B-Nita Sharma

B-Nita Sharma We may be failing today,
but we’re learning for tomorrow.❤️

कसो नभेटिएला हद भन्दा धेरै माया गर्ने मान्छे पनि,सारा शहर भरि धोकेबाज मान्छे मात्र त नहोलान नहोलान्  नि !!
12/08/2026

कसो नभेटिएला हद भन्दा धेरै माया गर्ने मान्छे पनि,
सारा शहर भरि धोकेबाज मान्छे मात्र त नहोलान नहोलान् नि !!

जिन्दगी यो काँक्रो जस्तै भा छ ☺️🥲
09/08/2026

जिन्दगी यो काँक्रो जस्तै भा छ ☺️🥲

09/08/2026

Shibu Panday😍😍

बुबाको श'व जल्न कति समय लाग्छ ? : अनलाइनबाट ५१०० रुपैयाँ पठाएर तीनै छोरीले भिडियो कलबाटै हेरे अन्तिम संस्कार, पढाएर नेपा...
08/08/2026

बुबाको श'व जल्न कति समय लाग्छ ? : अनलाइनबाट ५१०० रुपैयाँ पठाएर तीनै छोरीले भिडियो कलबाटै हेरे अन्तिम संस्कार, पढाएर नेपालमा शिक्षिका बनाएका बुबाले अन्तिम सासमा पनि छोरीकै फोन पर्खिरहे

मुम्बईका पूर्व कपडा व्यापारी ७२ वर्षीय शिवचरण राम रतन गुप्ताको हरियाणा, सोनिपतस्थित वृद्धाश्रममा भएको दु:खद नि'धन र त्यसपछिको अन्तिम संस्कारको घट्नाले आधुनिक समाजमा नासिँदै गएको पारिवारिक मूल्य-मान्यता र चरम कुसंस्कारमाथि गम्भीर प्रश्नचिह्न खडा गरिदिएको छ। शिवचरणले जीवनभर पसिना बगाएर, आफ्नो इच्छा मा'रेर आफ्ना तीनै जना छोरीहरूलाई उच्च शिक्षा दिए, सक्षम बनाए र समाजमा उभिन सक्ने बनाए। उनी आफ्ना छोरीहरूको प्रगतिमा सधैँ गर्व गर्थे। तर, जीवनको उत्तरार्धमा श्रीमती मीनाको नि'धन भएपछि उनी साहाराविहीन बने र सोनिपतको समाज कल्याण शिक्षा समिति वृद्धाश्रममा सर्न बाध्य भए। वृद्धाश्रमको कोठामा बस्दा पनि छोरीहरूको फोन आउने आशमा उनी सधैँ आफ्नो मोबाइल फोन छेउमै राखिरहन्थे।

लामो समयदेखि बिरामी परेका शिवचरणको स्वास्थ्य अन्तिम २० दिनमा झनै खस्कँदै गयो। वृद्धाश्रम व्यवस्थापनले उनका तीनै जना छोरीहरूलाई पटक-पटक फोन गरेर बुबाको नाजुक अवस्थाबारे जानकारी गराएका थिए। तर, दुःखको कुरा, जीवन दिने बुबालाई अन्तिम पटक भेट्न कुनै पनि छोरी आएनन्। मङ्गलबार बिहान करिब ३:३० बजे शिवचरणले अन्तिम सास फेरे। नि'धनपछि पनि वृद्धाश्रमले छोरीहरू आउन सक्ने आशामा अन्तिम संस्कार केही समय रोक्ने र आवश्यक सहयोग गर्ने प्रस्ताव राख्यो, तर उनीहरूले आउन नसक्ने जवाफ फर्काए।

यस दु:खद घटनामा नेपालको पनि प्रत्यक्ष सन्दर्भ जोडिएको छ। शिवचरणकी जेठी छोरी अनिता गुप्ता नेपालमा शिक्षिकाको रूपमा कार्यरत छिन्। भारतका दुई फरक राज्य (उत्तर प्रदेश र मुम्बई) र नेपालमा रहेका तीनै जना छोरीहरू विवाहित र आ-आफ्नो परिवारमा स्थापित भइसकेका छन्। नेपालमा रहेकी जेठी छोरी अनिताले सोनिपत आउन असमर्थ रहेको भन्दै अनलाइनमार्फत ५,१०० रुपैयाँ पठाएर बुबाको अन्तिम संस्कार वृद्धाश्रमलाई नै गरिदिन आग्रह गरिन् (यद्यपि वृद्धाश्रमले त्यो रकम स्वीकार गरेन)।

सन्तानले बुबाप्रति देखाएको यो व्यवहार चरम कु'संस्कार र नि'र्दयताको पराकाष्ठा थियो। वृद्धाश्रमका कर्मचारी र स्थानीय बासिन्दाहरूले काँध दिएर शिवचरणको दाहसंस्कार गरिरहँदा छोरीहरू भने भिडियो कलमार्फत मोबाइलको स्क्रिनमा त्यो दृश्य हेरिरहेका थिए। त्यसैक्रममा एक छोरीले "बुवालाई ज'लिस'क्न कति समय लाग्छ?" भन्दै नि'र्दयी प्रश्न गरेकी थिइन् र अन्तिम संस्कारको भिडियो रेकर्डिङ मागेकी थिइन्। यति मात्र होइन, सुरुमा बुबाको अस्तु सुरक्षित राखिदिन भनेका उनीहरूले पछि सोनिपत आउन नसक्ने भन्दै वृद्धाश्रमलाई नै गङ्गामा विसर्जन गरिदिन आग्रह गरे।

तर, आफ्ना सन्तानले क'ठोर व्यवहार देखाए पनि शिवचरणको मन महान् थियो। शिवचरणकै आफ्नै अन्तिम इच्छाअनुसार निधनपछि उनको आँखा दान गरियो, जसले दुई जना दृष्टिविहीन मानिसलाई नयाँ जीवन र संसार हेर्ने दृष्टि प्रदान गर्‍यो। जीवनभर सन्तानका लागि सर्वस्व सुम्पिएका र म'रेपछि पनि अरूको भलो गरेर गएका बुबाको अन्तिम यात्रामा छोरीहरूले देखाएको यस्तो उपेक्षा, स्वार्थ र कु'संस्कारले आजको शिक्षित भनिने समाजको कु'रुप र सं'वेदनहीन अनुहारलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो पारिदिएको छ।

08/08/2026

सहकार्य अपरिहार्य छ !
आउनुस् लागौँ एकछिन !
FOLLOW TO FOLLOW
💯% Back!!

07/08/2026
कानुनी लडाइँ, बहस र आरोप–प्रत्यारोप चल्ने दिल्लीको एउटा अदालतको  कोठामा भर्खरै एउटा यस्तो दृश्य देखियो, जसले त्यहाँ उपस्...
07/08/2026

कानुनी लडाइँ, बहस र आरोप–प्रत्यारोप चल्ने दिल्लीको एउटा अदालतको कोठामा भर्खरै एउटा यस्तो दृश्य देखियो, जसले त्यहाँ उपस्थित न्यायाधीश, वकिल र अन्य सबैलाई भावुक बनायो। विगत पाँच वर्षदेखि अदालतमा चलिरहेको एउटा सम्बन्ध विच्छेदको मुद्दा क्षणभरमै एउटा आत्मीय मिलनमा परिणत भयो, जब श्रीमती शिक्खा सिंहले डिभोर्सका कागजात च्यातेर आफ्ना श्रीमान सौरभलाई रुँदै अँगालो हालिन्।

सन् २०२० मा विवाह बन्धनमा बाँधिएका शिक्खा र सौरभको वैवाहिक जीवन सुरुवाती दिनदेखि नै सहज हुन सकेन। आपसी असमझदारी र मनमुटाव बढ्दै गएपछि शिक्खाले दाइजोसम्बन्धी मुद्दा दायर गर्दै सम्बन्ध विच्छेदको माग गरिन्। विगत पाँच वर्षदेखि दुवै पक्ष न्यायका लागि अदालत धाइरहेका थिए। यो लामो कानुनी लडाइँले दुवै परिवारलाई मानसिक र आर्थिक रूपमा निकै कमजोर बनाएको थियो। विशेष गरी शिक्खाका बुबा छोरीको बिग्रिएको भविष्य र कानुनी खर्चको चिन्ताले निकै ग्रस्त थिए।

यसै क्रममा, केही समयअघि शिक्खाका बुबालाई अचानक गम्भीर हृदयघात भयो। आर्थिक अभावका कारण परिवारले उनलाई सरकारी अस्पतालमा भर्ना गराएका थिए। जब सौरभले आफ्ना ससुराको खराब स्वास्थ्य अवस्थाबारे थाहा पाए, उनले विगतका सम्पूर्ण रिस र वैमनस्यतालाई बिर्सिए। उनले तुरुन्तै अग्रसरता लिँदै ससुरालाई गुरुग्रामको एक निजी अस्पतालमा भर्ना गराए र उपचारको सम्पूर्ण व्यवस्था मिलाए। समयमै सही उपचार पाएका कारण शिक्खाका बुबा निको भएर घर फर्किए।

बुबा निको भएपछि दुवै पक्ष पुनः सम्बन्ध विच्छेदको सुनुवाइका लागि अदालतमा उपस्थित भए। वकिलहरूले सधैँजसो कानुनी तर्कहरू प्रस्तुत गरिरहेका थिए। यसै क्रममा न्यायाधीशले सौरभलाई सोधे, "के तिमी अझै पनि सम्बन्ध विच्छेद नै चाहन्छौ?"

सौरभले कुनै कडा जवाफ दिएनन्, बरु शिक्खातर्फ हेरेर एउटा मन्द मुस्कान मात्र दिए। आफ्ना बुबाको ज्यान जोगाउन देवदूत बनेर आएका श्रीमानको त्यो एउटा नजरले शिक्खाभित्र वर्षौंदेखि सञ्चित रिस र गुनासोलाई पग्लिन बाध्य बनायो। उनी अचानक उठिन्, टेबलमा रहेका सम्बन्ध विच्छेदका कागजातहरू च्यातिन् र रुँदै सौरभतर्फ दौडिइन्। दुवैले एकअर्कालाई अँगालो हालेर आँसु बगाउँदा केही समयका लागि अदालत कक्ष पूर्ण रूपमा शान्त र भावुक बन्यो।

पाँच वर्षसम्म कानुन र बहसले सुल्झाउन नसकेको विवादलाई सौरभको एउटा मानवीय र सहृदयी कार्यले क्षणभरमै समाधान गरिदियो। यो घटनाले सावित गर्छ कि कहिलेकाहीँ कानुनी दस्तावेज र तर्कहरूभन्दा आपसी दया, क्षमा र मानवीय संवेदना सम्बन्ध जोगाउन बढी प्रभावकारी साबित हुन सक्छन्।

Address

Yangju

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when B-Nita Sharma posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category