15/06/2026
De conclusie die maar al te vaak wordt getrokken:
de hond heeft gedragsproblemen, dat zal wel de schuld zijn van de hondenouder.
Alsof elke hond als onbeschreven blad op deze aarde komt en volledig wordt gevormd door wie wij als hondenouder zijn.
Alsof gedragsproblemen altijd het gevolg zijn van een verkeerde aanpak.
Alsof gedrag zo eenvoudig is.
Gedrag ontstaat helemaal niet in een vacuüm.
Genetica, emoties, gezondheid, ervaringen, stress, leergeschiedenis, omgeving... het zijn allemaal puzzelstukken die een rol kunnen spelen.
Natuurlijk hebben wij als hondenouders ook invloed op het gedrag van onze hond en zijn wij deel van de puzzel.
Maar dat is iets heel anders dan automatisch de schuld krijgen wanneer het moeilijk loopt.
Ik geloof er ook niet in dat mensen een schuldgevoel aanpraten de oplossing is.
Het zorgt ervoor dat mensen zich schamen.
Dat ze aan zichzelf beginnen twijfelen.
Dat ze zich terugtrekken.
Dat ze langer wachten om hulp te zoeken.
Terwijl net dát vaak de eerste stap is naar verandering.
Zullen we in plaats met de vinger te wijzen daarom wat vaker nieuwsgierig zijn?
Want achter veel honden met gedragsuitdagingen staat helemaal geen onverschillige eigenaar.
Maar net iemand die al maanden, soms jaren, probeert te begrijpen wat hun hond nodig heeft.
Dus lieve hondenouder als jij een hond hebt met gedragsuitdagingen.
Ik zie jou! Jij bent welkom! Je hoeft het niet perfect te doen!
Geef elkaar alsjeblieft wat liefde, en deel deze post met een hondenouder die deze boodschap ook even mag horen.
