STRAY DOGS OF EPIRUS AND HOW IT ALL STARTED
This page was initially created to show the pictures and tell the stories of some of the stray dogs of Epirus and the surrounding area, with the aim of finding good homes for them, by sharing posts from shelters and animal rescue groups, giving information about the animals and offering to help anyone interested in adopting. It was at the beginning of Oc
tober 2024. I was coming up from the beach after my morning swim
when I saw a dog trotting anxiously up and down the street along the beachfront. Her breasts were heavy with milk and she had a look of desperation in her eyes. My first thought was that she was looking for her puppies and that they had been taken from her. I found out that she had given birth to 9 puppies and she had hidden them in a stormwater drainpipe on the beach. I began taking food and water with me every day, and found her and fed her. I met some other women who were also caring for her, and we began meeting every evening, near the stormwater drainpipe, with Luna, discussing what was to happen with her and the puppies. When the puppies started venturing out onto the beach, I took photos and videos and posted them to Facebook. There was a lot of interest so I started a facebook campaign to find homes for them. Then we heard that the council was planning on picking up Luna and the puppies, but wouldn't say where they were taking them. As there is no animal shelter in Amfilochia, the general opinion was that they would be taken to a site on the banks of the river in Agrinion, over 70 kilometres away, where there are hundreds of stray dogs, in very primitive conditions, which would mean certain death for the puppies. I decided to take them to my home. 7 puppies not yet six weeks old. The other two had been adopted by a family in the village. Under the trusting eye of Luna, we took them home and we set them up in big cardboard boxes, with sheets and blankets, on a covered veranda. They were comfortable and safe, and had plenty of room to run around. As a result of the Facebook campaign, I soon found good homes for six of the puppies. I had already decided that I would keep the last one for myself. She is now one year old and a beautiful dog and greatly cherished. Luna was eventually neutered and is back on the streets of the village, where she is loved by most of the people here, and together with her sister Sole, and their friend Carlo, is fed twice daily by one of our most devoted animal lovers. Whenever she sees us coming, she runs towards us wagging her tail vigorously, then she lays on her back so that we can rub her tummy and stroke her. Around Christmas 2024 a lot of dogs in the village were poisoned, including the mother of 7 young puppies less than two months old. I took them in managed to find good homes for all of them, even though some were with me for over 3 months. Then more puppies were abandoned near the harbour and the story continues. The root of the problem is that dogs, including strays, are not being microchipped and neutered, even though this is mandatory in Greece. Because of this we have innumerable litters of unwanted puppies, many of which are subsequently abandoned or even killed. However, the law is very strict and is being implemented to a high degree. Hopefully in a few years time things will have changed here and there won't be any more strays. GREEK TRANSLATIONΗ σελίδα αυτή δημουργήθηκε αρχικά για να κοινοποιήσουμε τις φωτογραφίες και τις ιστορίες από μερικά αδέσποτα της περιοχής, για να βοηθήσουμε να τους βρούμε σπιτια, κοινοποιωντας αναρτήσεις απο φιλοζωηκές οργανώσεις και καταφύγια κλπ., δίνωντας πληροφορίες και προσφέρωντας βοήθεια όπου χρειάστει.
Όλα άλλαξαν όταν γνώρισα την ΛΟΥΝΑ
Ήταν αρχές Οκτοβρίου 2024. Ανέβαινα από την παραλία μετά από το προωινό μου μπάνιο, όταν είδα μία σκυλίτσα να τρέχει ανύσηχη πάνω κάτω στον δρόμο δίπλα στην θαλασσα. Τα στήθια της κρεμώνταν κάτω, γεμάτα γάλα, και είχε ένα βλέμμα γεμάτο αγωνία. Η πρωτη μου σκεψη ήταν οτι της είχαν πάρει τα κουτάβια της.
Έμαθα ότι είχε γεννήσει 9 κουτάβια και τα είχε κρύψει σε ένα αγωγό στην παραλία. Απο τοτε της πήγαινα κάθε μέρα φαγητό και νερό, και συνάντησα και άλλες γυναίκες που έκαναν το ίδιο. Συναντιόμαστε κάθε απόγευμα κοντά στον αγωγό, και με την Λούνα, και συζητήσαμε τι μπορούσε να γίνει με την Λούνα και τα κουταβάκια της.
Όταν τα κουταβάκια ξεκινήσαν να βγούν στην παραλία, έβγαλα φωτογραφίες και βίντεο και τα αναρτήσα στο Facebook. Υπηρχε μεγάλο ενδιαφέρων όποτε ξεκινησα μια διαφημιστική καμπάνια για να προσπαθήσω να τους βρούμε σπίτια.
Τότε ακούσαμε οτι ο δήμος είχε σκοπό να έρθει να μαζέψει την Λούνα και τα κουταβάκια της, αλλά δεν μας έλεγαν που θα τους πήγαινε. Αφού δεν υπάρχει καταφήγιο στην Αμφιλοχία, ο κόσμος πίστευε ότι θα τους πήγαινε σε ενα κτήμα στης όχθες του ποταμιού στο Αγρίνιο, πάνω από 70 χιλιόμετρα μακρία, όπου υπήρχαν εκατονάδες σκυλια σε άθλιες συνθήκες. Αυτό θα σήμαινε βεβαίο θάνατο για τα κουταβάκια, και ένα άσχημο τέλος για την Λουνα. Τι μπορούσαμε να κάνουμε;
Αποφάσησα να τους παω σπίτι μου. 7 κουταβάκια ούτε 6 εβδομάδων. Τα άλλα δύο είχαν υιοθετηθεί από φιλόζωη οικογένεια στο χωριό. Κάτω από το στοργικο βλέμμα της Λουνας, τα πήραμε και τα βάλουμε σε μεγάλα χαρτοκυβότια, με σεντονια και κουβέρτες, σε μια μεγάλη βεράντα με σκεπή, στο σπίτι μου, όπου ήταν άνετα και ασφαλής, και είχαν μέρος να τρέξουν.
Με το Facebook σύντομα βρήκα καλά σπίτια για τα έξι κουταβάκια. Είχα ίδη αποφασήσει ότι το τελευταίο θα το κράτουσα για μένα. Είναι τωρα ένα χρονών και μία κούκλα. Στειρώσαμε την Λουνα και ζει εδώ στο χωριό με παρέα την αδελφή της, την Σόλε, και το φίλο τους, τον Καρλο. Οποτε μας βλέπει, ξαπλώνει κάτω ανάσκελα για να την χαιδέψουμε την κοιλίτσα. Τους ταίζει δυο φορές την ημέρα μια πολυ καλή κυρία που τους υπέραγαπαει. Ευχόμαστε μόνο οτι θα ζήσουν μια καλή ζωη και οτι δεν θα πέσουν θήματα των δύποδων τέρατων που κάθε τόσο ρίχνουν φόλες στο χωριό.
Όπως τα Χριστούγεννα του 2024 όταν πολλά σκυλάκια στο χωριο δηλητηριάστηκαν, και μέσα σε αυτά, η μαμά 7 μικρών κουταβακιών, ουτε δυο μηνών. Τα πήρα και αυτά και βρηκαμε καλά σπίτια για όλα. Καποια ήταν μαζί μου παραπάνω απο τρείς μήνες.
Στο τέλος Απριλίου πέταξαν και άλλα κουταβαάκια μίκρα στο λιμάνι του χωριού και συνεχίζεται το δράμα.
Το πρόβλημα είναι ότι πολλα σκυλιά, και αδεσποτα και δεσποζόμενα, δεν έχουν τσιπαριστεί και δεν έχουν στειρωθεί, πράξεις που είναι υποχρεωτικες στην Ελλάδα. Σαν αποτέλεσμα έχουμε πάρα πολλά κουτάβια, πολλά απο τα οπολία ειτε εγκαταλείπωνται είτε σκοτώνονται. Ο νόμος είναι πολύ αυστηρός και εφαρμόζεται αρκετά καλά, οπότε εύχομαι οτι σε λίγα χρόνια θα έχουν αλλάξει τα πράγματα και δεν θα υπάρχουν πιά αδέσποτα στην Ελλάδα.
