25/08/2026
Ik denk dat we het verkeerd aanpakken.
Niet p***e als individu, maar als groep. Als maatschappij.
Het lijkt voor velen de norm dat een hond ten alle tijde 'in het gareel' moet lopen.
Het lijkt voor velen de norm dat een hond zo vroeg mogelijk alles perfect moet kunnen.
Daardoor wordt het onze droom en verwachting wanneer we een hond hebben. Dat alles perfect gaat lopen, en dat wij daar alles in te zeggen hebben.
En daardoor wordt het soms een nachtmerrie wanneer dit niet het geval is.
Mogen we het normaal vinden dat bij een pup de focus ligt op veiligheid en hechting? En niet louter op gehoorzaamheid?
Mogen we het normaal vinden dat een hond niet perfect hoeft te luisteren, en al zeker niet als hij nog niet volwassen is?
Mogen we een hond met gedragsuitdagingen ook tijd geven om hieraan te werken, net zoals wij tijd krijgen bij elke nieuwe opleiding, elke nieuwe job? Tijd die we onszelf altijd gunnen, maar onze honden om een of andere reden ontnemen.
En mogen we het überhaupt normaal vinden dat het allemaal niet perfect hoeft?
Ik vind dat niet normaal dat we het daar nog over moeten hebben, in dit tijdsperk, met zoveel informatie voorhanden.
Het is alleszins niet mijn norm.
Voel jij ook dat dit van buitenuit vooral een druk geeft, maar dat ook jij je daar niet in thuis voelt? Dat we daar als maatschappij toch ergens een verkeerde afslag genomen hebben?
Laat ons terug genieten van normaal. Hoe het écht is.
Ik zal starten, met een imperfect beeld van mij en Willem in de reacties. (En wat voor mij evenzeer als perfect aanvoelt :-)