30/05/2026
Dear friends and animal lovers,
Sometimes there comes a message you hope you never have to write…
Today is one of those days.
With incredibly heavy hearts, we have to say goodbye to our beloved Luba. On May 26th, 2026, she made her final journey… across the rainbow bridge 🌈.
Luba was not just a dog. She was a soul who kept fighting despite everything. A beautiful wolfdog 🐺, a mix between a Saarloos Wolfdog and a Czechoslovakian Wolfdog, with eyes that told so many stories. Eyes filled with distrust because of everything she had endured, but also with softness, love, and hope.
Her story with GRA began on January 29th, 2021. We were asked by FMA if we could take in a wolfdog from the perrera. A dog who was not only positive for leishmania, but also completely broken by fear. Afraid of people. Afraid of touch. Afraid of the world.
But giving up was never an option. Not for Luba.
One week later, she arrived with us. A beautiful girl, but so deeply damaged. Always alert. Always ready to retreat. As if she had never learned that the world could also be gentle.
At the shelter, the examinations and treatments began. We quickly discovered how much damage the disease had already caused. And yet, very carefully, we began to see tiny rays of light appear. A softer look in her eyes. A small step closer. A moment of peace.
But a shelter remains a place full of stimuli and stress. For a traumatized dog like Luba, that was incredibly difficult. So we started searching for someone who could give her what she needed most: peace, safety, and unconditional love.
And then Linda came into her life.
On March 21st, 2021, Luba finally began the life she had always deserved. Linda welcomed her not only into her arms, but also into her heart ♥️. From the very first day, she fought alongside her. Against the disease. Against the fears. Against every uncertainty.
With endless patience, love, and care, she showed Luba that she was safe. That she was allowed to live instead of merely survive.
And slowly… very slowly… Luba began to thaw.
She found her place with Linda, with Yasemin, and even with the cat. She learned to enjoy the little things. Peace. Love. The feeling of being home.
How grateful we were to witness that.
But leishmania is a merciless disease.
Time and time again, Luba suffered severe relapses. And every single time, she kept fighting, with Linda by her side. Nobody ever gave up on her. Nobody ever loved her any less. Quite the opposite.
Linda truly did everything possible. And more. Examinations, treatments, medication, care, sleepless nights… everything to keep her precious girl with her just a little longer.
But the disease kept causing damage. Her immune system became weaker and weaker. Her body grew exhausted. Infections and multi-resistant bacteria made her battle even harder.
And then, last week, came the phone call nobody is ever prepared for.
“It’s not going well anymore… She can no longer be treated.”
Words that shatter your heart 💔.
For Luba, there were no more chances left. No more treatments. Her brave body had fought all it could.
And then comes the moment when love asks the hardest thing of all: letting go.
In consultation with the veterinarian, Linda gave her girl the final gift she could still give her: peace. No more pain. No more fighting.
Only love. Until her very last breath.
Dear Luba,
how deeply we all loved you.
Your strength.
Your courage.
Every tiny step forward that, for you, was a gigantic victory.
You proved that even a broken heart can learn to trust again. That love truly makes a difference. That patience can work miracles.
Thanks to Linda, you were given five more years in which you finally got to experience what it means to be truly loved. Five years in which you no longer had to merely survive.
And although this goodbye hurts beyond words, we find comfort in knowing that you left this world surrounded by love. Safe. Protected.
Run free now, beautiful girl.
Without fear.
Without pain.
Without exhaustion.
Until we meet again, dear Luba.
Forever in our hearts.
And from now on, a shining star 🌟 in the sky that will never fade.
********************************************
Lieve dierenvrienden,
Soms komt er een bericht waarvan je hoopt dat je het nooit hoeft te schrijven…
Vandaag is zo’n dag.
Met ongelooflijk veel verdriet moeten wij afscheid nemen van onze lieve Luba. Op 26 mei 2026 heeft zij haar laatste reis gemaakt… over de regenboogbrug 🌈.
Luba was niet zomaar een hond. Ze was een ziel die ondanks alles bleef vechten. Een prachtige wolfshond 🐺 een kruising tussen een Saarlooswolfhond en een Tsjechoslowaakse wolfshond, met ogen die zoveel vertelden. Ogen vol wantrouwen door wat ze had meegemaakt, maar ook vol zachtheid, liefde en hoop.
Haar verhaal bij GRA begon op 29 januari 2021. We kregen de vraag van FMA of we een wolfshond uit de perrera konden opvangen. Een hondje dat niet alleen positief getest was op leishmania, maar ook volledig gebroken was van angst. Bang voor mensen. Bang voor aanraking. Bang voor de wereld.
Maar opgeven was geen optie. Niet voor Luba.
Een week later kwam ze bij ons aan. Een prachtig meisje, maar zó beschadigd. Altijd alert. Altijd klaar om zich terug te trekken. Alsof ze nooit had geleerd dat de wereld ook zacht kon zijn.
In het opvangcentrum begonnen de onderzoeken en behandelingen. We ontdekten al snel hoeveel schade de ziekte al had aangericht. Toch zagen we, heel voorzichtig, kleine lichtpuntjes verschijnen. Een blik die iets zachter werd. Een stapje dichterbij. Een moment van rust.
Maar een opvangcentrum blijft een plek vol prikkels en stress. Voor een getraumatiseerde hond als Luba was dat zwaar. Daarom gingen we op zoek naar iemand die haar kon geven wat ze het hardst nodig had: rust, veiligheid en onvoorwaardelijke liefde.
En toen kwam Linda.
Op 21 maart 2021 begon voor Luba eindelijk het leven dat ze altijd had verdiend. Linda sloot haar niet alleen in haar armen, maar ook in haar hart ♥️. Vanaf de eerste dag vocht ze mee. Tegen de ziekte. Tegen de angsten. Tegen alle onzekerheden.
Met eindeloos geduld, liefde en zorg liet ze Luba voelen dat ze veilig was. Dat ze mocht leven in plaats van overleven.
En langzaam… heel langzaam… begon Luba te ontdooien.
Ze vond haar plekje bij Linda, bij Yasemin en zelfs bij de poes. Ze leerde genieten van kleine dingen. Van rust. Van liefde. Van thuis zijn.
Wat waren we gelukkig om dat te mogen zien.
Maar leishmania is een meedogenloze ziekte.
Regelmatig kreeg Luba zware terugvallen. Iedere keer vocht ze zich erdoorheen, samen met Linda aan haar zijde. Nooit werd opgegeven. Nooit werd er minder van haar gehouden. Integendeel.
Linda heeft werkelijk álles gedaan wat mogelijk was. Meer zelfs. Onderzoeken, behandelingen, medicatie, zorgen, slapeloze nachten… alles om haar meisje nog wat langer bij zich te houden.
Maar de ziekte bleef schade aanrichten. Haar immuunsysteem werd zwakker en zwakker. Haar lichaam raakte uitgeput. Infecties en multiresistente bacteriën maakten haar strijd nog zwaarder.
En vorige week kwam het telefoontje waar niemand ooit klaar voor is.
“Het gaat niet meer… Ze is uitbehandeld.”
Woorden die je hart 💔 breken.
Voor Luba waren er geen kansen meer. Geen behandelingen meer. Haar dappere lichaam was moe gestreden.
En dan komt het moment waarop liefde het moeilijkste vraagt wat er bestaat: loslaten.
In overleg met de dierenarts heeft Linda haar meisje het laatste geschenk gegeven dat ze nog kon geven: rust. Geen pijn meer. Geen strijd meer.
Alleen liefde. Tot de allerlaatste adem.
Lieve Luba,
wat hebben wij allemaal van jou gehouden.
Van jouw kracht.
Van jouw moed.
Van elk klein stapje dat voor jou een gigantische overwinning was.
Jij hebt bewezen dat zelfs een gebroken hart opnieuw kan leren vertrouwen. Dat liefde verschil maakt. Dat geduld wonderen kan doen.
Dankzij Linda heb jij nog vijf jaar gekend waarin je eindelijk mocht voelen wat het betekent om geliefd te zijn. Vijf jaar waarin je niet langer alleen maar moest overleven.
En hoewel het afscheid ondraaglijk pijn doet, troost het ons te weten dat jij vertrokken bent omringd door liefde. Veilig. Geborgen.
Ren nu maar vrij, mooi meisje.
Zonder angst.
Zonder pijn.
Zonder vermoeidheid.
Tot ooit, lieve Luba.
Voor altijd in onze harten.
En vanaf nu een fonkelende ster 🌟 aan de hemel, die nooit meer zal uitdoven.
