14/06/2026
The end of an era.
Waar wij zonder woorden in 2012 opeens paardenland veroverden,
laten we dit hoofdstuk nu heel stilletjes achter ons :)
Ik zeg bewust 'wij' en 'ons'.
Sinds Zyta's overlijden, heb ik geprobeerd mezelf terug te vinden.
De Saskia die ik was mét haar.
En het lukt mij niét.
Hoe kan dat? Als zij létterlijk half mijn leven was?
Ondertussen is mijn meisje al iets meer dan 3 jaar niet meer bij mij.
Ik 'overwon' 3 keer een gebroken rug, een gebroken knie, een aanrijding met een flinke rechtszaak die na 7 lange jaren nog steeds niet rond is en mijn leven volledig veranderde.
Gooi het voor mijn voeten, I'll deal with it!
Maar die merrie...
Die merrie met haar lange oren. Haar bruine ogen. Haar hanglipje.
Die heeft mij kapot gemaakt beyond repair.
Ondanks dat ik ook alweer 5 jaar gezegend ben met mijn CLOWN van een Haflinger-aap Be Formidable (Beeski), lukt het mij niet om even groots gepassioneerd te zijn als toen.
De (paarden)wereld is druk, chaotisch en hard voor elkaar.
Waar ik de laatste jaren met Be probeerde het goede voorbeeld te geven en advies aan te bieden, merk ik dat het niet meer is zoals 10 jaar geleden.
Mijn man vroeg aan mij: 'wat wil je nou eigenlijk?'.
Eerlijk? Mijn grootste droom? Eenvoudigweg, opstappen op mijn paard, teugels op de pinkjes en door de piste zweven zoals ik met Zyta deed. Op mezelf. Geen toeschouwers. Geen gedoe meer met online profileren.
Gewoon.
In stilte.
Genieten.
Op mijn eilandje.
Mijn bubbeltje.
Ik wil iedereen bedanken die ooit op mijn pad gekomen is.
Jullie waren geen 'klanten', mannekes.
Jullie waren mensen die mijn leven verrijkt hebben op elk vlak mogelijk.
Elke combinatie, bracht een nieuwe uitdaging en een pak kennis met zich mee.
Iets waar ik op de dag van vandaag nog steeds met blijdschap op terugblik.
Ik blijf deel uitmaken van Horse Agility Benelux, but that's it.
Voor de rest:
Geniet van jullie paard, hij/zij is uniek en jullie tijd samen is kort.
Genieten met een grote G.
Equinection, out.
