဲ့ ကိုင်ဇာက သူ့ကို အတင်းတိုးကပ်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ အဘိုးဆီက စကားလုံးတွေ အဆက်မပြတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။
“အိမ်ပြန်လာပြီပေါ့...”
“ငါ့ကို မင်း တွေ့မယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ။”
“လိမ္မာလိုက်တာ ငါ့သားရယ်။”
အဲဒီစကားတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေမိတယ်။
တစ်ခေါက်လုံး ကိုင်ဇာက အဘိုးဘေးကနေ တစ်ဖဝါးမှ မခွာဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်လက တယ်လီဖုန်းတိုင်နဲ့ သုံးအိမ်ကျော်က အိမ်လေးမှာ ဝပ်နေကျအတိုင်း အဘိုးရဲ့ ခြေထောက်ပေါ်မှာ အသာလေး ဝပ်နေလေရဲ့။
ကိုင်ဇာ ရောက်လာတိုင်း အဘိုးရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိသိသာသာ တိုးတက်လာတာကို တွေ့ရတော့ ဂေဟာကလည်း ပုံမှန်လာတွေ့ဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်ကြတယ်။
အဘိုးရဲ့ သွေးဖိအားတွေ တည်ငြိမ်လာတယ်။
စိတ်လည်း ပိုအေးချမ်းလာတယ်။
စကားတွေ ပိုပြောလာနိုင်သလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ပိုပြီး သတိပြုမိလာတယ်။
ကိုင်ဇာ လာတဲ့ရက်တွေဆိုရင် အဘိုးက တစ်ပတ်လုံး ပြောတဲ့စကားထက်တောင် ပိုပြောတတ်သေးတယ်။
ထူးဆန်းတာကတော့ နာမည်တွေ၊ ထမင်းစားဖို့တွေ၊ သူ ဘယ်မှာ ရောက်နေလဲ ဆိုတာတွေကို မေ့နေတဲ့ ရက်တွေမှာတောင် ‘ကိုင်ဇာ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုတော့ အဘိုး အမြဲ မှတ်မိနေတာပါပဲ။
တိရစ္ဆာန်လေးတွေရဲ့ နာမည်က လူတွေ နောက်ဆုံးအထိ မှတ်မိနေတတ်တဲ့ အရာတွေထဲမှာ ပါတယ်လို့ နာ့စ်တွေက ဆိုကြတယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနာမည်တွေက ဘာသာစကားတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်း၊ နွေးထွေးမှုနဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ဖြစ်သွားလို့ပါပဲ။
အခုတော့ ကိုင်ဇာက ပါဆယ်ပို့တဲ့ ယာဉ်မောင်းနဲ့အတူ နေပါတယ်။
သူ့မှာ ပြေးလွှားစရာ ခြံဝင်းရှိတယ်၊ နွေးထွေးတဲ့ စောင်တွေ ရှိတယ်၊ မီးလင်းဖိုဘေးမှာ အိပ်ရာလေး ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်ခြား တစ်နင်္ဂနွေနေ့တိုင်းမှာတော့ သူဟာ ကားနောက်ခန်းထဲကို အေးအေးဆေးဆေး တက်စီးပြီး မိနစ် ၉၀ ကြာအောင် ခရီးနှင်တတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားတာကို မှတ်မိနေဆဲဖြစ်တဲ့ ပြတင်းပေါက်နားက အဘိုးအိုဆီကိုပေါ့။
ဟိုတယ်လီဖုန်းတိုင်ပေါ်က ပိုစတာကတော့ အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ။
ယာဉ်မောင်းက အိမ်နီးချင်းတွေကို အဲဒါကို မခွာဖို့ တောင်းဆိုထားခဲ့တာပါ။
လူတွေကတော့ ပြောကြတာပေါ့... ပိုစတာက ပျက်စီးနေပြီ၊ ဖုန်းနံပါတ်ကလည်း ဆက်မရတော့ဘူး၊ ခွေးကလည်း ပြန်တွေ့နေပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဆက်ထားထားမှာလဲ တဲ့။
သူကတော့ ဒီလို ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ် ။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီပိုစတာဟာ အဘိုးအိုတစ်ယောက် သူ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းအတွက် သူ့လက်နဲ့ နောက်ဆုံး လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အရာမို့လို့ဗျ။”
“နာကျင်နေတဲ့ ပုခုံးတွေ၊ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ တယ်လီဖုန်းတိုင်ပေါ်မှာ ‘မျှော်လင့်ချက်’ ကို လိုက်ရိုက်ခဲ့တာ။”
“အဲဒီပိုစတာဟာ အမှိုက်မဟုတ်ဘူး။”
“တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်နေခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပဲ။”
ဒါကြောင့် အဲဒီပိုစတာလေးက ရှိနေဆဲပါ။
အရောင်တွေ လွင့်ပြယ်လို့။ အနားတွေ လိပ်တက်လို့။
ဆက်သွယ်လို့ မရတော့တဲ့ ဖုန်းနံပါတ်အောက်မှာ လက်ကမ်းစုတ်လေး ငါးခုက တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေဆဲ။
မနက်တိုင်း အဲဒီလမ်းထဲကို ကားချိုးကွေ့လိုက်တိုင်း ယာဉ်မောင်းဟာ တယ်လီဖုန်းတိုင်နားမှာ ကားကို အနည်းငယ် နှေးလိုက်ပြီး ပယင်းရောင် မျက်လုံးတွေ၊ နှုတ်သီးမည်းမည်းနဲ့ ဂျာမန်ရှက်ပတ် ခွေးကြီးရဲ့ ဓာတ်ပုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိတယ်။
ပြီးမှ သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်တတ်တယ်... ဆုတောင်းတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့။
“သူ အိမ်ပြန်ရောက်သွားပြီ ကိုင်ဇာ... သူ မင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီ။”
ပြီးမှ သူ ဆက်မောင်းထွက်သွားပါတော့တယ်။

#ဒေါက်တာစံဝေ

Address

Dagon

Telephone

+959268981100

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when SCM pet food and accessories posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to SCM pet food and accessories:

Shortcuts

Share

Category